Σκέψεις για το παράδειγμα των 318 Θεοφόρων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ. Χ.).

  

  Και πάλι σήμερα η Εκκλησία μας προβάλλει το παράδειγμα των 318 Θεοφόρων Πατέρων της πρώτης Οικουμενικής Συνόδου!

Παράδειγμα ενότητας, θείου φωτισμού, πόνου και ενοιας για την ενίσχυση και στήριξη του λαού του Θεού, δηλαδή της Εκκλησίας, μπροστά στα διχαστικά και αποπροσανατολιστικά κύματα των αιρέσεων!

   Σήμερα, στην απαξιωτική εποχή μας, ξέρουμε τον τρόπο να επανέλθουμε, να στηριχτούμε πνευματικά!

   Η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, δηλαδή η ιερά εξομολόγηση και η Θ. Κοινωνία, η καθημερινή προσευχή, ο συνεχής πνευματικός αγώνας, η αυτοκριτική, η ταπείνωση μαζί με την ειλικρινή συγχώρηση και αληθινή αγάπη προς όλους, μας εισάγει στο μεγαλείο της χριστιανικής ζωής, της αυθεντικής βιώσεως της ευτυχίας!

   Επειδή κάποιοι άγιοι πόνεσαν, νοιάστηκαν, διαλέχθηκαν και συμφώνησαν για την σωτηρία μας με την δύναμη του Αναστάντος και Αναληφθέντος Χριστού και με τον φωτισμό του πανάγιου Πνεύματος!

Σκέψεις από την Κυριακή της Σαμαρείτιδος

 

    Σήμερα τιμούμε μία γυναίκα που αξιώθηκε να γνωρίσει μεγάλες πνευματικές αλήθειες, καθώς συζητούσε με τον ίδιο τον Χριστό!

   Ούτε και στους μαθητές Του δεν τις εμπιστεύθηκε!

   Η ειλικρίνειά της, η παραδοχή της ανήθικης ζωής της συνετέλεσαν στην ουσιαστική μεταστροφή της.

   Αμέσως έτρεξε στην πατρίδα της και κάλεσε όλους τους χωριανούς της να γνωρίσουν τον αληθινό Σωτήρα!

   Η ιεραποστολική της δράση έκτοτε απλώθηκε πολύ μακριά, μέχρι την Ρώμη! Εκεί κατάφερε να κάνει χριστιανή ακόμη και την κόρη του αυτοκράτορα Νέρωνα και μετά να μαρτυρήσει.

    Η Εκκλησία μας την τιμά ως Αγία και ισαπόστολο.

 Σκέψεις από το Ευαγγέλιο της Κυριακής του Παραλύτου: 

Ιωάννου ε΄ 1-15

Κυριακή του Παράλυτου σήμερα!

   Μέσα στην ήδη αναστάσιμη περίοδο η εκκλησία μας προβάλλει το συγκλονιστικό παράδειγμα της θεραπείας του παραλυτικού της κολυμπήθρας Βηθεσδά.

   Ταλαιπωρούνταν 38 χρόνια, χωρίς ανθρώπινη συμπαράσταση και βοήθεια. Μοναξιά και πόνος ήταν το δραματικό δίδυμο της δυστυχίας του.

   Ο Κύριος όμως μέσα στην οχλοβοή και την φασαρία, στάθηκε μπροστά του, μίλησε μαζί του και αμέσως τον θεράπευσε!

Μαζί με την σωματική θεραπεία, έδιωξε και την μοναξιά από την ζωή του!

   Ο Κύριος μας δεν έρχεται κοντά μας μόνον για θαύματα σωματικά, αν είμαστε βεβαίως άξιοι, αλλά για να μας στηρίζει και να μας συνδέει με την αγαπητική Του Χάρη μ' Εκείνον και τους πιστούς Του!

  Αυτό βίωναν και οι πρώτοι χριστιανοί καθώς  «ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ αὐτῶν μία» αναγεννημένοι ψυχικά και σωματικά!

Ψυχοσωματική Θεϊκή Ιατρική στην πράξη!

Κυριακή των Μυροφόρων (Μάρκου ιε΄ 43 - ιστ΄ 8)

 

    Οι πιο θαρραλέοι και οι πιο τολμηροί αλλά όχι τόσο στενοί συνεργάτες του Κυρίου όπως οι μαθητές Του, αναδείχθηκαν οι μυροφόρες γυναίκες και οι δύο κρυφοί μαθητές Του και μέλη του Ιουδαϊκού συνεδρίου: ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος ο λεγόμενος νυκτερινός μαθητής του Χριστού.

   Διακινδύνευσαν τη ζωή τους και τη φήμη τους μέσα σε μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση γεμάτη μίσος και έχθρα, για να αποδώσουν τις ύστατες τιμές και φροντίδες στον ακόμη νεκρό Κύριο, ώστε να μην κατασπαράξουν το άγιο σώμα Του τα θηρία και τα αρπακτικά πτηνά, καθώς ήταν το έθιμο να εγκαταλείπονται οι εσταυρωμένοι προς τιμωρίαν.

    Οι ένδεκα τώρα μαθητές Του « διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων»   ήταν κλεισμένοι σε ένα υπερώο, μήπως και γλυτώσουν τη μανία των διωκτών του Χριστού.

Σήμερα λοιπόν, Κυριακή των Μυροφόρων, τιμούμε ιδιαίτερα αυτές που θυσίασαν σχεδόν τα πάντα την δύσκολη στιγμή μετά το Θείον Πάθος. Τελικά όμως ανταμείφθηκαν με την πρώτη εκπληκτική εμπειρία της Ανάστασης, παρόλο που οι ένδεκα μαθητές δεν πίστευαν ακόμη τα ενθουσιώδη λόγια των Μυροφόρων!

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί!

   Με την Ανάσταση του Χριστού μας, αδελφοί μου, εισήλθαμε σε μία από τις ωραιότερες και σημαντικότερες περιόδους του εκκλησιαστικού εορτολογίου, αυτήν του Πεντηκοσταρίου όπως ονομάζεται, η οποία ξεκινά με την Λαμπροφόρο και Ζωοποιό Ανάσταση του Κυρίου μας και κλείνει με την Αγία Πεντηκοστή, με την κάθοδο και επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος δηλαδή στους Μαθητάς του Χριστού, αλλά και στην Εκκλησία Του! 

   «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», ψάλλει η Εκκλησία μας και μεταφέρει το νου, το πνεύμα και την ύπαρξή μας στην πραγματικότητα του μηνύματος αυτού, γεμίζοντας με απόλυτη χαρά και αγαλλίαση την ψυχή μας, αλλά και όλη την κτίση.

   «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια· εορταζέτω γουν πάσα κτίσις την έγερσιν Χριστού, εν ω εστερέωται» (Κανών της Αναστάσεως).

   Είναι ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει και βιώσει ακόμη μία φορά ο άνθρωπος, την μεγάλη ευαγγελική αλήθεια «ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών» (Α’ Κορ. ιε’, 17).

    Όλη την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, συγκλονισμένος κάθε πιστός χριστιανός, με νηστεία (πνευματική και υλική), ταπείνωση και προσευχή για αυτόν ακριβώς τον λόγο προετοιμάζεται. Δια να βιώσει όσο το δυνατόν περισσότερο το μοναδικό αυτό γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, στην καρδιά και την ζωή του.

