«Νὰ κοιτᾶτε ψηλά!»

Ἕνας πολύπειρος γέροντας Ἀσκη­τὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους σ' ὅσους τὸν ἐπισκέπτονταν στὸ κελλί του καὶ ζητοῦσαν κάποια συμβουλή του ἐπανελάμβανε: «Νὰ κοιτᾶτε ψηλά, νὰ κοιτᾶτε ψηλά!». Τί σπουδαία πραγματικὰ ­συμβουλή! Αὐτὸ καὶ μόνο ἔλεγε ὁ γέροντας καὶ ὅμως ἔλεγε πολλά. Καὶ κάποιος ἀείμνηστος τώρα δάσκαλος – πέθανε πολὺ νωρίς – μὰ τί δάσκαλος ἦταν αὐτός! Λὲς καὶ μάγευε τὰ παιδιὰ καὶ κρεμόντουσαν ἀπὸ τὰ χείλη του καὶ δένονταν μὲ τὴ ματιά του, τὰ μάθαινε νὰ τραγουδοῦν: ­«Σήκωσε ψηλὰ τὰ μάτια, στεῖλε πιὸ ψηλὰ τὸ νοῦ...». Τί ἐννοοῦσαν ὁ γέροντας καὶ ὁ δάσκαλος προτρέποντας τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικροὺς νὰ στρέφουν τὰ μάτια πρὸς τὰ ὕψη, πρὸς τὰ οὐράνια; Δὲν εἶναι καλὴ καὶ ἡ γῆ μὲ τὰ θαυμάσια τῆς Δημιουργίας; Ὁ Θεὸς δὲν «ἐποίησε πάν­τα τὰ ὡραῖα τῆς γῆς», ὅπως ­ψάλλει ὁ Δαβίδ (Ψαλ. ογ΄ [73] 17), γιὰ νὰ τὰ χαίρεται καὶ νὰ τὰ ἀπολαμβάνει ὁ ἄν­θρωπος; Τὰ βουνά, τὰ ποτάμια, τὶς θάλασσες, τὰ δέντρα, τὰ λουλούδια τὰ πολύχρωμα; Ὅλα μιλοῦν γιὰ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ, ὅλα μιλοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη Του πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Ἀναμφιβόλως ὅλα αὐτὰ εἶναι σωστά. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μάλιστα γράφει σ' ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ σπουδαῖα βιβλία του ὅτι ἡ ὀμορφιὰ τῆς ὑλικῆς Δημιουργίας, τοῦ κόσμου, ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός, εἶναι μιὰ ἀμυδρὴ εἰκόνα τῆς ὡραιότητας τοῦ οὐρανίου κόσμου, τοῦ Παραδείσου, ποὺ μᾶς περιμένει(*). Ὅμως ἀφότου μπῆκε στὴ μέση ὁ Διάβολος καὶ παρέσυρε τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἁμαρτία καὶ πλήθυναν οἱ ἁμαρτίες, ἀπὸ τότε καὶ ἡ ὀμορφιὰ τῆς Δημιουργίας μολύνθηκε. Μόνοι μας οἱ ἄν­θρωποι μολύναμε τὸ περιβάλλον μας. Μὲ τὶς πλεονεξίες μας, μὲ τὶς ἀδικίες καὶ τοὺς πολέμους καταστρέψαμε τὸν ὄμορφο ­κόσμο ποὺ μᾶς εἶχε φτιάξει καὶ παραδώσει ὁ Θεός. Καὶ ὁ παμπόνηρος σατανᾶς κατάφερε νὰ πείσει πολλοὺς ὅτι ἡ Δημιουργία ἡ τόσο ὡραία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ κανένα