Κυριακή των Αγίων Πάντων

Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα!

   Όλων των αγωνιστών της πίστεως, των μαρτύρων και όλων εκείνων που καθημερινά με την μετάνοια αγωνίζονταν για κάτι ανώτερο πνευματικά, χωρίς εμπάθεια και αλαζονεία!

     Δια μέσου των αιώνων αυτά τα εκατομμύρια των Αγίων προσεύχονται για μας, αν βέβαια θέλουμε και ζητούμε τις πρεσβείες τους μέσα από τις υπέροχες ακολουθίες της Εκκλησίας μας!

 

Πεντηκοστή το Έργο του Αγίου Πνεύματος

 

   Το μεγάλο γεγονός της Πεντηκοστής, η έκχυση του Αγίου Πνεύματος, χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση πρωτοφανών σημείων-η φανερή εκδήλωση μίας νέας δυνάμεως, που περιέβαλε τους μαθητές και μετέβαλλε εν ριπή οφθαλμού τους άπειρους, άτολμους και απλοϊκούς εκείνους Γαλιλαίους σε ατρόμητους αγγελιοφόρους και εμπνευσμένους κήρυκες του ονόματος του Ιησού Χριστού, με άμεσο αποτέλεσμα την επιστροφή σ’ Αυτόν τριών χιλιάδων ψυχών-πρώτη συγκομιδή του Ευαγγελισμού της οικουμένης!

    Ηταν ανάγκη να επισημανθεί η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος με τρόπο παραστατικό, μεγαλειώδη, συναρπαστικό, ώστε και τα συναγμένα από κάθε άκρη της γης στην Ιερουσαλήμ, πλήθη των Ιουδαίων της Διασποράς, να πεισθούν ότι επρόκειτο για μία εκδήλωση μίας υπερκόσμιας δυνάμεως, που μετέδιδε ένα άγγελμα από τον Θεό –ήταν ο Μεσσίας που περίμεναν, που ήδη τους καλούσε όλους-  ακόμα και τους εχθρούς του-να δεχτούν την απολύτρωση από την αμαρτία και να γίνουν κήρυκες στην ανθρωπότητα, της καλής αγγελίας της δια Ιησού Χριστού σωτηρίας.

    Η ιδέα περί του Αγίου Πνεύματος ή Πνεύματος του Θεού, δεν ήταν ξένη στον Ιουδαϊσμό. Στην Παλαιά Οικονομία, ο Θεός ανάγγελλε με τους προφήτες το θέλημά του στον περιούσιο λαό Του, άλλοτε σαν προειδοποίηση και απειλή, άλλοτε σαν ρητή διαταγή ή οδηγία. Αλλά η κύρια αποστολή του Αγίου Πνεύματος κατά την παλαιά Οικονομία ήταν να προετοιμάσει τον Ιουδαϊκό λαό για την αναγνώριση του Μεσσία, όχι σαν κοσμικού ελευθερωτή από το κράτος των Ρωμαίων, αλλά σαν Σωτήρα από την εξουσία της αμαρτίας. Για τον σκοπό αυτό οι προρρήσεις των Προφητών για τον Ιησού Χριστό, απεικόνιζαν πιστά τον χαρακτήρα Του, τα έργα Του, αλλά και  το παχυλό διανοητικό σκοτάδι των εχθρών του, που πεισματικά και αδιάλλακτα, Τον απέρριψαν και έτσι επέσυραν πάνω τους και πάνω στους απογόνους τους την δίκαιη τιμωρία της ανομίας τους.

    Σε όλες αυτές και στις άλλες προρρήσεις τους, οι Προφήτες προέτασσαν πάντοτε τις λέξεις: «Τάδε λέγει Κύριος».

   Στην νέα Οικονομία όμως, το έργο του Αγίου Πνεύματος έγινε ατομικό, και ενεργείται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων, και σκοπό έχει να αποκαλύψει στον άνθρωπο, τον Ιησού Χριστό-τον χαρακτήρα, το έργο και την θεία καταγωγή Του. Την αποκάλυψη αυτή του Πνεύματος δέχεται και κατανοεί μόνο η πίστη, όχι το λογικό του ανθρώπου, γιατί οι θείες αποκαλύψεις δεν απευθύνονται στο λογικό, αλλά μόνο στην πίστη, την ειδική εκείνη δύναμη της ψυχής, το ειδικό εκείνο αισθητήριο, με το οποίο ο πεπερασμένος άνθρωπος, λαμβάνει γνώση, ή μάλλον πείρα, των πραγμάτων που υπάγονται στο Υπερπέραν.

   Πώς ενεργείται αυτή η αναγνώριση είναι μυστήριο. Μόνο εκείνος που την έλαβε, μπορεί να περιγράψει την ολόψυχη βεβαιότητα και την αυθόρμητη αποδοχή της αποκαλύψεως από την πίστη. Χαρακτηρίζοντας την αναγνώριση από τον μαθητή του Πέτρο, της αληθινής θείας προελεύσεως και καταγωγής του, ο Κύριός μας αναφώνησε: «Μακάριος είσαι Σίμων, υιέ του Ιωνά, διότι σάρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψε (τούτο), αλλά ο πατέρας μου ο εν τοις Ουρανοίς» (Ματθ.16:17).

   Η ποικιλία των ενεργειών του Αγίου Πνεύματος διακρίθηκε από τον Κύριο και από τους Αποστόλους, ανάλογα με καθεμία των ενεργειών αυτών. Παράκλητο Τον ονόμασε, επειδή θα αποστελλόταν για την παρηγορία των μαθητών και για την αναπλήρωση του εαυτού Του κοντά τους.