    Οι κατανυκτικές προσευχές, οι εορτές, τα γεγονότα και οι παραβολές που εύστοχα έχουν θεσπίσει οι Άγιοι Πατέρες μας· οι ακολουθίες, οι προηγιασμένες και θείες Λειτουργίες που τελούνται κατά το διάστημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθώς και άλλα πολλά, σκοπό έχουν να μας υπενθυμίσουν καίρια μηνύματα της Πίστεώς μας.

    Να βοηθήσουν τον άνθρωπο να καταλάβει και να συνειδητοποιήσει την μικρότητα και ματαιότητα που χαρακτηρίζουν τον φθαρτό και υλικό κόσμο που μοιραζόμαστε όλοι μας, καθώς και το πρόσκαιρον της ζωής τούτης, κάνοντάς τον να αισθανθεί συγχρόνως και την δική του μικρότητα, αδυναμία και αμαρτωλότητα, ενισχύοντας έτσι την πολύ μεγάλη ανάγκη της ύπαρξης του Θεού στην ζωή του και τονώνοντας την επιθυμία του να ενωθεί μαζί Του, που είναι και ο μοναδικός σκοπός της ζωής μας. Η θεία μέθεξη, το «καθ΄όμοίωσιν»!

    Επιτέλους! Η πολυπόθητη ώρα έχει φτάσει και με μεγάλη χαρά, ανακούφιση, αλλά και δάκρυα συγκίνησης στα μάτια, ακούσαμε όλοι μαζί, το βράδυ της Αναστάσεως:

    «Μηδείς φοβείσθω θάνατον· ηλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος... Και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν· Ο Άδης, φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω. Επικράνθη· και γαρ κατηργήθη... Πού σου θάνατε το κέντρον; Πού σου Άδη το νίκος;... Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι». (Κατηχητικός Λόγος  Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου).

Και αλλού:

   «Άρατε πύλας, οι άρχοντες υμών... και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης. τις εστιν ούτος ο βασιλεύς της δόξης;... Κύριος των Δυνάμεων, αυτός εστιν ο Βασιλεύς της δόξης».  (Ψαλ. ΚΓ’ (ΚΔ’) στ. 7 έως και 10).

    Ο "θάνατος" του Χριστού σήμανε αυτομάτως την κατάργηση του θανάτου για τον άνθρωπο. Και όταν λέμε θανάτου, εννοούμε και του σωματικού, που θα έλθει μετά την κοινή Ανάσταση όλων των ανθρώπων, αλλά και του πνευματικού θανάτου, που κρατά τον άνθρωπο μακριά από τον Θεόν.

    Πριν από την Ανάσταση του Κυρίου όλες οι ψυχές των κεκοιμημένων ανθρώπων, ευρίσκοντο εις τον Άδη. Και των δικαίων και των αδίκων. Ακόμη και αυτών των Πατριαρχών και μεγάλων ανδρών και Προφητών!

Και αυτό εξ αιτίας του Προπατορικού αμαρτήματος του Αδάμ και της Εύας.

   Ας θυμηθούμε τούς Πρωτοπλάστους. Δημιουργήθηκαν από τον Θεόν άφθαρτοι, αιώνιοι, αθάνατοι, "κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Του" απολαμβάνοντας ανέμελα την μεγάλη μακαριότητα του επιγείου Παραδείσου και ιδιαίτερα την επικοινωνία με την ίδια την Ζωή, τον ίδιο τον Δημιουργό τους.

   Παρ’ όλα αυτά όμως και παρ’ όλο την ρητή διαβεβαίωση του Θεού ότι κατά την ημέραν εκείνη που θα παρέβαινον την εντολήν Του και θα έτρωγον τον απηγορευμένον καρπόν θα επέθαινον: «η δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θανάτω αποθανείσθε» (Γεν. Β’, 17), παρ’ όλα αυτά λοιπόν, μία και μόνη στιγμή υπήρξε αρκετή για να κυριευθούν από φιλαυτία, εγωϊστική επιθυμία και έπαρση και να χάσουν οριστικά και ανεπιστρεπτή, τον Παράδεισο αυτόν. Δυστυχώς τον Θεό μόνος του ο άνθρωπος επέλεξε να Τον προδώσει.

   Ο θάνατος, άγνωστος μέχρι τότε, εισέρχεται στην ιστορική πραγματικότητα του ανθρώπου. Γεγονός θλιβερό και πραγματικό, που στο εξής πάντα θα ακολουθεί και θα σημαδεύει την ζωή του.

   Έτσι όταν απεχωρίζετο η ψυχή από το σώμα, η ψυχή πήγαινε σ’ έναν σκοτεινό τόπο που εκαλείτο Άδης.

   Ο Άδης, ήταν κάτι σαν την κόλαση θα μπορούσαμε να πούμε, γιατί εκεί δεν υπήρχε καμμία παρηγοριά και πρόσωπο Θεού.

   Στον τόπο αυτόν λοιπόν μαζεύονταν και παρέμενον αιώνες, χωρίς καμμία ακτίνα φωτός, βοήθεια και παραμυθία, όλες οι ψυχές των ανθρώπων, από καταβολής κόσμου, περιμένοντας κάποιο φως, περιμένοντας να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου: «ο λαός ο πορευόμενος εν σκότει, ίδετε φως μέγα...» (Ησαΐας Θ’, 2), περιμένοντας να έλθει ο προφητευμένος από τούς Προφήτας Μεσσίας, Λυτρωτής, Σωτήρας δια να τους αναστήσει και να τους σώσει!

   Πράγματι ο Πανάγαθος Θεός, από φιλανθρωπία και απέραντη αγάπη για το πλάσμα Του τον άνθρωπο, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, έστειλε τον Υιόν του τον Μονογενή εις τον κόσμον: «ότε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός... ίνα τούς υπό νόμον εξαγοράση...» (Γαλ. δ’, 4-5). Γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο, μοναδικό και ανεπανάληπτο στην παγκόσμια Ιστορία.

   Ο Θεός γίνεται άνθρωπος και υπομένει εκουσίως τον θάνατον, διά να σώση τον άνθρωπο από την φθορά την αμαρτία και τον θάνατον και να κάνει τον άνθρωπον μικρόν θεόν κατά χάριν.

   Μετά λοιπόν το Θείο Πάθος Του, που μας αφήνει συγκλονισμένους και συντετριμμένους από το παράδειγμα της άκρας ταπεινώσεώς Του, κατεβαίνει στον Άδη μένοντας εκεί τρεις ημέρες και τρεις νύκτες, (Παρασκευή - Σάββατο -Κυριακή) ή για 33 ώρες, όσα χρόνια ακριβώς έζησε και επί της γης.

   Στη συνέχεια ανασταίνεται διότι δεν είναι δυνατόν ο θάνατος να κρατήσει ποτέ δέσμια και αιχμάλωτη την ίδια την Ζωή, ανασταίνοντας και παίρνοντας  μαζί Του τον Προπάτορα Αδάμ, την Εύα, αλλά και όλους όσους ευρίσκοντο αιχμάλωτοι στον Άδη.

   Ακόμη με την Ανάσταση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού αναστήθηκε μαζί Του και η δική μας πτωτική ανθρώπινη φύση που είχε προσλάβει, τοποθετώντας την στην συνέχεια, με την Ανάληψή Του, τεθεωμένη εκ δεξιών του Πατρός!

   Η χοϊκή, ασήμαντη, αμαρτωλή και ταπεινή φύσις μας, αναγεννημένη, αφθαρτοποιημένη, καθαρισμένη και τεθεωμένη, δίπλα, κοντά στον Θρόνο του Παντοδύναμου Θεού!