Δημιουργό. «Ἔδιωξαν» ἔτσι μὲ τὴν εἰσήγηση τοῦ Διαβόλου τὸν Οἰκοδεσπότη ἀπὸ τὸ σπίτι Του. Ἄφησαν τὶς κρυστάλλινες πηγὲς τοῦ θείου Νόμου καὶ τρέχουν στὶς θολὲς πηγὲς τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, ποὺ ὑποδεικνύει ὁ εἰσηγητὴς τῆς ἁμαρτίας Διάβολος. Βυθίσθηκαν στὴ ζωὴ τῆς σαρκικότητας, τῆς ἀδικίας, τῆς ἐκμεταλλεύσεως τῶν ἀδυνάτων καὶ φτωχῶν, τοῦ πλουτισμοῦ μὲ ὁποιοδήποτε μέσο, ἀκόμη καὶ παράνομο καὶ ἀθέμιτο. Τὸ ἀποτέλεσμα; Τὸ ζοῦμε καθημερινὰ καὶ κλαίει ἡ καρδιά μας. Πτωχεύουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο τὰ κράτη τῆς γῆς. Πεθαίνουν ἑκατομμύρια παιδιὰ κάθε χρόνο στὸν κόσμο ἀπὸ τὴν πείνα. Οἱ πόλεμοι εἶναι ἀσταμάτητοι, γιὰ νὰ πλουτίζουν οἱ πολεμικὲς βιομηχανίες. Οἱ ἀσθένειες ποὺ ὀφείλονται σὲ ἁμαρτίες αὐξά­νονται ἁλματωδῶς. Ἡ κτηνώδης ἁμαρτία ξεδιάντροπη παρελαύνει μὲ αὐθάδεια στοὺς δρόμους. Οἱ ὑπόνομοι τῶν πόλεων γεμίζουν μὲ ἀνθρώπινα ἔμβρυα. Τί νὰ δεῖ κανεὶς σήμερα στὴ γῆ καὶ νὰ μὴν πονέσει; Ποῦ νὰ στρέψει τὸ βλέμμα του καὶ νὰ μὴ λυπηθεῖ; Ἀκόμη καὶ τὰ ὡραιότερα μέρη τῆς γῆς τὰ μολύνει ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς ἁμαρτίες του. Αὐτὰ ἀσφαλῶς εἶχαν ὑπ' ὄψιν τους ὁ Ἀσκητὴς καὶ ὁ δάσκαλος, γι' αὐτὸ συμβούλευαν νὰ ὑψώνουμε ψηλὰ τὰ μάτια. Ὄχι στὰ γήινα καὶ χαμηλά, στὰ κατώτερα καὶ μολυσμένα, γιατὶ ὅπου καὶ νὰ δεῖς σ' αὐτά, κινδυνεύεις νὰ μολυνθεῖς· ἀλλὰ στὰ ψηλά, στὰ οὐράνια τὰ μάτια μας, διότι εἶναι καθαρά, ἀφοῦ ἐκεῖ κατοικεῖ ὁ Θεός, μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους καὶ ἐπικεφαλῆς τὴν Παναγία· ἐκεῖ ἡ χορεία τῶν Ἀγγέλων, ἐκεῖ ὁ Παράδεισος μᾶς περιμένει. Κι ἂν κάποτε εἴμαστε πεσμένοι ψυχικά, ἂν ­κάποια ἀσθένεια, κάποια οἰκονομικὴ δυσχέρεια, κάποια οἰ­­κογενειακὴ δυσκολία ἢ ἄλλη αἰτία ἔχουν ρίξει τὸ ἠ­­­θικό μας, τότε προπάντων νὰ μὴ λησμονοῦμε νὰ κοι­­τᾶμε ψηλά. Τότε μᾶς χρειάζεται ἐπειγόντως νὰ ση­κώνουμε ψηλὰ τὰ μάτια. Ψηλά! Πρὸς Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ κάθε ἀδιέξοδο. Λοιπόν, ψηλὰ τὰ μάτια καὶ ψηλότερα ἡ καρδιά!     (*) Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἀόρατος Πόλεμος, κεφ. κα΄.   Πηγή: Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ"