    Τον ονομάζει και Πνεύμα της Αλήθειας, που ο κόσμος δεν βλέπει ούτε γνωρίζει, και προσθέτει: «Σεις όμως γνωρίζετε αυτό, γιατί μένει μαζί σας και θα είναι μέσα σας». Υπονοώντας με αυτό, ότι το έργο είχε ήδη αρχίσει στις ψυχές των μαθητών.

    Ο Κύριος χαρακτηρίζει το Άγιο Πνεύμα σαν Διδάσκαλο των θείων αληθειών, σαν Υπομνηστή και Ερμηνευτή των λόγων Του. «Ταύτα ελάλησα προς υμάς, ενώ ευρίσκομαι μεθ’ υμών. Ο δε Παράκλητος το Πνεύμα το Άγιον, το οποίον ο Πατήρ θέλει πέμψει εν τω ονόματί μου, εκείνος θέλει σας διδάξει πάντα και σας υπενθυμίσει πάντα όσα είπον προς υμάς» (Ιωαν.14:26).

   Τον ονομάζει μάρτυρα, συμμαρτυρούντα με τους μαθητές για τον Χριστό: «Οταν όμως έλθη ο Παράκλητος τον οποίον εγώ θα πέμψω προς υμάς παρά του Πατρός, το Πνεύμα της Αληθείας, το οποίον παρά του Πατρός εκπορεύεται, Εκείνος θέλει μαρτυρήσει  περί εμού, αλλά και σεις μαρτυρείτε, διότι απ’ αρχής μετ’ εμού είσθε».

    Ανακεφαλαιώνοντας τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος σαν Πνεύματος Αλήθειας, λέει:«Ετι πολλά έχω να είπω προς υμάς, αλλά δεν δύνασθε τώρα να βαστάζητε (αυτά). Οταν δε έλθη Εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν. Διότι δεν θέλει λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούσει θέλει λαλήσει και θέλει σας αναγγείλει τα μέλλοντα. Εκείνος θέλει δοξάσει εμέ, διότι εκ του εμού θέλει λάβει και αναγγείλει προς υμάς. Πάντα όσα έχει ο Πατήρ, εμού είναι· δια τούτο είπον ότι εκ του εμού θέλει λάβει και αναγγείλει προς υμάς. Πάντα όσα έχει ο Πατήρ, εμού είναι · δια τούτο είπον ότι εκ του εμού θέλει λάβει και αναγγείλει προς υμάς» (Ιωαν. 16:12-15).

    Και την ευρύτερη, την εντολή του Θεού δια του Αγίου Πνεύματος προς τον αμετανόητο κόσμο, γνωστοποιεί ο Κύριος στους μαθητές Του, λίγο πριν τον αποχωρισμό Του από εκείνους: «συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω, διότι εάν δεν απέλθω, ο Παράκλητος δεν θέλει έλθει προς υμάς. Εάν δεν απέλθω, θέλω πέμψει αυτόν προς υμάς. Και ελθών εκείνος, θέλει ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως»(1).

     Από τα παραπάνω, συνάγεται ότι το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι κυρίως ατομικό και ενεργείται πρώτα στην ψυχή του ανθρώπου. Από την άλλη όμως είναι και γενικό, και ενεργείται στο σύνολο των πιστών, ή των ψυχών, που είναι ήδη προετοιμασμένες, για να δεχτούν με χαρά την επίδρασή Του. Αυτήν την μεταξύ των ανθρώπων ενοίκηση και επίδραση υπονοεί η αποστολική απόλυση που επικαλείται την βοήθεια καθενός από τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας: «Η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού, και η αγάπη του Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών».

   Το αποτέλεσμα της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, υπήρξε η γέννηση της εκκλησίας του Χριστού-σαν συντέλεση του επίγειου έργου του Χριστού. Στην ανάληψη του Σωτήρα στους ουρανούς, είχε αφήσει τον σπόρο της εκκλησίας φυτεμένο σε λίγες ψυχές, όπου είχαν δει φανεί τα πρώτα ίχνη του φυτού της Θείας Χάρης, ενώ σε πολλούς άλλους η διδαχή και τα θαύματά Του είχαν προετοιμάσει το έδαφος για την αποδοχή του σπόρου. Αλλά το θαύμα της Πεντηκοστής-η ραγδαία ομαδική προσχώρηση στον Χριστό τριών χιλιάδων ακροατών του κηρύγματος του Αποστόλου Πέτρου- υπήρξε ένα νέο «γεννηθήτω φως» του Θεού. Και έγινε φως, με την φωτεινή κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. Το θαύμα της Πεντηκοστής, αποτελεί το αγαπημένο όνειρο και το ιδανικό των περισσοτέρων αφοσιωμένων εργατών του Αμπελώνα του Κυρίου, είτε είναι ποιμένες ψυχών είτε δάσκαλοι ή και απλοί εργάτες χωρίς αξίωμα.

    Η ιστορία της εκκλησίας από την Πεντηκοστή μέχρι σήμερα περιέχει πολλές ομαδικές εκδηλώσεις μετάνοιας και επιστροφής στον Χριστό, σαν συνέπεια του κηρύγματος της εν Χριστώ σωτηρίας. Αλλά η εξέταση των συντελεστών, που υπήρξαν ευνοϊκοί σε μία τέτοια περηφανή εκδήλωση της θείας δυνάμεως την ημέρα της Πεντηκοστής, αποδεικνύουν ότι δεν ήταν ξένες αυτές με τον ειδικό χαρακτήρα της εκδηλώσεως αυτής.