   Τι Μεγάλο Μυστήριο! Τι Μεγάλη Ευλογία! Τι Ασύληπτη Ευεργεσία! Πως να μην αναφωνήσει κανείς·

    «Τις Θεός Μεγας ως ο Θεός ημών. Συ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος!» και στη συνέχεια·

   «Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν»!!!

    Τα τροπάρια της Εκκλησίας μας είναι τα καταλληλότερα για να απεικονίσουν το Μεγάλο και Χαρμόσυνο αυτό γεγονός!

  «Σήμερον ο Άδης στένων βοά· κατελύθη μου η εξουσία· εδεξάμην θνητόν, ώσπερ ένα των θανέντων· τούτον δε κατέχειν όλως ουκ ισχύω, αλλ’ απολώ μετά τούτου, ων εβασίλευον· εγώ είχον τούς νεκρούς απ’ αιώνας, αλλά ούτος ιδού πάντας εγείρει. Δόξα Κύριε τω Σταυρώ σου, και τη Αναστάσει σου».

   «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί· πάσχα Κυρίου πάσχα. Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν Χριστός ο Θεός ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας».

  «Σήμερον πάσα κτίσις αγάλλεται και χαίρει, ότι Χριστός ανέστη και Άδης εσκυλεύθη».

  «Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή και πανήγυρις εστι πανηγύρεων, εν η ευλογούμεν Χριστόν εις τούς αιώνας».

  «Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν, αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς· συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν· Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

   «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Άγιον Κύριον Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον. Τον Σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνούμεν και την αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν· συ γαρ ει Θεός ημών, εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν, το Όνομά σου ονομάζομεν. Δεύτε πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν την του Χριστού αγίαν Ανάστασιν· ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω. Δια παντός ευλογούντες τον Κύριον, υμνούμεν την Ανάστασιν αυτού· Σταυρόν γαρ υπομείνας δι’ ημάς, θανάτω θάνατον ώλεσεν».

«Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου, καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος».

Στο γεγονός της Αναστάσεως εμπεριέχεται όλη η πεμπτουσία θα λέγαμε της Πίστεώς μας.

   Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πόσο μόνος και αβοήθητος θα ήταν ο άνθρωπος και πόσο άδεια και δίχως νόημα η ζωή του! Χωρίς παρηγοριά, χωρίς σκοπό, χωρίς κουράγιο και δύναμη, χωρίς φως, χωρίς οδηγό, χωρίς αγάπη, χωρίς καλοσύνη, χωρίς τίποτα!

«Ει Θεός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών».

Πόσο πολύ αληθινός είναι ο λόγος του Αποστόλου!

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πραγματικά η πίστις μας θα ήταν μάταια.

Δεν υπάρχει Ελπίδα χωρίς Ανάσταση!

Δεν υπάρχει Σωτηρία χωρίς Ανάσταση!

Δεν υπάρχει Ζωή χωρίς Ανάσταση!

Δεν υπάρχει Χαρά χωρίς Ανάσταση!

Δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης του ανθρώπου χωρίς Ανάσταση, ούτε και κανένας άλλος σκοπός. Τα πάντα σηματοδοτούνται και νοηματοδοτούνται, από την Ανάσταση!

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα αναστηθούν οι καρδιές των ανθρώπων;

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα καλλιεργηθούν οι ψυχές των ανθρώπων;

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα πλησιάσει ο άνθρωπος με ταπείνωση τον Θεόν ζητώντας με δάκρυα το Έλεός Του;

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα ενωθεί ο άνθρωπος με τον Θεόν;

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού, πώς θα γνωρίσει ο άνθρωπος την Αγάπη, κάνοντας τον κόσμο του πιο όμορφο και την ζωή του πιο ευχάριστη;

Χωρίς την Ανάσταση του Θεού, εμείς πώς μπορούμε να σωθούμε και να πάμε κοντά Του;

«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

Ας υπάρχει πάντα έντονα χαραγμένη στην ψυχή μας αυτή η πραγματικότητα.

 Ας συντροφεύει πάντα την ύπαρξή μας ολόκληρη αυτή η Αλήθεια. Και ό,τι τυχόν μας στεναχωρεί ή λυπεί ή δυσκολεύει και κουράζει, αυτός ο "ύμνος" ας μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να απογοητευόμαστε ποτέ και για κανέναν λόγο, διότι:

«Ανέστη Χριστός και Άδης καταβέβληται.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι».

 Σκέψεις για την Κυριακή των Βαΐων

"Μετά Βαΐων καί κλάδων ὕμνοις  κραυγάζοντες!" Πάντα να Τον υμνούμε και να Τον δοξολογούμε Εκείνον που ταπεινά και θυσιαστικά πήρε επάνω Του το δράμα της απελπιστικής μας ζωής, ανοίγοντας ατέρμονους ορίζοντες λυτρωτικής χαράς κι ευτυχίας! Ευλογημενο Πάσχα και Αγία Ανάσταση!

Σκέψεις για την εορτή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας (Ε΄ Κυριακή των Νηστειών)

  Νικήτρια κατά του απελπιστικού αδιεξόδου της εμπαθούς σαρκικής αμαρτίας, αναδείχτηκε η τιμώμενη σήμερα οσία Μαρία η Αιγυπτία! Εφόσον εκείνη πήρε την απόφαση να αλλάξει ολοκληρωτικά και να αγωνιστεί εναντίον των ολέθριων παθών και χαριτώθηκε τόσο αποτελεσματικά από τον Κύριο, γιατί εμείς να αναβάλλουμε συνεχώς την σωτηρία απόφαση μας να ξεκόψουμε οριστικά από την πολυποίκιλη αμαρτία, από φόβο μήπως δεν θα τα καταφέρουμε;

 Σκέψεις από το Ευαγγέλιο της Κυριακής (Μάρκου θ΄17-31)

Προσευχή και νηστεία!

   Το δίδυμο της πνευματικής επιτυχίας κατά του διαβόλου, όπως το είπε ο Κύριος στους απορημένους μαθητές Του στο σημερινό ευαγγέλιο.

    Η προσευχή αποτοξινώνει το μυαλό, ιδιαίτερα με την αδιάλειπτη νοερά προσευχή, έτσι ανοίγεται ο νους στην ζωοποιό και ειρηνοποιό Θεία Χάρη και εμπιστεύεται η ψυχή απόλυτα τον Θεό για όλα τα θέματα της ζωής!

    Και η νηστεία απαλλάσσει την ψυχή από τα σωματικά βαρίδια της λαιμαργίας και της σαρκικότητας και ως «εὔχρηστον σκεῦος εἰς διακονίαν» δια των μυστηρίων κατατροπώνει τους δαιμονικούς πειρασμούς!

           

Σκέψεις για την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

 "Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν...

   Τιμούμε απεριόριστα τη μοναδική και τέλεια θυσία του Θεανθρώπου Κυρίου μας για τη λύτρωση και σωτηρία ημών των αμαρτωλών, δίνοντας απλόχερα συγχώρηση και άπειρη αγάπη θεϊκή, στηρίζοντας ουσιαστικά την παραλυμένη ψυχή μας!

   Κι εμείς τιμώντας αυτό το μεγαλείο της προσφοράς Εκείνου,

πως ανταποκρινόμαστε;

   Ας είναι η τωρινή νηστεία, μαζί με τον καθημερινό μας πνευματικό αγώνα μια ελάχιστη αντιπροσφορά στη Σταυρωμένη Αγάπη!

