ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΗΣΗ;

    Οἱ νεότεροι δὲν ἔχουμε συνηθίσει νὰ τὴ χρησιμοποιοῦμε ὡς λέξη. Ἀλλὰ στὰ πνευματικὰ βιβλία τὴ συναντοῦμε συχνά. «Οἴηση» εἶναι τὸ ὑ­­περήφανο φρόνημα, ἡ ἔπαρση, ἡ ἀλαζονεία. Εἶναι ἡ ψεύτικη ἰδέα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας ὅτι εἴμαστε μεγάλοι καὶ τρανοί. «Τὸ νὰ νομίζωμεν ὅτι εἴμεθα κάποιον τί· τοῦτο ὀνομάζεται οἴησις», γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὸ ὡραῖο βιβλίο του «Ὁ Ἀόρατος Πόλεμος».

Στὴ γλώσσα τῆς Ἁγίας Γραφῆς αὐτοὶ ποὺ ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους ὀνομάζονται «φρόνιμοι παρ' ἑαυτοῖς» (Ρωμ. ιβ΄ 16· πρβ. Παρ. γ΄ 7). Ὁ προφήτης Ἡσαΐας τοὺς ταλανίζει. Ἀ­λίμο­νο, λέει, σ' αὐτοὺς ποὺ τρέφουν μέσα τους τὸ φρόνημα ὅτι εἶναι συνετοὶ καὶ σοφοί, καὶ οἱ ὁποῖοι στὰ μάτια τους παρουσιάζονται ὅτι τὰ ξέρουν ὅλα καὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκη συμβουλῆς. «Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς, καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες» (Ἡσ. ε΄ 21). Τοὺς ταλανίζει, διότι δὲν ὑπολογίζουν τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ρυθμίζουν τὰ θέματα τῆς ἰδιωτικῆς καὶ δημόσιας ζωῆς τους μὲ βάση τὴ δική τους καὶ μόνο σοφία καὶ ἐπιτηδειότητα.

Τὸ πάθος τῆς οἰήσεως γεννιέται ἀπὸ τὴ φιλαυτία, τὴ μητέρα τῶν παθῶν, καὶ γίνεται ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ ρίζα καὶ τῶν ἄλλων πα­θῶν. Εἶναι τόσο λεπτὸ καὶ κρυφὸ ­πάθος, ποὺ ἀπὸ τὴν πολλή του λεπτότητα οὔτε κἂν διακρίνεται. «Εἰς τὸν ἄνθρωπον εἶναι τόσον πολὺ προσκολλημένη ἡ ὑπόληψις τοῦ ἑαυτοῦ του, πὼς εἶναι κάποιον τί, καὶ τόσον λεπτή, ὁποὺ σχεδὸν ­πάντοτε ζῇ ἀποκρύφως εἰς τὴν καρδίαν μας, ἂν καὶ μᾶς ­φαίνεται πὼς ἔχομεν τὴν ­ἀπελπισίαν εἰς τὸν ἑαυτόν μας, καὶ τὴν ἐλπίδα εἰς τὸν Θεόν» («Ἀόρ. Πόλεμος», κεφ. Γ΄, σελ. 19).

Ὅμως ὅσο λεπτὸ καὶ κρυφὸ πάθος εἶναι ἡ οἴηση, τόσο μεγάλο κακὸ προξενεῖ. Δὲν ἀφήνει τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς ἐπισκιάσει. Πῶς νὰ ἔλθει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ σ' αὐτὸν ποὺ θεωρεῖ ἐγωιστικὰ τὸν ἑαυτό του σοφό, αὐτάρκη καὶ ἱκανὸ γιὰ ὅλα; Πῶς νὰ φωτίσει αὐτὸν ποὺ ἔχει μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό του; Πῶς νὰ βοηθήσει αὐτὸν ποὺ λέει ὅτι δὲν ἔχει τὴν ἀνάγκη κανενός; Στὶς ὑπερήφανες καρδιὲς δὲν κατοικεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἐφόσον ἀπὸ μόνοι μας δὲν ἀφήνουμε τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργήσει μέσα μας, κατὰ δίκαιο λόγο ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀναχωρεῖ.