    Σύμφωνα με την ρητή εντολή του Κυρίου, που δόθηκε λίγες στιγμές πριν από την Ανάληψη του, οι μαθητές όφειλαν να παραμείνουν στην Ιερουσαλήμ, στο ίδιο μέρος, μαζί, μέχρις ότου λάβουν το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος. Πιστοί στη διαταγή του Κυρίου οι μαθητές συγκέντρωσαν στο ανώγειο, όπου συναθροίζονταν συνήθως, τους 120 πιστούς, που αποτελούσαν το ανεπίσημο σώμα της ακολουθίας του Κυρίου. Εκεί, με σύμπνοια και ελπίδα πέρασαν τις 9 ή δέκα μέρες, που μεσολάβησαν μεταξύ της Αναλήψεως και της Πεντηκοστής, προσευχόμενοι μαζί αλλά και μόνοι, αναπολώντας τις σκηνές των τελευταίων ημερών του λατρευτού τους δασκάλου, ψάλλοντας βέβαια ψαλμούς και απαγγέλλοντας προφητείες σχετικές με την επάνοδό Του, και γενικά ζώντας σε γαλήνιο περιβάλλον, έως ότου φανερωθεί η «εξ ύψους δύναμις». Δημιουργήθηκε έτσι από αυτούς, μία ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης, βεβαιότητας, χαράς και αγάπης αδελφικής,  που κανένας δισταγμός ή φόβος δεν θα ήταν δυνατόν να διαταράξει και έτσι προετοιμάστηκε το έδαφος για την υποδοχή του Αγίου Πνεύματος σε καρδιές γεμάτες πίστη και ευγνωμοσύνη.

    Σε εκείνους που περίμεναν στην Ιερουσαλήμ την έλευση του Αγίου Πνεύματος- την ουράνια βροχή πάνω στον μικρό αγρό, τον οποίο με πίστη και αγάπη καλλιεργούσαν, που θα έδινε την βλάστηση στο φυτώριο της πίστεως-δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ή δυσπιστία ή φόβος. Και στον ορισμένο καιρό, ήλθε η ουράνια βροχή του Θείου Πνεύματος, όχι σε λίγες σταγόνες, αλλά με δύναμη- δροσίζοντας την διψασμένη γη και δίνοντας ζωή στα νεαρά φυτά του αγρού που περίμενε. Μετά από την εκδήλωση αυτή της θείας εύνοιας, η αρτισύστατη εκκλησία, με την οδηγία του αγίου Πνεύματος μπήκε στο τελευταίο στάδιο της ενέργειας, για το οποίο την προόριζε ο Κύριος όταν σαν τελευταία υποθήκη παρήγγειλε στους μαθητές του:«Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη!».

Του Δημητρίου Μ. Καλοποθάκη δ.φ.

 

   (1). «Περί αμαρτίας» σημαίνει εδώ την κατ’ εξοχήν, την θανάσιμη αμαρτία, της απορρίψεως της δια του Χριστού σωτηρίας. «Περί δικαιοσύνης» σημαίνει την μη αποδοχή της προσφερόμενης στον αμαρτωλό δικαιοσύνης του Χριστού, που μόνο αυτήν αναγνωρίζει και δέχεται ο Θεός. «Περί κρίσεως» σημαίνει ότι από τώρα άρχισε η κατάκριση των εχθρών του Χριστού και των σατανικών μεθόδων, με τις οποίες καταπολεμούν τον Λόγο Του. Αλλά προλέγοντας την τελική κατάκριση όλων αυτών, ο Κύριος παρουσιάζει την μελλοντική βέβαιη καταδίκη του Σατανά-του άρχοντα του κόσμου αυτού- σαν γεγονός ήδη τελειωμένο, όπως και είναι πραγματικά μέσα στην πρόγνωση και στην βούληση του Θεού.

 Σκέψεις για το παράδειγμα των 318 Θεοφόρων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ. Χ.).

  

  Και πάλι σήμερα η Εκκλησία μας προβάλλει το παράδειγμα των 318 Θεοφόρων Πατέρων της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου!

Παράδειγμα ενότητας, θείου φωτισμού, πόνου και ενοιας για την ενίσχυση και στήριξη του λαού του Θεού, δηλαδή της Εκκλησίας, μπροστά στα διχαστικά και αποπροσανατολιστικά κύματα των αιρέσεων!

   Σήμερα, στην απαξιωτική εποχή μας, ξέρουμε τον τρόπο να επανέλθουμε, να στηριχτούμε πνευματικά!

   Η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, δηλαδή η ιερά εξομολόγηση και η Θ. Κοινωνία, η καθημερινή προσευχή, ο συνεχής πνευματικός αγώνας, η αυτοκριτική, η ταπείνωση μαζί με την ειλικρινή συγχώρηση και αληθινή αγάπη προς όλους, μας εισάγει στο μεγαλείο της χριστιανικής ζωής, της αυθεντικής βιώσεως της ευτυχίας!

   Επειδή κάποιοι άγιοι πόνεσαν, νοιάστηκαν, διαλέχθηκαν και συμφώνησαν για την σωτηρία μας με την δύναμη του Αναστάντος και Αναληφθέντος Χριστού και με τον φωτισμό του πανάγιου Πνεύματος!