 

Σκέψεις από το ευαγγέλιο της Κυριακής (η θεραπεία του παραλυτικού: Μάρκου β΄1-12)

          Με αφορμή το σημερινό θαύμα του παραλυτικού στο ευαγγέλιο, καλό είναι να κινητοποιηθούμε να αγωνιστούμε ενάντια στην πνευματική παραλυσία με την βοήθεια της σώζουσας Θείας Χάρης των μυστηρίων της Εκκλησίας μας, ώστε να έχουμε πάντα τη ζωογόνο δύναμη και το τέλειο κίνητρο της ατέρμονης δια βίου προσπάθειας αποφυγής της νεκροφόρου  αμαρτίας, ζώντας διαρκώς μία ευλογημένη πνευματική και χριστιανική ζωή!

Κυριακή της Ορθοδοξίας 

   Κυριακή της Ορθοδοξίας σήμερα! Είναι γιορτή νίκης της ορθόδοξης πίστης εναντίον των ποικίλων αιρέσεων! Ξεκάθαρη διατύπωση με το σύμβολο της πίστεως! Αληθινή ελπίδα κι ευλογία! Νιώθουμε έτσι δυνατοί, σίγουροι κι ευλογημένοι ώστε να ομολογούμε θαρραλέα στο περιβάλλον μας τις αλήθειες της πίστεώς μας! Αμήν!

Στάδιο του αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

     Μπροστά στο στάδιο του αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ας έχουμε υπόψη μας ότι πατάμε τον τάπητα της ταπείνωσης, φοράμε προστατευτική φόρμα την προσευχή, τρέχουμε με τα αθλητικά παπούτσια της πίστης, σφίγγουμε στη μέση μας με τη ζώνη της νηστείας και βάζουμε στα χέρια μας τα ζεστά γάντια της αληθινής αγάπης και φιλανθρωπίας! Πότε και πως θα τερματίσουμε άραγε; Καλή δύναμη!

 Σκέψεις από το ευαγγέλιο της Κυριακής των Απόκρεω (Ματθαίου κε΄31-46)

....."εἰς κόλασιν αἰώνιον'' αναφέρει το σημερινό ευαγγέλιο της παραβολής της Κρίσεως.

Υπάρχει λοιπόν κόλαση, αιώνια ψυχική τιμωρία δηλαδή και αρκετοί την προγεύονται από αυτή την ζωή, έχοντας αμετανοησία, πείσμα κακίας, εξάρτηση σε πάθη, κατάφωρη αδικία, προσβολή κι εκμετάλλευση του συνανθρώπου που αναφέρεται ως "ἐλάχιστος ἀδελφός" και άλλα πολλά, ζώντας πραγματικά μια κόλαση τύψεων, ψεύδους και κάθε δυστυχίας.

   Η θεία δικαιοσύνη τότε στην δευτέρα παρουσία απλά θα επιβεβαιώσει την επιλογή τους!

Ζώντας κανείς χωρίς τον ήλιο της αγάπης του Θεού, στον σκιώδη εγωισμό και στα σκοτεινά πάθη απεργάζεται μόνος του την αιώνια καταδίκη.

   Μόνο με την ειλικρινή διά βίου μετάνοια με ταπεινό φρόνημα κερδίζουμε το έλεος του Κυρίου ώστε να μας συγκαταριθμήσει στους δίκαιους της βασιλείας Του, στους "εὐλογημένους  τοῦ Πατρός Του''. Αμήν!

 Σκέψεις από το ευαγγέλιο (η παραβολή του ασώτου υιού, Λουκά ιε΄ 11-32)

   "Εὐφρανθῆναι δὴ καὶ χαρῆναι ἔδει..''παρότρυνε ο αγαθός πατέρας στην σημερινή παραβολή του ασώτου τον σκληρό και φαινομενικά δίκαιο μεγαλύτερο υιό.

   Και ψάχνοντας την αλληγορία, ο Θεός πατέρας ζητά από μας να χαιρόμαστε και να συμμετέχουμε στις χαρές των συνανθρώπων αδελφών μας, νιώθοντας απέραντη αγάπη, όπως κι εμείς θα θέλαμε να χαίρονται στην δική μας πνευματική επιτυχία και σωτήρια επιστροφή στην μάντρα της Εκκλησίας, έστω κι αν προηγουμένως αδικήσαμε πολλούς και αμαρτήσαμε ζώντας "ἀσώτως''. Επί πλέον ας μην καταλογίζουμε σχολαστικά και ας μην συγκρίνουμε σκληρά τα βάρη ή τις ελαφρότητες των αδελφών μας, περιμένοντας με αγάπη το καλύτερο γι΄ αυτούς!

 Καλό Τριώδιο!

     Καλή μετάνοια!

  Καλό ξεκίνημα σε έναν ανυποχώρητο αγώνα για ουσιαστική αυτοκριτική, προσγειωμένη αυτογνωσία, ταπεινή προσευχητικη αναφορά στον Θεό, ζήλο με επίγνωση των ορίων μας, ειλικρινή απλότητα και συγχωρητικη συμφιλίωση!

 Σκέψεις για τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου (25 Ιανουαρίου)

    Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου σήμερα! Κάνοντας ένα πνευματικό λογοπαίγνιο με αγιογραφικά ρητά, που βρήκαν απόλυτη εφαρμογή στον εξαίρετο αυτόν πατέρα της Εκκλησίας, "γίνου γρηγορῶν "η αποστολική παραγγελία, "ἐγρηγόρησεν ἂν (ώστε να) μὴ διορυγῆναι τὴν οἰκίαν (της ψυχής) αὐτοῦ"  και "η γρήγορος γλώσσα σου" από το σχετικό τροπάριο της εκκλησίας. "Γρηγορῶν" δηλαδή σε επιφυλακή, έχοντας το νου και την προσοχή του ο Άγιος σε όλα τα πραγματικά σημαντικά στη ζωή κι έτσι χρησιμοποιώντας αποτελεσματικά τα σπουδαία χαρίσματα της οξύνοιας και της ευγλωττίας του, σαν άλλος κυματοθραύστης ανέκοψε την αλαζονική μανία των αιρετικών, με τους μοναδικούς θεολογικούς λόγους του αλλά και τα 408 ποιήματα του σε 18.000 στίχους με αρχαία προσωδιακά μέτρα! Εμείς άραγε για ποιο σημαντικό πράγμα αγωνιζόμαστε στην ζωή μας; Και πόσο μας νοιάζει η αληθινή προκοπή όχι μόνον η δική μας αλλά και πολλών πλανεμένων αδελφών μας;

 

 

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: Ο Ομολογητής της Ορθοδοξίας

   Στις 19 Ιανουαρίου εορτάζει η Εκκλησίας μας την ιερή μνήμη ενός από τους μεγαλύτερους ομολογητές της πίστεώς μας, του αγίου Μάρκου του Ευγενικού. Μιας μεγάλης μορφής, την οποία η Θεία Πρόνοια πρόβαλλε στη συγκεκριμένη και κρίσιμη εκείνη εποχή, προκειμένου να υπερασπισθεί και να σώσει την Ορθοδοξία.

Γεννήθηκε το 1392 στην Κωνσταντινούπολη από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι τον μεγάλωσαν και τον ανάθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Το βαφτιστικό του όνομα ήταν Εμμανουήλ. Φρόντισαν οι γονείς του να του δώσουν σπουδαία μόρφωση. Η Ιδιωτική σχολή του πατέρα του υπήρξε καθοριστική για την πνευματική του πορεία. Δυστυχώς έμεινε ορφανός με τον αδελφό του Ιωάννη, πατέρας τους πέθανε όταν ήταν ακόμη παιδί. Η μητέρα του φρόντισε να μαθητεύσει κοντά σε φημισμένους δασκάλους της εποχής του, όπως τον περίφημο Ιωάννη Χορτασμένο, τον μετέπειτα μητροπολίτη Σηλυβρίας και τον γνωστό μαθηματικό και φιλόσοφο Γεώργιο Γεμιστό – Πλήθωνα, πριν παρεκκλίνει στον παγανισμό.