Πρόκειται γιὰ ἑωσφορικὸ πάθος καὶ νόσημα, ποὺ δὲν εἶναι καθόλου ἀρεστὸ στὸν ἅγιο Θεό. Πῶς θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ' αὐτό;

Πρωτίστως νὰ μὴν ξεθαρρεύουμε στὸν ἑαυτό μας. Ἂν ἔχουμε τὴν πεποίθηση ὅτι μποροῦμε μόνο μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις νὰ ἀντιμετωπίσουμε ὅλες τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς, μοιάζουμε σὰν νὰ περπατᾶμε μὲ ξύλινα πόδια. Ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ κινδυνεύουμε νὰ σωριασθοῦμε κατὰ γῆς καὶ νὰ τραυματισθοῦμε θανάσιμα.

Ἐπίσης νὰ μὴν ἔχουμε πεποίθηση στὴ γνώμη καὶ τὴν κρίση μας. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς κατὰ Θεὸν ζωῆς εἶναι ἡ ὑψηλὴ ἰδέα ὅτι δὲν χρειαζόμαστε τὴ συμβουλὴ τῶν ἄλλων. Δὲν εἴμαστε αὐτάρκεις! Νὰ μάθουμε νὰ ἀκοῦμε τὶς ὀρθὲς κρίσεις καὶ συμβουλὲς τῶν ἄλλων. Νὰ μάθουμε νὰ ρωτᾶμε τὸν Πνευματικό μας: «Αὐτὸ τὸ θέμα μὲ ἀπασχολεῖ. Μοῦ λέτε τί πρέπει νὰ κάνω;».

Ἀκόμη νὰ στρέψουμε τὸν φακὸ τῆς προσοχῆς στὸν ἔσω ἄνθρωπο, γιὰ νὰ γνωρίσουμε βαθύτερα τὸν ἑαυτό μας, νὰ γνωρίσουμε τὴν οὐτιδανότητά μας, τὴν ἄγνοια καὶ τὴν ἀδυναμία μας.

Κι ἀκόμη νὰ μὴν ὑψώνουμε τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ νὰ ταπεινοφρονοῦμε. Ὅποιος ὑψώνει τὸν ἑαυτό του, παραχωρεῖ ὁ Θεὸς νὰ πέφτει σὲ σφάλματα ­μεγαλύτερα ἢ μικρότερα, ὅσο εἶναι μεγαλύτερη ἢ μικρότερη ἡ ὑπόληψη ποὺ ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Ἐπίσης ὅ,τι καλὸ ἐπιτυγχάνουμε στὴ ζωή μας, νὰ μὴν τὸ ἀποδίδουμε στὴ δική μας ἀξία καὶ προσπάθεια, ἀλλὰ στὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε: «Χάριτι Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι... περισσότερον πάντων ἐκοπίασα, οὐκ ἐγὼ δέ, ἀλλ' ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σὺν ἐμοί» (Α΄ Κορ. ιε΄ 10). Ὅ,τι ἦταν κι ὅ,τι καλὸ ἔκανε, τὸ ἀπέδιδε στὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Στὴ Β΄ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολή του γράφει: «Χωρὶς τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ δὲν εἶμαι τίποτε» (ιβ΄ 11). Καὶ στὴν πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολή του γράφει ὅτι, ἂν νομίζει κανεὶς ὅτι εἶναι κάτι, αὐτὸς μὲ τὴν ἰδέα αὐτὴ χάνει κάθε ἀξία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· εἶναι μηδὲν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἐξαπατᾶ συνεπῶς τὸν ἑαυτό του, «ἑαυτὸν φρεναπατᾷ» (Γαλ. ς΄ 3). Ἂν ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε· «δὲν εἶμαι τίποτε»· ἂν στὴν πρὸ Χριστοῦ ἐποχὴ μία ­μεγάλη μορφή, ὁ Σωκράτης, ἔλεγε· «ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα», ἐμεῖς πῶς καλλιεργοῦμε τὴν ψεύτικη ἰδέα ὅτι εἴμαστε «κάποιον τί»;

Τέλος, ὅταν πηγαίνουμε νὰ ἐξομολογηθοῦμε, νὰ μὴν ἐπιρρίπτουμε στοὺς ἄλλους τὶς εὐθύνες ὅτι ἐκεῖνοι ἔφταιξαν γιὰ κάτι ποὺ συνέβη, οὔτε νὰ βρίσκουμε ἐλαφρυντικὰ γιὰ νὰ δικαιολογήσουμε τὰ ἁμαρτήματά μας, ἀλλὰ νὰ λέμε στὸν Πνευματικό:

«Ἐγὼ ἁμάρτησα, πάτερ. Δικές μου εἶναι οἱ πληγές, ἀπὸ δική μου ὑπαιτιότητα συνέβησαν».