Προβολή άρθρου...

 

π. Ευσέβιος Ματθόπουλος: Παραδοσιακός και πρωτοπόρος - Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

Ο π. Ευσέβιος Ματθόπουλος είναι μία από τις προσωπικότητες εκείνες του αιώνα μας που δεν αρκέσθηκαν σε ψηλάφηση, αλλά προχώρησαν σε βαθειά τομή της ιστορικής και πνευματικής πορείας της Εκκλησίας μας. Στο πρόσωπο του κρίνεται η έννοια του εξωτερικού φαινομένου και του αυθεντικού περιεχομένου · συναντάται ο σεβασμός του τύπου με το αντίκρυσμα της ουσίας · συνδυάζεται η προσήλωση στην παράδοση με την αφιέρωση στη δημιουργία. Ο π. Ευσέβιος είναι ο παραδοσιακός και ο πρωτοπόρος. Η παρουσία του προσώπου του μέσα στην Εκκλησία δεν είναι προσωπική επιλογή, αλλά θεία οικονομία και ιστορική ανάγκη. Δεν είναι κάτι που ο ίδιος απεφάσισε, αλλά κάτι που ο Θεός του ενέπνευσε. Ακόμη κι αυτοί που μέχρι σήμερα τον πολεμούν, επιβεβαιώνουν, χωρίς να το καταλαβαίνουν, ότι τα αποτυπώματα της ζωής του σφράγισαν βαθιά τη σημερινή εκκλησιαστική πραγματικότητα και την ψυχή τους.   Είναι τέτοια η επιρροή του, ώστε μέχρι σήμερα, 70 χρόνια μετά την κοίμησή του, όσοι εργάζονται στο χώρο της εκκλησιαστικής δράσεως, να μη μπορούν να ξεφύγουν την ετεροχρονισμένη μίμηση της μορφής της διακονίας του · επικριτές και φίλοι του, όλοι απόγονοί του, «παγιδεύονται» στις μεθόδους του και αντιγράφουν τα σχήματα της δικής του εργασίας. Αυτά πάλιωσαν στο χρόνο και εμείς δεν μπορούμε να ανανεωθούμε στο πνεύμα. Ο αιώνας μας δεν κατάφερε να γεννήσει νέες μορφές διακονίας εκτός απ' τις δικές του. 14 χρονών παιδί, βρίσκεται στο μοναστήρι του Μεγάλου Σπηλαίου. Εκεί καταφέρνει πάνω στην αρετή της πηγαίας ταπεινοφροσύνης να οικοδομήσει μια ζωή αδιάκριτης αγάπης στο πρόσωπο του Θεού πρωτίστως. Η βίωση του μοναχισμού των αρετών, της «διηνεκούς βίας της φύσεως και της ανελλιπούς φυλακής των αισθήσεων» τον διεμόρφωσε σε «ηγνισμένον σώμα και κεκαθαρμένον στόμα και πεφωτισμένον νουν» και μετεμόρφωσε το ζήλο της μοναστικής ησυχίας του σε πόθο εκκλησιαστικής κοινωνίας · κατέστησε υπέρτατη ανάγκη του τη σωτηρία των αδελφών του. Ο π. Ευσέβιος δεν στήριξε το έργο του στις ικανότητές του ούτε σ' αυτές των χαρισματικών συνεργατών του. Δεν είναι μεγάλος γιατί κατάφερε να κάνει κάποιο όνειρό του πραγματικότητα, αλλά γιατί επέτρεψε στον Θεό να μιλήσει στον κόσμο μας με κάποιους τρόπους που κάποτε ήσαν πρωτοποριακοί και σήμερα ενδεχομένως από ορισμένους κρίνονται παρωχημένοι · με τρόπους όμως που τελικά δεν ήταν δικοί του, αλλά δικοί Του. Άγιος δεν είναι ο καλός, ο καθαρός και ενάρετος · ούτε ο χαρισματικός, αλλά αυτός στο πρόσωπο του οποίου φανερώνεται και αναπαύεται ο Θεός και στου οποίου τις πράξεις εκδηλώνεται η Χάρις Του και πιστοποιείται η Παρουσία Του. Η Χάρις του Θεού επάνω στη ζωή και την εργασία του επιβεβαιώνεται από ένα πλήθος στοιχείων, κάθε ένα από τα οποία έχει τη μοναδικότητά του.   α) Η ζωή του είχε τη σφραγίδα μιας μοναδικής καθαρότητος και σπανίων αρετών. Στη ζωή του μπροστά κρινόμαστε όλοι. Ήταν ο άνθρωπος του ενός στα αναγκαία, του μηδενός στα περιττά και του παντός στα πνευματικά. β) Ο νους του φάνηκε τόσο φωτισμένος, ώστε συνέλαβε αυτό το σχέδιο της εκκλησιαστικής αναγεννήσεως, που του ενέπνευσε και του εμπιστεύθηκε ο Θεός. Το έργο του, κρινόμενο ιστορικά και κοινωνικά, είναι πρωτοποριακό στη σύλληψη και μοναδικό στην επιτέλεσή του. Το πνεύμα του συγκρότησε τη συγκεχυμένη παράδοση της εποχής του και αρχοντικά τροφοδότησε την υπέρβασή του. Τα κληρονομικά χαρακτηριστικά του δεν ακολουθούν μόνο τους πιστούς συνεχιστές του, αλλά προσδιορίζουν επακριβώς και τις ρίζες των διαφοροποιημένων «διαδόχων» του. Γεννούσε διαρκώς ιδέες, συνεργάτες και γεγονότα, που δεν αρκέσθηκε να τα βλέπει όπως ήταν, αλλά αγωνίσθηκε να τα μεταμορφώσει σ' αυτό που όντως ήταν. Δεν δεσμεύθηκε από τη συμβατικότητα της πραγματικότητος. Δεν ήταν πραγματιστής, αλλά οραματιστής. Έτσι μετεμόρφωσε την πραγματικότητα της αμάθειας σε κίνηση γνώσεως · την κυριαρχία της γενικευμένης αδιαφορίας σε έκφραση εντυπωσιακού ενδιαφέροντος · την κατάσταση της εκκλησιαστικής απραξίας και αντιθέσεως σε εκδήλωση αναγνωρίσεως και συγκαταθέσεως. γ) Συνήθως οι ενχριστωμένοι άνθρωποι ζουν την ταπείνωση που οδηγεί στο βαθύ σεβασμό της παραδόσεως. Παραδίδονται στην παράδοση. Σε ορισμένους όμως ο Θεός δίνει και τη χάρη της τόλμης του οράματος. Αυτοί κάνουν την τομή στο ιερό σώμα της παραδόσεως και πρωτοπορούντες δημιουργούν παράδοση πίστεως και ευλαβείας. Τους χρησιμοποιεί ο Θεός σε εποχές που Αυτός χρειάζεται. Η παράδοση γεννάται · δεν είναι μιμητικό αποτέλεσμα. δ) Κατάφερε να δώσει στη μοναχική προσοχή του ιεραποστολική διάθεση και να μπολιάσει τη διακονία του με σπάνιες μοναχικές αρετές. Γι' αυτό, δεν έδωσε τρόπο δίχως πνεύμα, αλλά πρόσφερε πνεύμα με συγκεκριμένο τρόπο, έκφραση και μορφή. ε) Η απλόχερη ευλογία του Θεού στην εργασία του φαίνεται από την υπέρ πάσαν λογικήν συνέχισή της. Το έργο του, δύο και τρεις γενιές αργότερα, συνεχίζει να δέχεται πλούσια τη Χάρη του Θεού και να επιτελείται με βάση το πνεύμα του και το όνομά Του. Συνήθως οι μεγάλοι είναι αδιάδοχοι. Οι εκφραστές όμως του μυστικού μεγαλείου της χάριτος προνοούν και για τους διαδόχους και συνεχιστές τους. στ) Η αδελφότητα που ίδρυσε, άσχετα με τον τρόπο εργασίας της – αυτό δεν έχει και τόση σημασία – , διατηρεί το αισθητήριο της Ορθοδοξία και συντηρεί το κριτήριο της αληθείας. Αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους μας. Το θέμα δεν είναι αν και τι είδους κείμενα γράφει, αν χρησιμοποιεί το πολυτονικό ή πήδηξε στο μονοτονικό, ούτε και αν πιάνει όσο πρέπει ή όσο είναι δυνατόν το σφυγμό της εποχής. Το θέμα είναι αν έχει ακόμη τη δυνατότητα να αιχμαλωτίζει καρδιές, να ξεπερνά τα μέτρα της κοινωνικής αποτιμήσεως του έργου της ή να καλλιεργεί αγίους και να τους στέλνει ως επένδυσή της στη βασιλεία του Θεού. Ο σπόρος του, 70 χρόνια τώρα, καρποφορεί ακατάπαυστα. Ο π. Ευσέβιος έφτιαξε ένα «έργο» στις γραμμές του οποίου λειτουργούν και όσοι δεν συμφωνούν με τις «γραμμές» του. Πρωτοπόρος δεν είναι κάποιος που κάνει κάτι καινούργιο, που σε λίγα χρόνια μετά την αρχική του λάμψη σβήνει, αλλά αυτός που επινοεί κάτι που για χρόνια το πολεμούν οι θεολογικοί ως μη παραδοσιακό, οι εκκλησιαστικοί ως εξωεκκλησιαστικό και οι πολιτικοί ως συντηρητικό, αυτό όμως συνεχίζει να σέβεται την παράδοση και ταπεινώς να λειτουργεί «εν τη Εκκλησία» για δεκαετίες και, παρά τη συντηρητικότητά του, να «προοδεύει» όσο κανένας προοδευτικός. Χάνει τους ηγέτες του και συνεχίζει να γεννά και να εμπνέει · χωρίζεται και προχωρεί ενωμένο · κρίνεται και συκοφαντείται και δεν πτοείται · κάνει λάθη και δεν καταστρέφεται. Προοδευτικό στην Εκκλησία είναι αυτό που γίνεται όχι επειδή έχει ανθρώπινη ικανότητα, αλλά επειδή αποτελεί καρπό υπακοής στο θέλημα του Θεού. Τους αγίους τους αναδεικνύει ο τρόπος της ζωής τους · τους ήρωες και τους μάρτυρες ο τρόπος του θανάτου τους. Οι πρώτοι ζουν σαν πεθαμένοι · οι δεύτεροι και όταν πεθαίνουν λειτουργούν σαν ζωντανοί. Ο π. Ευσέβιος εκοιμήθη πριν 70 χρόνια · συνεχίζει όμως να ζει. Διατηρείται αμετάβλητη η μνήμη του και ακατάβλητη η δύναμη της χάριτός του.     Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος   Πηγή: Χριστιανική Φοιτητική Δράση