Στην αρχή ο νεαρός Εμμανουήλ ανέλαβε τη σχολή του πατέρα του και της έδωσε αίγλη, συγκεντρώνοντας σε αυτή σπουδαίους μαθητές, όπως τον Γεώργιο Σχολάριο, μετέπειτα πρώτον οικουμενικό πατριάρχη μετά την άλωση της Πόλης. Αλλά ο θείος έρως για τη μοναχική ζωή οδήγησε τον Εμμανουήλ να εγκαταλείψει τη σχολή και τα εγκόσμια και να γίνει μοναχός, παίρνοντας το όνομα Μάρκος. Αποσύρθηκε στη νήσο Αντιγόνη στα Πριγκιποννήσια, όπου ασκήθηκε εκεί για δύο χρόνια. Κατόπιν εγκαταβίωσε στη Ιερά Μονή του αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων της Κωνσταντινούπολης, όπου συνέχισε την άσκησή του και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, κατόπιν πιέσεων. Απέκτησε τη φήμη του καλού πνευματικού, στον οποίο συνέρρεαν χιλιάδες άνθρωποι να ζητήσουν τη βοήθειά του. Εκεί έγραψε ο άγιος Μάρκος τα περισσότερα από τα θεολογικά και αντιαιρετικά έργα του, κυρίως εναντίον των αιρετικών Λατίνων και των αντιπάλων του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

Στα 1436 ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας τον διόρισε αντιπρόσωπό του στη σύνοδο που συγκλήθηκε για την ένωση των Εκκλησιών. Τον ίδιο χρόνο ο αυτοκράτορας Ιωάννης Παλαιολόγος τον ανάγκασε να δεχτεί τον χηρεύοντα μητροπολιτικό θρόνο της Εφέσου. Παράλληλα ο αυτοκράτορας τον όρισε γενικό έξαρχο της συνόδου, επειδή τον εκτιμούσε και έλπιζε ότι θα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κρίσιμη εκείνη σύνοδο. Έτσι ο άγιος Μάρκος αναγκάστηκε να ακολουθήσει την ορθόδοξη αντιπροσωπεία και τον αυτοκράτορα στην Φεράρα της Ιταλίας, όπου άρχισαν οι εργασίες της συνόδου. Πήγε με τις καλλίτερες προθέσεις έναντι των άτεγκτων παπικών, οι οποίοι άρχισαν τους εκβιασμούς για την ένωση με τους δικούς τους όρους, προκειμένου να βοηθήσουν το Βυζάντιο, το οποίο κινδύνευε από ώρα σε ώρα να πέσει στα χέρια των Οθωμανών.

Πολλοί ορθόδοξοι είχαν παρεξηγήσει τη στάση του αγίου Μάρκου για ενδοτισμό. Αλλά γρήγορα φάνηκε η βαθιά προσήλωσή του στην Ορθοδοξία. Ο άγιος Μάρκος με σαφήνεια και κρυστάλλινο λόγο άρχισε να αναιρεί μία προς μία τις κακοδοξίες των Λατίνων, οι οποίες ήταν το εμπόδιο για την πολυπόθητη ένωση των δύο Εκκλησιών. Αυτό ενθουσίασε τους ορθοδόξους και προσωπικά τον αυτοκράτορα, ο οποίος έλπιζε ότι θα έπειθε τους αιρετικούς Λατίνους. Αντίθετα δημιούργησε αντιπάθεια και αγανάκτηση στους Λατίνους, οι οποίοι έμεναν πεισματικά αμετακίνητοι στις θέσεις τους και άρχισαν να μεταχειρίζονται πλάγιους, σκοτεινούς και ανήθικους τρόπους να σταματήσουν τον άγιο Μάρκο. Άρχισαν να εφαρμόζουν τακτική ψευδολογιών και συκοφαντιών. Κυκλοφόρησαν μάλιστα και φυλλάδιο με λίστα 54ων υποτίθεται αιρετικών δοξασιών των Ορθοδόξων! Η εκβιαστική και ανήθικη στάση των Λατίνων εξόργισε τους Ορθοδόξους, οι οποίοι είχαν συνταχθεί γύρω από τον άγιο Μάρκο. Ο αυτοκράτορας πίεζε να υπογραφεί η ένωση, διότι η επέλαση των Οθωμανών γινόταν πιο ασφυκτική, γι’ αυτό και κάποιοι Ορθόδοξοι δραπέτευσαν να αποφύγουν τις αφόρητες πιέσεις. Γι’ αυτό η σύνοδος μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία για να αποφευχθούν δραπετεύσεις. Παράλληλα οι Λατίνοι άρχισαν τους ωμούς εκβιασμούς, στερώντας και αυτή την τροφή στους άτεγκτους Ορθοδόξους! Πολλοί πέθαναν από τις στερήσεις και τις κακουχίες και πολλοί αυτομόλησαν στους Λατίνους, όπως ο γνωστός επίσκοπος Νικαίας Βησσαρίων, ο οποίος αναγορεύτηκε προκλητικά καρδινάλιος! Για τον άγιο Μάρκο οι Λατίνοι διέδωσαν τη φήμη ότι τρελάθηκε και πως δεν έπρεπε να τον παίρνουν πια στα σοβαρά! Μάλιστα όταν αποκάλεσε τους παπικούς αιρετικούς απειλήθηκαν επεισόδια και κάποιοι χειροδίκησαν εναντίον του!

Μετά από αφόρητες πιέσεις στις 5 Ιουλίου του 1439 υπογράφηκε η ένωση κατόπιν αφόρητων πιέσεων των Ορθοδόξων, οι οποίοι υπέγραψαν από το φόβο του αυτοκράτορα, σύμφωνα με τις επιταγές των παπικών. Περιχαρείς οι παπικοί πήγαν στον πάπα να του αναγγείλουν την ένωση, αλλά όταν εκείνος πληροφορήθηκε ότι δεν υπέγραψε ο άγιος Εφέσου Μάρκος, αναφώνησε: «λοιπόν εποιήσαμεν ουδέν»! Γεμάτος υπεροψία και απερίγραπτο θυμό απαίτησε από τον αυτοκράτορα να δικάσει τον άγιο Μάρκο και να τον καθαιρέσει!

Αλλά η επιστροφή των Ορθοδόξων στην Κωνσταντινούπολη έκρυβε μεγάλη έκπληξη γι’ αυτούς. Στην προκυμαία τους περίμενε σύσσωμος ο πιστός λαός της Βασιλεύουσας, ο οποίος τους αναθεμάτιζε για την προδοσία τους να υπογράψουν την ένωση! Αντίθετα υποδέχτηκαν τον άγιο Μάρκο ως ομολογητή της Εκκλησίας!