Σκέψεις από την Κυριακή της Σαμαρείτιδος

 

    Σήμερα τιμούμε μία γυναίκα που αξιώθηκε να γνωρίσει μεγάλες πνευματικές αλήθειες, καθώς συζητούσε με τον ίδιο τον Χριστό!

   Ούτε και στους μαθητές Του δεν τις εμπιστεύθηκε!

   Η ειλικρίνειά της, η παραδοχή της ανήθικης ζωής της συνετέλεσαν στην ουσιαστική μεταστροφή της.

   Αμέσως έτρεξε στην πατρίδα της και κάλεσε όλους τους χωριανούς της να γνωρίσουν τον αληθινό Σωτήρα!

   Η ιεραποστολική της δράση έκτοτε απλώθηκε πολύ μακριά, μέχρι την Ρώμη! Εκεί κατάφερε να κάνει χριστιανή ακόμη και την κόρη του αυτοκράτορα Νέρωνα και μετά να μαρτυρήσει.

    Η Εκκλησία μας την τιμά ως Αγία και ισαπόστολο.

 Σκέψεις από το Ευαγγέλιο της Κυριακής του Παραλύτου: 

Ιωάννου ε΄ 1-15

Κυριακή του Παράλυτου σήμερα!

   Μέσα στην ήδη αναστάσιμη περίοδο η εκκλησία μας προβάλλει το συγκλονιστικό παράδειγμα της θεραπείας του παραλυτικού της κολυμπήθρας Βηθεσδά.

   Ταλαιπωρούνταν 38 χρόνια, χωρίς ανθρώπινη συμπαράσταση και βοήθεια. Μοναξιά και πόνος ήταν το δραματικό δίδυμο της δυστυχίας του.

   Ο Κύριος όμως μέσα στην οχλοβοή και την φασαρία, στάθηκε μπροστά του, μίλησε μαζί του και αμέσως τον θεράπευσε!

Μαζί με την σωματική θεραπεία, έδιωξε και την μοναξιά από την ζωή του!

   Ο Κύριος μας δεν έρχεται κοντά μας μόνον για θαύματα σωματικά, αν είμαστε βεβαίως άξιοι, αλλά για να μας στηρίζει και να μας συνδέει με την αγαπητική Του Χάρη μ' Εκείνον και τους πιστούς Του!

  Αυτό βίωναν και οι πρώτοι χριστιανοί καθώς  «ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ αὐτῶν μία» αναγεννημένοι ψυχικά και σωματικά!

Ψυχοσωματική Θεϊκή Ιατρική στην πράξη!

Κυριακή των Μυροφόρων (Μάρκου ιε΄ 43 - ιστ΄ 8)

 

    Οι πιο θαρραλέοι και οι πιο τολμηροί αλλά όχι τόσο στενοί συνεργάτες του Κυρίου όπως οι μαθητές Του, αναδείχθηκαν οι μυροφόρες γυναίκες και οι δύο κρυφοί μαθητές Του και μέλη του Ιουδαϊκού συνεδρίου: ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος ο λεγόμενος νυκτερινός μαθητής του Χριστού.

   Διακινδύνευσαν τη ζωή τους και τη φήμη τους μέσα σε μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση γεμάτη μίσος και έχθρα, για να αποδώσουν τις ύστατες τιμές και φροντίδες στον ακόμη νεκρό Κύριο, ώστε να μην κατασπαράξουν το άγιο σώμα Του τα θηρία και τα αρπακτικά πτηνά, καθώς ήταν το έθιμο να εγκαταλείπονται οι εσταυρωμένοι προς τιμωρίαν.

    Οι ένδεκα τώρα μαθητές Του « διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων»   ήταν κλεισμένοι σε ένα υπερώο, μήπως και γλυτώσουν τη μανία των διωκτών του Χριστού.

Σήμερα λοιπόν, Κυριακή των Μυροφόρων, τιμούμε ιδιαίτερα αυτές που θυσίασαν σχεδόν τα πάντα την δύσκολη στιγμή μετά το Θείον Πάθος. Τελικά όμως ανταμείφθηκαν με την πρώτη εκπληκτική εμπειρία της Ανάστασης, παρόλο που οι ένδεκα μαθητές δεν πίστευαν ακόμη τα ενθουσιώδη λόγια των Μυροφόρων!

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί!

   Με την Ανάσταση του Χριστού μας, αδελφοί μου, εισήλθαμε σε μία από τις ωραιότερες και σημαντικότερες περιόδους του εκκλησιαστικού εορτολογίου, αυτήν του Πεντηκοσταρίου όπως ονομάζεται, η οποία ξεκινά με την Λαμπροφόρο και Ζωοποιό Ανάσταση του Κυρίου μας και κλείνει με την Αγία Πεντηκοστή, με την κάθοδο και επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος δηλαδή στους Μαθητάς του Χριστού, αλλά και στην Εκκλησία Του! 

   «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», ψάλλει η Εκκλησία μας και μεταφέρει το νου, το πνεύμα και την ύπαρξή μας στην πραγματικότητα του μηνύματος αυτού, γεμίζοντας με απόλυτη χαρά και αγαλλίαση την ψυχή μας, αλλά και όλη την κτίση.

   «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια· εορταζέτω γουν πάσα κτίσις την έγερσιν Χριστού, εν ω εστερέωται» (Κανών της Αναστάσεως).

   Είναι ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει και βιώσει ακόμη μία φορά ο άνθρωπος, την μεγάλη ευαγγελική αλήθεια «ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών» (Α’ Κορ. ιε’, 17).