Προβολή άρθρου...

Νά κρατῆς σφικτά εἰς τήν ψυχήν σου τἡν ταπεινοφροσύνη - Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Ματθόπουλος

«…ἐκεῖνο… τό ὁποῖον πρέπει νά κρατῆς σφικτά εἰς τήν ψυχήν σου διά νά μή σοῦ φύγη ποτέ καί ἀπολεσθῆς, εἶνε ἡ ταπεινοφροσύνη, ἤτοι ἡ συναίσθησις τῆς ἀναξιότητος καί οὐτιδανότητος τοῦ ἀνθρώπου, ἄνευ τῆς ὁποίας συναισθήσεως χάρις Θεοῦ δέν ἐνοικεῖ ἐν τῇ ψυχή… καί ἄν ἔχη ἐνοικήσει, ὅταν φύγη ἡ ταπεινοφροσύνη ἀπό τήν ψυχήν, μαζί μέ αὐτήν θά φύγη καί ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, διότι δέν ἠμπορεῖ νά σταθῆ ὅπου δέν εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη…».  Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Ματθόπουλος   Πέρασαν 85 έτη (29 Ιουνίου 1929) από την Κοίμηση του  π. Ευσεβίου Ματθόπουλου  Γενάρχη του σύγχρονου πνευματικού έργου.   Γέροντα μην μας ξεχνάς.

Προβολή άρθρου...

Οι ... άδηλοι πρωταθλητές των πανελληνίων

Τίτλοι τέλους για τις Πανελλήνιες και εφέτος –μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων– και τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν ως συνήθως στους αριστεύσαντες και πρωτεύσαντες ανά Σχολή και περιοχή.