Ο άγιος Μάρκος μετέβηκε στην Έφεσο, όπου ποίμανε την τουρκοκρατούμενη επισκοπή του για λίγο καιρό. Οι ενωτικοί σε συνεργασία με τους τούρκους θέλησαν να τον σκοτώσουν και ο άγιος Μάρκος κατάκοπος και άρρωστος αποφάσισε να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, όμως τελικά περνώντας από τη Λήμνο αναγνωρίστηκε και συνελήφθη και φυλακίστηκε για δύο χρόνια κατά διαταγή του αυτοκράτορα. Κατόπιν εγκαταβίωσε στη Μονή των Μαγγανών στην Κωνσταντινούπολη όπου έδινε τον αντιπαπικό του αγώνα. Κοιμήθηκε στις 23 Ιουνίου 1444 σε ηλικία μόλις 52 ετών. Η Εκκλησία μας τον ανακήρυξε αμέσως άγιο και ομολογητή. Η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Ιανουαρίου.

 

Ἡ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί ἡ δική μας βάπτιση

Ομιλία του Δρ. Ιωάννη Μπέκου

     Ἡ ἑορτή των Θεοφανίων, ὅπως καί κάθε ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας μας, σκοπό ἔχει νά μᾶς θυμίσει τόν Θεό καί τήν παρουσία Του στόν κόσμο. Ἔχουμε γιορτάσει τά Χριστούγεννα, ὁ Θεός εἶναι πιά ὁρατός μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, μεγαλώνει ὡς ἄνθρωπος στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ καί φθάνει ἡ στιγμή τῆς Βάπτισής Του. Γιορτάζουμε σάν σήμερα τήν Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ καί θυμόμαστε τόν Θεό, ἀλλά καί τό δικό μας βάπτισμα. Ἡ διήγηση τῆς Βάπτισης τοῦ Χριστοῦ ἀποκαλύπτει τόν Θεό, ἀλλά καί τήν κατάσταση τῶν βαπτισμένων χριστιανῶν.

       Ὁ Χριστός προσέρχεται στόν Ἰορδάνη γιά νά βαπτιστεῖ ἀπό τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, εἰσέρχεται στήν κοίτη τοῦ ποταμοῦ καί ἀμέσως ἐξέρχεται ἀφοῦ ὡς ἀναμάρτητος δέν εἶχε τίποτα νά ἐξομολογηθεῖ καί τότε, μέ ἐπίκεντρο τόν Χριστό, ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός στήν Τριαδικότητα Του. Σύμφωνα μέ τόν εὐαγγελιστή Ματθαῖο, ἀνοίγουν οἱ Οὐρανοί καί ὁ Θεός Πατέρας μέ τή φωνή Του ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ βαπτιζόμενος Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἀγαπημένος του Υἱός. Ἡ φωνή τοῦ Πατέρα ἀρκεῖ γιά νά ἀποκαλυφθεῖ τό μυστήριο τῆς Θεολογίας καί οἱ ἄνθρωποι ἀρκεῖ νά τό πιστεύσουν καί νά τό ὁμολογήσουν μέ τόν λόγο τους. Τήν ἴδια στιγμή ἔχουμε καί τήν ἀποκάλυψη τῆς θείας Οἰκονομίας πού γίνεται ἁπτή πραγματικότητα, γιατί οἱ ἄνθρωποι βλέπουν μέ τά μάτια τους καί ψηλαφοῦν μέ τά χέρια τους τόν Σωτῆρα καί τά ἔργα Του. «Αὐτοῦ ἀκούετε» καλεῖ τούς ἀνθρώπους ὁ Θεός Πατέρας καί οἱ ἄνθρωποι ὀφείλουν νά μιμηθοῦν καί νά φανερώσουν μέ τά ἔργα τους τή θεία Οἰκονομία. Τό γεγονός τῆς Βάπτισης συμπληρώνεται μέ τή παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ὡς περιστέρι ἐπιβεβαιώνει τά γενόμενα καί συνδέει ὁριστικά τή Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ μέ τή δική μας βάπτιση πού θά συμβαίνει, ὅπως συμβαίνει μέχρι σήμερα, μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτό πού ἀπουσίασε ἀπό τό βάπτισμα τοῦ Ἰωάννη, θά εἶναι παρών στή βάπτιση τῶν χριστιανῶν, ὥστε οἱ χριστιανοί νά μποροῦν μέ τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά ἀκολουθοῦν τά ἴχνη τοῦ Χριστοῦ.

    Ἔχουν περάσει πολλά χρόνια ἀπό τότε πού βαπτιστήκαμε καί ἔχουμε ξεχάσει ὅτι ἡ βάπτισή μας ἐπέφερε μεγάλες ἀλλαγές στή ζωή μας, ἀλλαγές πού συνεχίζουν νά χαρακτηρίζουν τήν ὕπαρξή μας, τουλάχιστον ὡς δυνατότητες. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι θεωροῦμε μεγάλα καί σπουδαῖα τά γεγονότα πού σηματοδοτοῦν μεγάλες ἀλλαγές στήν ἀνθρώπινη ἱστορία καί γενικά στήν ζωή μας. Θυμόμαστε καί μελετᾶμε τέτοια μεγάλα γεγονότα πού δίνουν νόημα καί συνέχεια στήν ἐθνική, οἰκογενειακή καί προσωπική μας ἱστορία. Δυσκολευόμαστε, ὅμως, νά κατανοήσουμε τό γεγονός τῆς βάπτισής μας καί τίς ἀλλαγές πού ἐπέφερε στήν ἱστορία τῆς ζωῆς μας.

     Ὁ Χριστός βαπτίζεται καί οἱ ἄνθρωποι βλέπουν καί ἀκοῦν γιά μιά σχέση Πατέρα καί Υἱοῦ πού τούς εἶναι ἄγνωστη. Μέχρι τότε οἱ ἄνθρωποι εἶχαν νά ἀσχοληθοῦν μόνο μέ τή δική τους οἰκογένεια, ἡ ἐμπειρία τους ἦταν ἡ σχέση τῶν παιδιῶν μέ τούς γονεῖς τους, μέ τόν πατέρα τους καί τήν μητέρα τους, ἐνῷ τώρα μέ τήν βάπτιση τοῦ Ἰησοῦ μαθαίνουν ὅτι μιά νέα ὑιότητα ἀποκαλύπτεται γιά ὅλους ἐκείνους πού βαπτίζονται στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τώρα πιά ὁ χριστιανός γίνεται καί παιδί τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀποκάλυψη τῆς ὑιότητας τοῦ Ἰησοῦ πρός τόν Πατέρα μᾶς θυμίζει ὅτι ἔχουμε βαπτιστεῖ καί ὅτι εἴμαστε πιά παιδιά τοῦ Θεοῦ, ὁ πατέρας μας εἶναι ὁ Θεός, εἴμαστε παιδιά ἑνός Πατέρα πού συχνά ἐπιλέγουμε νά ἀπουσιάζει ἀπό τήν ζωή μας. Ὁ Θεός μᾶς ἔχει ὡς παιδιά του καί κάνει τά πάντα γιά νά παραμείνουμε μαζί Του στό σπίτι τοῦ Πατέρα ὥστε νά γίνουμε κληρονόμοι Του. Μιά νέα ὑιότητα συνεπάγεται καί μιά νέα κληρονομιά. Ἡ ἄγνοια μιᾶς τέτοιας σχέσης συνεπάγεται μιά ζωή μακριά ἀπό τόν Πατέρα. Ἡ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ εἶναι μιά ἀφορμή νά θυμηθοῦμε τόν βάπτισμά μας καί νά ἐπιστρέψουμε ἐκεῖ ποὺ ἤμασταν, στό σπίτι τοῦ Πατέρα μας.