Ἔτσι πολεμεῖται τὸ κρυφὸ καὶ ὀλέθριο πάθος τῆς οἰήσεως καὶ ἡ μεγάλη ἰδέα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας.

ΠΗΓΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016 ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Ἀπόστολος: ἡμέρας, Δευτ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Ἱωάν. β΄ 18-γ΄ 8):

18 Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν. 19 ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλ᾿ οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν· εἰ γὰρ ἦσαν ἐξ ἡμῶν, μεμενήκεισαν ἂν μεθ᾿ ἡμῶν· ἀλλ᾿ ἵνα φανερωθῶσιν ὅτι οὐκ εἰσὶ πάντες ἐξ ἡμῶν. 20 καὶ ὑμεῖς χρῖσμα ἔχετε ἀπὸ τοῦ ἁγίου, καὶ οἴδατε πάντα. 21 οὐκ ἔγραψα ὑμῖν ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἀλήθειαν, ἀλλ᾿ ὅτι οἴδατε αὐτήν, καὶ ὅτι πᾶν ψεῦδος ἐκ τῆς ἀληθείας οὐκ ἔστι. 22 τίς ἐστιν ὁ ψεύστης εἰ μὴ ὁ ἀρνούμενος ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ὁ Χριστός; οὗτός ἐστιν ὁ ἀντίχριστος, ὁ ἀρνούμενος τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱόν. 23 πᾶς ὁ ἀρνούμενος τὸν υἱὸν οὐδὲ τὸν πατέρα ἔχει. 24 Ὑμεῖς οὖν ὃ ἠκούσατε ἀπ᾿ ἀρχῆς, ἐν ὑμῖν μενέτω. ἐὰν ἐν ὑμῖν μείνῃ ὃ ἀπ' ἀρχῆς ἠκούσατε, καὶ ὑμεῖς ἐν τῷ υἱῷ καὶ ἐν τῷ πατρὶ μενεῖτε. 25 καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἐπαγγελία ἣν αὐτὸς ἐπηγγείλατο ἡμῖν, τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον. 26 Ταῦτα ἔγραψα ὑμῖν περὶ τῶν πλανώντων ὑμᾶς. 27 καὶ ὑμεῖς, τὸ χρῖσμα ὃ ἐλάβετε ἀπ᾿ αὐτοῦ, ἐν ὑμῖν μένει, καὶ οὐ χρείαν ἔχετε ἵνα τις διδάσκῃ ὑμᾶς, ἀλλ᾿ ὡς τὸ αὐτὸ χρῖσμα διδάσκει ὑμᾶς περὶ πάντων, καὶ ἀληθές ἐστι καὶ οὐκ ἔστι ψεῦδος, καὶ καθὼς ἐδίδαξεν ὑμᾶς μενεῖτε ἐν αὐτῷ. 28 Καὶ νῦν, τεκνία, μένετε ἐν αὐτῷ, ἵνα ὅταν φανερωθῇ ἔχωμεν παρρησίαν καὶ μὴ αἰσχυνθῶμεν ἀπ᾿ αὐτοῦ ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτοῦ. 29 ἐὰν εἰδῆτε ὅτι δίκαιός ἐστι, γινώσκετε ὅτι πᾶς ὁ ποιῶν τὴν δικαιοσύνην ἐξ αὐτοῦ γεγέννηται. Ιδετε ποταπὴν ἀγάπην δέδωκεν ἡμῖν ὁ πατὴρ ἵνα τέκνα Θεοῦ κληθῶμεν. διὰ τοῦτο ὁ κόσμος οὐ γινώσκει ἡμᾶς, ὅτι οὐκ ἔγνω αὐτόν. 2 Ἀγαπητοί, νῦν τέκνα Θεοῦ ἐσμεν, καὶ οὔπω ἐφανερώ­­θη τί ἐσόμεθα· οἴδαμεν δὲ ὅτι ἐὰν φανερωθῇ, ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι. 3 καὶ πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ᾿ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυτόν, καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι. 4 Πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν ἀνομίαν ποιεῖ, καὶ ἡ ἁμαρτία ἐστὶν ἡ ἀνομία. 5 καὶ οἴδατε ὅτι ἐκεῖνος ἐφανερώθη ἵνα τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἄρῃ, καὶ ἁμαρτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστι. 6 πᾶς ὁ ἐν αὐτῷ μένων οὐχ ἁμαρτάνει· πᾶς ὁ ἁμαρτάνων οὐχ ἑώρακεν αὐτὸν οὐδὲ ἔγνωκεν αὐτόν. 7 Τεκνία, μηδεὶς πλανάτω ὑμᾶς· ὁ ποιῶν τὴν δικαιοσύνην δίκαιός ἐστι, καθὼς ἐκεῖνος δίκαιός ἐστιν· 8 ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστίν, ὅτι ἀπ᾿ ἀρχῆς ὁ διάβολος ἁμαρτάνει. εἰς τοῦτο ἐφα­νερώθη ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ δια­βόλου.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