Περιστοιχίζονται αίφνης από οικείους και φίλους, καλούνται από δημοσιογράφους σε εκπομπές και panels, ενώ οι επιδόσεις και οι φωτογραφίες τους προβάλλονται σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων και αναρτώνται σε ποικίλα blogs και ιστοτόπους.

Γενικά πολιορκούνται από έκπληκτα βλέμματα και τίθενται στο επίκεντρο της προσοχής και του κοινού θαυμασμού… – Πως τα κατάφερες; – Ποιοι σε στήριξαν; – Με ποια μέθοδο διάβαζες; – Τι στερήθηκες; … είναι μερικά από τα συνήθη ερωτήματα με τα οποία σφυροκοπούν τους διακριθέντες…

Κι εκείνοι, οι περισσότεροι αμήχανοι για την ξαφνική έκθεσή τους στην αδηφάγο αρένα της ειδησεογραφίας, αρκούνται σε λιτές, αυτονόητες συνήθως απαντήσεις, δοσμένες ως επί το πλείστον με την έμφυτη εκείνη νεανική αιδημοσύνη μπροστά στο φακό ή ενίοτε με έναν κεκαλυμμένο αυτάρεσκο κομπασμό, προϊόν ίσως της κοινωνικής απήχησης της ευφυΐας τους.

Όσο όμως οι προβολείς ανάβουν και τα ειδησεογραφικά φλας αστράφτουν μπροστά σε αυτούς τους ολίγους αρίστους, τόσο αισθάνομαι πως πέφτει πιο βαριά η σκιά επάνω σε μια μεγάλη ομάδα αποφοίτων που ίσως να αξίζουν και να δικαιούνται περισσότερο τον έπαινο και την επιβράβευσή μας.

Πρόκειται γι' αυτούς που κάτω από φοβερά αντίξοες και άγνωστες για τους πολλούς συνθήκες, ξεπερνώντας εμπόδια φαινομενικά ανυπέρβλητα, νικώντας έμφυτες και επίκτητες αδυναμίες τους κατάφεραν να μείνουν ως την τελευταία μέρα αταλάντευτα προσανατολισμένοι και επίμονοι διεκδικητές στη σχολή που στόχευσαν. Είναι εκείνοι, που εργάστηκαν χωρίς καμιά ή με υποτυπώδη φροντιστηριακή στήριξη (προφανώς λόγω οικονομίας καχεξίας), που χρειάστηκε να υπερβούν ψυχοφθόρα οικογενειακά προβλήματα (θανάτους, αρρώστιες ή χωρισμούς από οικεία πρόσωπα), που κατάφεραν να παλέψουν με εγγενή ή επίκτητα ψυχο-βιολογικά προβλήματα (μαθησιακές δυσχέρειες, σωματικές δυσπλασίες, ποικίλες νευρώσεις), που δεν είχαν όχι απλά τις ιδανικές, αλλά ούτε καν τις αυτονόητες συνθήκες μελέτης στο σπίτι τους, και στο δωμάτιό τους – αν είχαν…

Είναι γενικά εκείνοι που δεν είχαν τις δυνατότητες και τις ικανότητες των αρίστων, ακόμη και σε επίπεδο νοητικών δεξιοτήτων και ευφυΐας, αλλά κοπίασαν πολλαπλάσια και το τελικό άθροισμα των μορίων τους (σίγουρα κατώτερο από το βαθμολογικό πλαφόν που αναδεικνύει τους πρωτεύσαντες) αποτελεί δηλωτικότατο αντίκρισμα των απαράμιλλων και συχνά εξοντωτικών κόπων τους. Ενδεχομένως να χάσουν για λίγα μόρια τη σχολή πρώτης τους προτίμησης και το κλάμα της ψυχής τους να είναι πολύ σφοδρότερο από κάποιους άλλους (αποτυχόντες) που είχαν σχεδόν προκαταλάβει την επιτυχία τους… Διαθέτουν όμως, αυτά τα παιδιά, τέτοια αποθέματα ψυχικού σθένους, που είναι θέμα χρόνου να αναδιατάξουν τις δυνάμεις τους, αντλώντας δύναμη ακριβώς από την αδάμαστη θέλησή τους και τη δίψα για την κατάκτηση του στόχου τους ενάντια σε κάθε πρόσκομμα.