    Ἡ διήγηση τῆς Βάπτισης τονίζει μέ ἐμφατικό τρόπο, ὅτι ἄνοιξαν οἱ Οὐρανοί, δηλαδή ὅτι ὅλα ἐκεῖνα πού ἔμπαιναν ὡς ἐμπόδια στήν σχέση τῶν ἀνθρώπωνμέ τόν Θεό ἔχουν μπεῖ στήν ἄκρη, ἀνοίγοντας τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ ἀπ’ εὐθείας στόν Θεό. Κατά κάποιο τρόπο, κανείς δέν μπορεῖ νά μᾶς ἐμποδίσει νά φθάσουμε στόν Θεό.  Κάτι ἀνάλογο συνέβη μέ τό πέρασμα τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπό τήν Ἐρυθρά θάλασσα καί τή μετάβασή τους ἀπό τή γῆ τῆς δουλείας, στή γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Γνωρίζουμε ἀπό τή βιβλική ἱστορία ὅτι τό νερό τῆς Ἐρυθρᾶς Θάλασσας ἦταν τό ἐμπόδιο γιά νά περάσει ὁ λαός τοῦ Θεοῦ ἀπό τή δουλεία, στήν ἐλευθερία.  Τότε, στήν ἔξοδο ἀπό τήν Αἴγυπτο, τό νερό ἔπρεπε νά ἀποτραβηχθεῖ γιά νά ἀνοίξει τόν δρόμο τῆς σωτηρίας γιά τούς Ἰσραηλῖτες. Τώρα, στήν βάπτισή μας, τό νερό μᾶς ἀγκαλιάζει ὁλόκληρους γιά νά περάσουμε μέσα ἀπό αὐτό, ἀνοίγοντας καί γιά ἐμᾶς τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν Θεό. Ἕνα μυστικό αὐτοῦ τοῦ δρόμου εἶναι ὅτι ὅποιος τόν ἀκολουθεῖ γιά νά φθάσει στόν Θεό ἀνεβαίνοντας πρός τόν Οὐρανό, συμπαρασύρει σέ αὐτή τήν ἀνάβαση καί τούς ἄλλους γύρω του. Ἄν κάποιος δείχνει μέ τήν ζωή του ὅτι ἀφήνει στήν ἄκρη κάθε ἄλλο δημοφιλῆ στόχο καί ὅτι ἡ προσήλωσή του εἶναι νά παραμείνει ἤ καί νά ἐπιστρέψει στό σπίτι τοῦ Πατέρα του, ἄν τύχει νά ἀπομακρυνθεῖ πηγαίνοντας σέ κάποια μακρινή χώρα, τότε μπορεῖ νά ἐμπνεύσει καί τούς ἄλλους γύρω του μέ τό θάρρος, τήν δύναμη καί τήν πίστη τῆς ἐπιλογῆς του. Ὅπως ἡ κατάσταση τῆς ἁμαρτίας μεταδόθηκε ἀπό τήν ψυχή στό σῶμα καί ἀπό ἐκεῖ στά σώματα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι καὶ ὁ δρόμος τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ καθενός μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία στὸ σπίτι καὶ τὴν πόλη τοῦ Θεοῦ, γίνεται δρόμος τῆς ἐπιστροφῆς καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους γύρω μας.

    Οἱ δρόμοι τῆς ζωῆς πού ἀνοίγονται μπροστά μας εἶναι πολλοί καί διάφοροι. Κάθε ἕνας ἀπό αὐτούς ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους σέ ποικίλους στόχους – προσωπικούς, οἰκογενειακούς, ἐπαγγελματικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς ―, πού γιά τήν ἐπίτευξή τους χρειάζεται νά ξεπεραστοῦν πολλά καί δύσκολα ἐμπόδια, χωρίς συχνά τά ἐπιθυμητά ἀποτελέσματα. Μάλιστα, πολλοί ἀπό αὐτούς τούς στόχους θεωροῦνται κοινωνικά σημαντικοί σέ βαθμό πού κανείς στήν προσπάθειά του νά τούς πετύχει δικαιολογεῖται νά ἀφιερώσει μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς του καί κάποτε καί τήν ἴδια του τήν ζωή. Χωρίς νά μειώνει κανείς τή σημασία πολλῶν ἀπό αὐτούς τούς στόχους ζωῆς, ἡ Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ μέ τό ἄνοιγμα τῶν Οὐρανῶν καί ἡ βάπτισή μας μέ τόν ἄνοιγμα τοῦ δρόμου πού ὁδηγεῖ στόν Θεό, ξεπερνάει κάθε τέτοιο στόχο ἐκπληρώνοντας μέ ἀσύμμετρο τρόπο τίς οὐσιαστικότερες προσδοκίες τῶν ἀνθρώπων. Αὐτή ἡ ἐκπλήρωση βέβαια δέν εἶναι ὁρατή ἀπό ἐκείνους πού δέν θέλουν νά τήν δοῦν, ἀπό ἐκείνους πού δέν θέλουν νά ἀποκτήσουν ξανά τά πνευματικά τους μάτια.

    Ἡ πνευματική ὅραση δέν εἶναιμεταφυσική, δέν συμβαίνει ἔξω καί πέρα ἀπό τόν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ἀπό τόν Θεό νά ἔχει πνευματικά μάτια γιά νά μπορεῖ νά βλέπει τήν παρουσία τοῦ Πνεύματος στήν ζωή του. Ὅπως ἕνας ἐπιστήμονας μέ τίς πολλές γνώσεις του καί ἐμπειρίες μπορεῖς νά βλέπει σέ ἕνα φυσικό φαινόμενο πολύ περισσότερα πράγματα ἀπό κάποιον ἄλλο πού δέν ἔχει τήν ἀντίστοιχη ἐπιστημοσύνη, ἔτσι καί ὁ πνευματικός ἄνθρωπος ἔχει τή δυνατότητα νά βλέπει τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν ἀνθρώπινη ζωή. Ἡ τύφλωση τῆς πνευματικῆς ὅρασης σέ πολλούς ἀνθρώπους ἐξηγεῖ μέ τόν πιό ἁπλό τρόπο τήν ἀπόσταση τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό. Τό πρόβλημα εἶναι ἡ ὅραση τῶν ἀνθρώπων κι ὄχι ἡ ἀπουσία τοῦ Θεοῦ ἀπό τή ζωή τους. Ἡ ἐνθύμηση τοῦ βαπτίσματός μας ἔχει σάν ἀποτέλεσμα νά σκεφτοῦμε ξανά τήν ἀνάγκη νά ἀνοίξουμε τά μάτια μας γιά νά ἀτενίσουμε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, τόν Χριστό, πού εἶναι Φῶς. Τό ἀληθινό Φῶς καθαρίζει το φῶς πού ἔχουμε λάβει ἀπό τήν δημιουργία καί τό ὁποῖο εἶχε σκοτεινιάσει καί ἀδυνατίσει καί ἀποστέλει τό Ἅγιο Πνεῦμα γιά τόν φωτισμό ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας.