    Όλη την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, συγκλονισμένος κάθε πιστός χριστιανός, με νηστεία (πνευματική και υλική), ταπείνωση και προσευχή για αυτόν ακριβώς τον λόγο προετοιμάζεται. Δια να βιώσει όσο το δυνατόν περισσότερο το μοναδικό αυτό γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, στην καρδιά και την ζωή του.

    Οι κατανυκτικές προσευχές, οι εορτές, τα γεγονότα και οι παραβολές που εύστοχα έχουν θεσπίσει οι Άγιοι Πατέρες μας· οι ακολουθίες, οι προηγιασμένες και θείες Λειτουργίες που τελούνται κατά το διάστημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθώς και άλλα πολλά, σκοπό έχουν να μας υπενθυμίσουν καίρια μηνύματα της Πίστεώς μας.

    Να βοηθήσουν τον άνθρωπο να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει την μικρότητα και ματαιότητα που χαρακτηρίζουν τον φθαρτό και υλικό κόσμο που μοιραζόμαστε όλοι μας, καθώς και το πρόσκαιρον της ζωής τούτης, κάνοντάς τον να αισθανθεί συγχρόνως και την δική του μικρότητα, αδυναμία και αμαρτωλότητα, ενισχύοντας έτσι την πολύ μεγάλη ανάγκη της ύπαρξης του Θεού στην ζωή του και τονώνοντας την επιθυμία του να ενωθεί μαζί Του, που είναι και ο μοναδικός σκοπός της ζωής μας. Η θεία μέθεξη, το «καθ΄όμοίωσιν»!

    Επιτέλους! Η πολυπόθητη ώρα έχει φτάσει και με μεγάλη χαρά, ανακούφιση, αλλά και δάκρυα συγκίνησης στα μάτια, ακούσαμε όλοι μαζί, το βράδυ της Αναστάσεως:

    «Μηδείς φοβείσθω θάνατον· ηλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος... Και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν· Ο Άδης, φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω. Επικράνθη· και γαρ κατηργήθη... Πού σου θάνατε το κέντρον; Πού σου Άδη το νίκος;... Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι». (Κατηχητικός Λόγος  Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου).

Και αλλού:

   «Άρατε πύλας, οι άρχοντες υμών... και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης. τις εστιν ούτος ο βασιλεύς της δόξης;... Κύριος των Δυνάμεων, αυτός εστιν ο Βασιλεύς της δόξης».  (Ψαλ. ΚΓ’ (ΚΔ’) στ. 7 έως και 10).

    Ο "θάνατος" του Χριστού σήμανε αυτομάτως την κατάργηση του θανάτου για τον άνθρωπο. Και όταν λέμε θανάτου, εννοούμε και του σωματικού, που θα έλθει μετά την κοινή Ανάσταση όλων των ανθρώπων, αλλά και του πνευματικού θανάτου, που κρατά τον άνθρωπο μακριά από τον Θεόν.

    Πριν από την Ανάσταση του Κυρίου όλες οι ψυχές των κεκοιμημένων ανθρώπων, ευρίσκοντο εις τον Άδη. Και των δικαίων και των αδίκων. Ακόμη και αυτών των Πατριαρχών και μεγάλων ανδρών και Προφητών!

Και αυτό εξ αιτίας του Προπατορικού αμαρτήματος του Αδάμ και της Εύας.

   Ας θυμηθούμε τούς Πρωτοπλάστους. Δημιουργήθηκαν από τον Θεόν άφθαρτοι, αιώνιοι, αθάνατοι, "κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Του" απολαμβάνοντας ανέμελα την μεγάλη μακαριότητα του επιγείου Παραδείσου και ιδιαίτερα την επικοινωνία με την ίδια την Ζωή, τον ίδιο τον Δημιουργό τους.

   Παρ’ όλα αυτά όμως και παρ’ όλο την ρητή διαβεβαίωση του Θεού ότι κατά την ημέραν εκείνη που θα παρέβαινον την εντολήν Του και θα έτρωγον τον απηγορευμένον καρπόν θα επέθαινον: «η δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θανάτω αποθανείσθε» (Γεν. Β’, 17), παρ’ όλα αυτά λοιπόν, μία και μόνη στιγμή υπήρξε αρκετή για να κυριευθούν από φιλαυτία, εγωϊστική επιθυμία και έπαρση και να χάσουν οριστικά και ανεπιστρεπτή, τον Παράδεισο αυτόν. Δυστυχώς τον Θεό μόνος του ο άνθρωπος επέλεξε να Τον προδώσει.

   Ο θάνατος, άγνωστος μέχρι τότε, εισέρχεται στην ιστορική πραγματικότητα του ανθρώπου. Γεγονός θλιβερό και πραγματικό, που στο εξής πάντα θα ακολουθεί και θα σημαδεύει την ζωή του.

   Έτσι όταν απεχωρίζετο η ψυχή από το σώμα, η ψυχή πήγαινε σ’ έναν σκοτεινό τόπο που εκαλείτο Άδης.

   Ο Άδης, ήταν κάτι σαν την κόλαση θα μπορούσαμε να πούμε, γιατί εκεί δεν υπήρχε καμμία παρηγοριά και πρόσωπο Θεού.