Έχω πολλούς τέτοιους μαθητές μου να θυμάμαι…

Τον Πέτρο, που στις αρχές Γ' Λυκείου έχασε τη μητέρα του από αυτοκινητιστικό και διάβαζε για να την κάνει να χαίρεται από τον ουρανό, όπως μου έλεγε.

Τον Άρη, που τα κουρασμένα του μάτια, κάθε πρωί, πρόδιδαν ξενύχτι, γιατί είχε ένα αδελφάκι με ειδικές ανάγκες στο δωμάτιό του που έπρεπε να το φροντίζει… και ουδέποτε βέβαια θέλησε να το αποχωριστεί.

Την Ειρήνη, που συνήθως μου έδινε αμέσως άδεια την κόλλα της Έκθεσης, ώσπου μια μέρα μου έγραψε ότι έχει σύνδρομο διπολικής διαταραχής και δε θέλει να παίρνει άλλα φάρμακα…

Τον Γιώργο, με το σύνδρομο Asperger, που με αυτοθυσία προσπαθούσε να πειθαρχήσει στη μελέτη του, το πολύ 2 ώρες την ημέρα, καταφέρνοντας θαυμαστά αποτελέσματα.

Την Αρετή, που με χαμηλωμένο βλέμμα πλησίασε στην έδρα για να μου ζητήσει περισσότερες ασκήσεις για το σπίτι συμπληρώνοντας: «…γιατί πλέον σταμάτησα όλα τα φροντιστήρια, οι γονείς μου δε δουλεύουν…».

Τον Απόστολο, μαθητή δυνατοτήτων του 12, που μέσα σε ένα χρόνο ξεπέρασε τον εαυτό του με 8ωρα μελέτης καθημερινά και εξέπληξε τους πάντες φθάνοντας τα 17.000 μόρια!

Όλοι αυτοί πέτυχαν θαυμαστά αποτελέσματα στις εξετάσεις!

Και για άλλους πολλούς θα μπορούσα να γράψω μικρούς και αφανείς ήρωες της μαθητικής καθημερινότητας, που η ζωή, με τις δοκιμασίες που τους επεφύλαξε, στην ουσία γιγάντωσε μέσα τους το καλό πείσμα, αυτό που ο Γ. Σεφέρης το παρομοιάζει με «απαραίτητη πρωινή γυμναστική»…

Φυσικά και δεν πρέπει να υποτιμούμε τις άριστες επιδόσεις των ολίγων διακριθέντων, αλλά ούτε όμως και να τις υπερτιμούμε.

Αναμφίβολα, το δίκαιο είναι να κρίνεται και να αξιολογείται ο καθένας όχι με το τελικό «σκορ» του, αλλά με κριτήριο τον αγώνα που κατέβαλλε και τις συνθήκες που καθόρισαν αυτόν τον αγώνα του.

Το σίγουρο πάντως είναι πως αυτοί οι χαρισματικοί μαθητές –είτε επιτυχόντες σε κάποια σχολή είτε όχι– είναι οι άδηλοι πρωταθλητές των εκάστοτε πανελληνίων. Πιστεύω πώς όλοι, όσοι τους γνωρίζουμε στον κύκλο μας, έχουμε την υποχρέωση να τους αποτίσουμε το φόρο τιμής που αξίζουν, με μια γενναία επιβράβευση, μια ζεστή αγκαλιά, ένα βλέμμα παραδοχής, ένα χαμόγελο περηφάνιας γι' αυτό που κατάφεραν.

Έτσι, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, θα λάμπει πάντα το Φως της δικής τους Ψυχής, παράδειγμα και οδοδείκτης για όλους εμάς και κυρίως για τους επερχόμενους υποψηφίους.

                          Λουκάς Κασιάρας

                  φιλόλογος 1ο ΓΕΛ Πυλαίας

Το αγκίστρι του διαβόλου

Προβολή άρθρου...