     Τὸ ἀληθινὸ Φῶς εἶναι φῶς πού μεταφέρεται, μεταλαμπαδεύεται καί φωτίζει τά πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων γιατί εἶναι ἡ σφραγῖδα τοῦ ἀληθινοῦ Φωτός. Δέν πρόκειται γιά ἕνα ἀτομικό φωτισμό πού ξεχωρίζει κάποιον ἀπό τό πλῆθος καί τόν κάνει νά ὑπερέχει καί νά διακρίνεται. Τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ φωτίζει τόν ἄνθρωπο γιά νά φωτίζει κι αὐτός μέ τή σειρά του τούς ἄλλους, ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Αὐτό εἶναι τό χαρακτηριστικό τοῦ ἀληθινοῦ Φωτός. Νά καταλαμβάνει ὅλο καί περισσότερο χῶρο, φωτίζοντας ὅλο καί περισσότερους ἀνθρώπους, χωρίς νά στέκεται καί νά περιορίζεται στόν ἐνάρετο πιστό. Ὅσοι καταλαβαίνουν κάτι ἀπό τό φῶς των Θεοφανίων καί γίνονται φῶς, γίνονται φῶς καί γιά τούς ἄλλους. Ἤ, λίγο καλύτερα, τό φῶς τῆς γνώσεως πού μᾶς προσφέρεται γίνεται ταυτόχρονα, καί κατά κάποιο τρόπο ἀναγκαστικά, φῶς καί γιά τούς ἄλλους – ὁ φωτισμένος ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά περάσει ἀπαρατήρητος, εἶναι φῶς, εἶναι ἀγάπη. Γνωρίζει τόν Θεό καί αὐτή ἡ γνώση τοῦ Φωτός ὁδηγεῖ στήν ἀγάπη καί ὅσο περισσότερο γνωρίζει τόν Θεό, τόσο τελειότερη ἀγάπη ἔχει. Οἱ ἄνθρωποι βέβαια μποροῦν νά κάνουν σάν νά μήν τόν βλέπουν.

    Κάθε φωτισμός ὅπως ὁ Διαφωτισμός ἤ ὁ αἰῶνας τῶν Φώτων ὅπως λέγεται, δίνουν ἕνα κάποιο φῶς, ἀλλά δέν ἔχουν τήν σφραγῖδα τοῦ ἀληθινοῦ φωτός. Ἔτσι, παρά τήν κυριαρχία τῶν φώτων τοῦ σύγχρονου κόσμου, οἱ ζωές τῶν ἀνθρώπων καί τά πρόσωπά τους δέν εἶναι φῶς, δέν συμβαίνει μιά ἀναγέννηση, μιά ἀναδημιουργία. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ὁ ἄνθρωπος νά μένει αὐτό πού εἶναι, νά μήν ἀλλάζει. Μάλιστα τά Θεοφάνια μᾶς μιλᾶνε γιά μιά ἀλλαγή, νά γίνουμε δηλαδή αὐτό πού ἤμασταν, ὄχι κάτι ἀπό τό μέλλον πού γενικά θεωρεῖται καλύτερο. Αὐτό πού ἤμασταν εἶναι τό καλύτερο. Ὁ ἄνθρωπος θέλει ἕνα καλύτερο μέλλον, ἀλλά αὐτό δέν μπορεῖ νά συμβεῖ ἄν δέν γίνει ξανὰ ὅπως τὸν ἔπλασε ὁ Θεὸς καὶ ὅπως ἀποκαλύφθηκε στὸν Ἀληθινὸ ἄνθρωπο, τὸν Χριστό. Πρόκειται γιά ἀναδημιουργία, γιά ἀναγέννηση ἐπειδή ἀλλοιώθηκε ἡ μορφή μέ τήν ὁποία πλάστηκε ὁ ἄνθρωπος ἀπό τόν Θεό. Αὐτό συμβαίνει μέ τή βάπτισή μας καί ἄν ἔτσι ἔχουν τά πράγματα, τότε εἴμαστε ἤδη αὐτό πού πρέπει νά εἴμαστε καί τό ὁποῖο θά πρέπει νά ἐπιβεβαιώνουμε μέ τή ζωή μας μοιάζοντας στή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ζῶντας μιά ἄλλη ζωή ἀπό αὐτή πού συνεχῶς προβάλλει ὁ κόσμος γύρω μας.

     Γι’ αὐτό καί τό Βάπτισμα εἶναι γέννηση, γέννηση σέ μιά ἄλλη ζωή. Ὁ Χριστός τοῦ ὁποίου τήν γέννηση γιορτάσαμε πρίν ἀπό λίγες μέρες, σήμερα μέ τή Βάπτισή Του μᾶς θυμίζει ὅτι, κατά τή βάπτιση τῶν χριστιανῶν, Ἐκεῖνος γεννᾶ κι ἐμεῖς γεννιόμαστε. Καί εἶναι γνωστό ὅτι ἐκεῖνος πού γεννᾶ δίνει τή δική του ζωή σέ αὐτόν πού γεννιέται. Γνωρίζουμε ἀπό τήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι ὁ Ἅγιο Πορφύριος παρά τά χριστιανικά κηρύγματα πού ἄκουγε παρέμενε στήν πλάνη καί προτιμοῦσε τό ψεῦδος ἀπό τήν ἀλήθεια. Μέχρι πού σκέφτηκε νά διακωμωδήσει ὡς μῖμος ἐνώπιον πολλῶν ἀνθρώπων τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος καί βαπτίστηκε μόνος του ἐπί σκηνῆς μέ τήν κατάδυσή του σέ νερό καί μέ τήν ἐπίκληση τῆς Ἁγίας Τριάδος. Κι ἐνῷ οἱ θεατές γελοῦσαν καί διασκέδαζαν, ἐκεῖνος ἐξῆλθε ἀπό τό νερό ἄλλος ἄνθρωπος κηρύττοντας τό λόγο τοῦ Θεοῦ μέχρι θανάτου καί ὑπομένοντας πολλά βασανιστήρια γιά τήν ἀγάπη του σέ Αὐτόν.

    Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί χαιρόμαστε μέ τή βάπτιση τῶν δικῶν μας ἀνθρώπων, τῶν παιδιῶν μας, τῶν συγγενῶν καί φίλων, θεωροῦμε σημαντική τήν βάπτιση κάθε νέου ἀνθρώπου, ἀλλά τό μυστήριο πού συμβαίνει σκοπό ἔχει καί ὁ βαπτιζόμενος, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι γύρω του, νά στραφοῦν πρός τόν Χριστό καί νά ζήσουν τήν ζωή Του. Καί ὅποιος θελήσει νά ζήσει τή ζωή τοῦ Χριστοῦ ἀποκαλύπτει μέ τήν ζωή του τόν ἴδιο τον Χριστό ὥστε καί οἱ ἄλλοι γύρω του νά δοῦν το Φῶς καί νά πορευτοῦν πρός τόν Θεό. Αὐτή πρέπει νά εἶναι ἡ ζωή μας μετά τή βάπτισή μας.

    Σήμερα, μέ τήν ἑορτή των Θεοφανίων θυμόμαστε ὅτι αὐτό πού συνέβη στήν Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ συνέβη καί κατά τή βάπτισή μας. Ἄνοιξαν καί γιά ἐμᾶς τότε οἱ Οὐρανοί γιά νά μᾶς καλέσει ὁ Θεός στήν Οὐράνια πατρίδα μας καί νά μᾶς πείσει νά ἀνέβουμε πάνω ἀπό τήν γῆ, πρός τόν Οὐρανό. Δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά ποῦμε ὅτι τόσα χρόνια μετά, κάθε φορά πού θυμόμαστε τή βάπτισή μας καί ἐξομολογούμαστε τίς ἁμαρτίες μας, ἀνοίγουν οἱ Οὐρανοί γιατί αὐτό ἀκριβῶς θέλει ὁ Θεός. Οἱ Οὐρανοί νά εἶναι ἀνοικτοί καί ἐμεῖς νά ἀνταποκρινόμαστε στήν κλήση τοῦ Θεοῦ νά γίνουμε πολῖτες τῆς ἀληθινῆς μας πατρίδας.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------