   Στον τόπο αυτόν λοιπόν μαζεύονταν και παρέμενον αιώνες, χωρίς καμμία ακτίνα φωτός, βοήθεια και παραμυθία, όλες οι ψυχές των ανθρώπων, από καταβολής κόσμου, περιμένοντας κάποιο φως, περιμένοντας να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου: «ο λαός ο πορευόμενος εν σκότει, ίδετε φως μέγα...» (Ησαΐας Θ’, 2), περιμένοντας να έλθει ο προφητευμένος από τούς Προφήτας Μεσσίας, Λυτρωτής, Σωτήρας δια να τους αναστήσει και να τους σώσει!

   Πράγματι ο Πανάγαθος Θεός, από φιλανθρωπία και απέραντη αγάπη για το πλάσμα Του τον άνθρωπο, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, έστειλε τον Υιόν του τον Μονογενή εις τον κόσμον: «ότε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός... ίνα τούς υπό νόμον εξαγοράση...» (Γαλ. δ’, 4-5). Γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο, μοναδικό και ανεπανάληπτο στην παγκόσμια Ιστορία.

   Ο Θεός γίνεται άνθρωπος και υπομένει εκουσίως τον θάνατον, διά να σώση τον άνθρωπο από την φθορά την αμαρτία και τον θάνατον και να κάνει τον άνθρωπον μικρόν θεόν κατά χάριν.

   Μετά λοιπόν το Θείο Πάθος Του, που μας αφήνει συγκλονισμένους και συντετριμμένους από το παράδειγμα της άκρας ταπεινώσεώς Του, κατεβαίνει στον Άδη μένοντας εκεί τρεις ημέρες και τρεις νύκτες, (Παρασκευή - Σάββατο -Κυριακή) ή για 33 ώρες, όσα χρόνια ακριβώς έζησε και επί της γης.

   Στη συνέχεια ανασταίνεται διότι δεν είναι δυνατόν ο θάνατος να κρατήσει ποτέ δέσμια και αιχμάλωτη την ίδια την Ζωή, ανασταίνοντας και παίρνοντας  μαζί Του τον Προπάτορα Αδάμ, την Εύα, αλλά και όλους όσους ευρίσκοντο αιχμάλωτοι στον Άδη.

   Ακόμη με την Ανάσταση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού αναστήθηκε μαζί Του και η δική μας πτωτική ανθρώπινη φύση που είχε προσλάβει, τοποθετώντας την στην συνέχεια, με την Ανάληψή Του, τεθεωμένη εκ δεξιών του Πατρός!

   Η χοϊκή, ασήμαντη, αμαρτωλή και ταπεινή φύσις μας, αναγεννημένη, αφθαρτοποιημένη, καθαρισμένη και τεθεωμένη, δίπλα, κοντά στον Θρόνο του Παντοδύναμου Θεού!

   Τι Μεγάλο Μυστήριο! Τι Μεγάλη Ευλογία! Τι Ασύληπτη Ευεργεσία! Πως να μην αναφωνήσει κανείς·

    «Τις Θεός Μεγας ως ο Θεός ημών. Συ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος!» και στη συνέχεια·

   «Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν»!!!

    Τα τροπάρια της Εκκλησίας μας είναι τα καταλληλότερα για να απεικονίσουν το Μεγάλο και Χαρμόσυνο αυτό γεγονός!

  «Σήμερον ο Άδης στένων βοά· κατελύθη μου η εξουσία· εδεξάμην θνητόν, ώσπερ ένα των θανέντων· τούτον δε κατέχειν όλως ουκ ισχύω, αλλ’ απολώ μετά τούτου, ων εβασίλευον· εγώ είχον τούς νεκρούς απ’ αιώνας, αλλά ούτος ιδού πάντας εγείρει. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου».

   «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί· πάσχα Κυρίου πάσχα. Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν Χριστός ο Θεός ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας».

  «Σήμερον πάσα κτίσις αγάλλεται και χαίρει, ότι Χριστός ανέστη και Άδης εσκυλεύθη».

  «Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή και πανήγυρις εστι πανηγύρεων, εν η ευλογούμεν Χριστόν εις τούς αιώνας».

  «Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν, αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς· συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

   «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Άγιον Κύριον Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον. Τον Σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνούμεν και την αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν· συ γαρ ει Θεός ημών, εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν, το Όνομά σου ονομάζομεν. Δεύτε πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν την του Χριστού αγίαν Ανάστασιν· ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω. Δια παντός ευλογούντες τον Κύριον, υμνούμεν την Ανάστασιν αυτού· Σταυρόν γαρ υπομείνας δι’ ημάς, θανάτω θάνατον ώλεσεν».

«Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου, καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος».

Στο γεγονός της Αναστάσεως εμπεριέχεται όλη η πεμπτουσία θα λέγαμε της Πίστεώς μας.

   Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πόσο μόνος και αβοήθητος θα ήταν ο άνθρωπος και πόσο άδεια και δίχως νόημα η ζωή του! Χωρίς παρηγοριά, χωρίς σκοπό, χωρίς κουράγιο και δύναμη, χωρίς φως, χωρίς οδηγό, χωρίς αγάπη, χωρίς καλοσύνη, χωρίς τίποτα!

«Ει Θεός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών».

Πόσο πολύ αληθινός είναι ο λόγος του Αποστόλου!

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πραγματικά η πίστις μας θα ήταν μάταια.

Δεν υπάρχει Ελπίδα χωρίς Ανάσταση!

Δεν υπάρχει Σωτηρία χωρίς Ανάσταση!

Δεν υπάρχει Ζωή χωρίς Ανάσταση!

Δεν υπάρχει Χαρά χωρίς Ανάσταση!

Δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης του ανθρώπου χωρίς Ανάσταση, ούτε και κανένας άλλος σκοπός. Τα πάντα σηματοδοτούνται και νοηματοδοτούνται, από την Ανάσταση!

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα αναστηθούν οι καρδιές των ανθρώπων;

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα καλλιεργηθούν οι ψυχές των ανθρώπων;

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα πλησιάσει ο άνθρωπος με ταπείνωση τον Θεόν ζητώντας με δάκρυα το Έλεός Του;

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα ενωθεί ο άνθρωπος με τον Θεόν;

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα γνωρίσει ο άνθρωπος την Αγάπη, κάνοντας τον κόσμο του πιο όμορφο και την ζωή του πιο ευχάριστη;

Χωρίς την Ανάσταση του Θεού, εμείς πώς μπορούμε να σωθούμε και να πάμε κοντά Του;

«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

Ας υπάρχει πάντα έντονα χαραγμένη στην ψυχή μας αυτή η πραγματικότητα.

 Ας συντροφεύει πάντα την ύπαρξή μας ολόκληρη αυτή η Αλήθεια. Και ό,τι τυχόν μας στεναχωρεί ή λυπεί ή δυσκολεύει και κουράζει, αυτός ο "ύμνος" ας μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να απογοητευόμαστε ποτέ και για κανέναν λόγο, διότι:

«Ανέστη Χριστός και Άδης καταβέβληται.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι».

 Σκέψεις για την Κυριακή των Βαΐων

"Μετά Βαΐων καί κλάδων ὕμνοις  κραυγάζοντες!" Πάντα να Τον υμνούμε και να Τον δοξολογούμε Εκείνον που ταπεινά και θυσιαστικά πήρε επάνω Του το δράμα της απελπιστικής μας ζωής, ανοίγοντας ατέρμονους ορίζοντες λυτρωτικής χαράς κι ευτυχίας! Ευλογημενο Πάσχα και Αγία Ανάσταση!

Σκέψεις για την εορτή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας (Ε΄ Κυριακή των Νηστειών)

  Νικήτρια κατά του απελπιστικού αδιεξόδου της εμπαθούς σαρκικής αμαρτίας, αναδείχτηκε η τιμώμενη σήμερα οσία Μαρία η Αιγυπτία! Εφόσον εκείνη πήρε την απόφαση να αλλάξει ολοκληρωτικά και να αγωνιστεί εναντίον των ολέθριων παθών και χαριτώθηκε τόσο αποτελεσματικά από τον Κύριο, γιατί εμείς να αναβάλλουμε συνεχώς την σωτηρία απόφαση μας να ξεκόψουμε οριστικά από την πολυποίκιλη αμαρτία, από φόβο μήπως δεν θα τα καταφέρουμε;

 Σκέψεις από το Ευαγγέλιο της Κυριακής (Μάρκου θ΄17-31)

Προσευχή και νηστεία!

   Το δίδυμο της πνευματικής επιτυχίας κατά του διαβόλου, όπως το είπε ο Κύριος στους απορημένους μαθητές Του στο σημερινό ευαγγέλιο.

    Η προσευχή αποτοξινώνει το μυαλό, ιδιαίτερα με την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, έτσι ανοίγεται ο νους στην ζωοποιό και ειρηνοποιό Θεία Χάρη και εμπιστεύεται η ψυχή απόλυτα τον Θεό για όλα τα θέματα της ζωής!

    Και η νηστεία απαλλάσσει την ψυχή από τα σωματικά βαρίδια της λαιμαργίας και της σαρκικότητας και ως «εὔχρηστον σκεῦος εἰς διακονίαν» δια των μυστηρίων κατατροπώνει τους δαιμονικούς πειρασμούς!

           

Σκέψεις για την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

 "Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν...

   Τιμούμε απεριόριστα τη μοναδική και τέλεια θυσία του Θεανθρώπου Κυρίου μας για τη λύτρωση και σωτηρία ημών των αμαρτωλών, δίνοντας απλόχερα συγχώρηση και άπειρη αγάπη θεϊκή, στηρίζοντας ουσιαστικά την παραλυμένη ψυχή μας!

   Κι εμείς τιμώντας αυτό το μεγαλείο της προσφοράς Εκείνου,

πως ανταποκρινόμαστε;

   Ας είναι η τωρινή νηστεία, μαζί με τον καθημερινό μας πνευματικό αγώνα μια ελάχιστη αντιπροσφορά στη Σταυρωμένη Αγάπη!

 

Σκέψεις από το ευαγγέλιο της Κυριακής (η θεραπεία του παραλυτικού: Μάρκου β΄1-12)

          Με αφορμή το σημερινό θαύμα του παραλυτικού στο ευαγγέλιο, καλό είναι να κινητοποιηθούμε να αγωνιστούμε ενάντια στην πνευματική παραλυσία με την βοήθεια της σώζουσας Θείας Χάρης των μυστηρίων της Εκκλησίας μας, ώστε να έχουμε πάντα τη ζωογόνο δύναμη και το τέλειο κίνητρο της ατέρμονης δια βίου προσπάθειας αποφυγής της νεκροφόρου  αμαρτίας, ζώντας διαρκώς μία ευλογημένη πνευματική και χριστιανική ζωή!

Κυριακή της Ορθοδοξίας 

   Κυριακή της Ορθοδοξίας σήμερα! Είναι γιορτή νίκης της ορθόδοξης πίστης εναντίον των ποικίλων αιρέσεων! Ξεκάθαρη διατύπωση με το σύμβολο της πίστεως! Αληθινή ελπίδα κι ευλογία! Νιώθουμε έτσι δυνατοί, σίγουροι κι ευλογημένοι ώστε να ομολογούμε θαρραλέα στο περιβάλλον μας τις αλήθειες της πίστεώς μας! Αμήν!

Στάδιο του αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

     Μπροστά στο στάδιο του αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ας έχουμε υπόψη μας ότι πατάμε τον τάπητα της ταπείνωσης, φοράμε προστατευτική φόρμα την προσευχή, τρέχουμε με τα αθλητικά παπούτσια της πίστης, σφίγγουμε στη μέση μας με τη ζώνη της νηστείας και βάζουμε στα χέρια μας τα ζεστά γάντια της αληθινής αγάπης και φιλανθρωπίας! Πότε και πως θα τερματίσουμε άραγε; Καλή δύναμη!

 Σκέψεις από το ευαγγέλιο της Κυριακής των Απόκρεω (Ματθαίου κε΄31-46)

....."εἰς κόλασιν αἰώνιον'' αναφέρει το σημερινό ευαγγέλιο της παραβολής της Κρίσεως.

Υπάρχει λοιπόν κόλαση, αιώνια ψυχική τιμωρία δηλαδή και αρκετοί την προγεύονται από αυτή την ζωή, έχοντας αμετανοησία, πείσμα κακίας, εξάρτηση σε πάθη, κατάφωρη αδικία, προσβολή κι εκμετάλλευση του συνανθρώπου που αναφέρεται ως "ἐλάχιστος ἀδελφός" και άλλα πολλά, ζώντας πραγματικά μια κόλαση τύψεων, ψεύδους και κάθε δυστυχίας.

   Η θεία δικαιοσύνη τότε στην δευτέρα παρουσία απλά θα επιβεβαιώσει την επιλογή τους!

Ζώντας κανείς χωρίς τον ήλιο της αγάπης του Θεού, στον σκιώδη εγωισμό και στα σκοτεινά πάθη απεργάζεται μόνος του την αιώνια καταδίκη.

   Μόνο με την ειλικρινή διά βίου μετάνοια με ταπεινό φρόνημα κερδίζουμε το έλεος του Κυρίου ώστε να μας συγκαταριθμήσει στους δίκαιους της βασιλείας Του, στους "εὐλογημένους  τοῦ Πατρός Του''. Αμήν!

 Σκέψεις από το ευαγγέλιο (η παραβολή του ασώτου υιού, Λουκά ιε΄ 11-32)

   "Εὐφρανθῆναι δὴ καὶ χαρῆναι ἔδει..''παρότρυνε ο αγαθός πατέρας στην σημερινή παραβολή του ασώτου τον σκληρό και φαινομενικά δίκαιο μεγαλύτερο υιό.

   Και ψάχνοντας την αλληγορία, ο Θεός πατέρας ζητά από μας να χαιρόμαστε και να συμμετέχουμε στις χαρές των συνανθρώπων αδελφών μας, νιώθοντας απέραντη αγάπη, όπως κι εμείς θα θέλαμε να χαίρονται στην δική μας πνευματική επιτυχία και σωτήρια επιστροφή στην μάντρα της Εκκλησίας, έστω κι αν προηγουμένως αδικήσαμε πολλούς και αμαρτήσαμε ζώντας "ἀσώτως''. Επί πλέον ας μην καταλογίζουμε σχολαστικά και ας μην συγκρίνουμε σκληρά τα βάρη ή τις ελαφρότητες των αδελφών μας, περιμένοντας με αγάπη το καλύτερο γι΄ αυτούς!

 Καλό Τριώδιο!

     Καλή μετάνοια!

  Καλό ξεκίνημα σε έναν ανυποχώρητο αγώνα για ουσιαστική αυτοκριτική, προσγειωμένη αυτογνωσία, ταπεινή προσευχητικη αναφορά στον Θεό, ζήλο με επίγνωση των ορίων μας, ειλικρινή απλότητα και συγχωρητικη συμφιλίωση!

 Σκέψεις για τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου (25 Ιανουαρίου)

    Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου σήμερα! Κάνοντας ένα πνευματικό λογοπαίγνιο με αγιογραφικά ρητά, που βρήκαν απόλυτη εφαρμογή στον εξαίρετο αυτόν πατέρα της Εκκλησίας, "γίνου γρηγορῶν "η αποστολική παραγγελία, "ἐγρηγόρησεν ἂν (ώστε να) μὴ διορυγῆναι τὴν οἰκίαν (της ψυχής) αὐτοῦ"  και "η γρήγορος γλώσσα σου" από το σχετικό τροπάριο της εκκλησίας. "Γρηγορῶν" δηλαδή σε επιφυλακή, έχοντας το νου και την προσοχή του ο Άγιος σε όλα τα πραγματικά σημαντικά στη ζωή κι έτσι χρησιμοποιώντας αποτελεσματικά τα σπουδαία χαρίσματα της οξύνοιας και της ευγλωττίας του, σαν άλλος κυματοθραύστης ανέκοψε την αλαζονική μανία των αιρετικών, με τους μοναδικούς θεολογικούς λόγους του αλλά και τα 408 ποιήματα του σε 18.000 στίχους με αρχαία προσωδιακά μέτρα! Εμείς άραγε για ποιο σημαντικό πράγμα αγωνιζόμαστε στην ζωή μας; Και πόσο μας νοιάζει η αληθινή προκοπή όχι μόνον η δική μας αλλά και πολλών πλανεμένων αδελφών μας;