18 Παιδιά μου, ἔρχομαι τώρα νά σᾶς ὑποδείξω ἕνα νέο κίνδυνο. Εἶναι ὥρα κρίσιμη καί γεμάτη ἀπό κινδύνους ἡ σημερινή ἐποχή. Κι ὅπως ἀκούσατε ἀπό τό εὐαγγελικό κήρυγμα ὅτι πρόκειται νά ἔλθει ὁ ἀντίχριστος, καί τώρα ἔχουν παρουσιαστεῖ πολλοί αἱρετι­κοί, πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου. Ἀπ' αὐτό λοιπόν μαθαίνουμε ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι κρίσιμη. 19 Αὐτοί βγῆκαν ἀπό ἐμᾶς τούς Χριστιανούς καί ἀπο­­­­μακρύνθηκαν ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἀλλά δέν ἦταν πράγ­­μα­τι ἀπό ἐμᾶς· δέν ἦταν ποτέ μέλη γνήσια τῆς Ἐκ­κλη­­σίας. Διότι, ἄν τότε πού φαίνονταν μαζί μας ἦταν πράγ­­­ματι ἀπό ἐμᾶς καί γνήσια μέλη τῆς Ἐκκλησίας, θά εἶ­­­χαν μείνει μαζί μας. Ἀλλά αὐτοί βγῆκαν κι ἔφυγαν ἀπό τήν Ἐκκλησία, γιά νά μή μείνουν κρυμμένοι, ἀλλά γιά νά φανερωθοῦν ὅλοι τους ὅτι δέν ἀνῆκαν ποτέ σέ μᾶς, δέν ἦταν καί δέν εἶναι γνήσιοι Χριστιανοί. 20 Γιατί ὅμως ἐγώ νά σᾶς μιλῶ γι' αὐτούς; Ἐσεῖς ἔχετε χρίσμα πνευματικό, τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού τό λάβατε ἀπό τόν Ἅγιο, τόν Ἰησοῦ Χριστό, μέ τό μυστήριο τοῦ Βα­πτί­σματος καί τοῦ Χρίσματος. Καί μέ τό φωτισμό πού σᾶς δίνει τό χρίσμα αὐτό γνωρίζετε ὅλες τίς σωτηρι­ώ­δεις ἀλήθειες, ὥστε νά μπορεῖτε νά διακρίνετε τίς ψευ­δο­διδασκαλίες. 21 Γι' αὐτό κι ἐγώ σᾶς τά ἔγραψα αὐτά, ὄχι ἐπειδή δέν γνω­ρίζετε τήν ἀλήθεια, ἀλλά ἐπειδή τή γνωρίζετε καί ἐπει­δή κάθε ψέμα δέν ἔχει τήν πηγή του στήν ἀλήθεια. 22 Ποιός εἶναι ὁ πραγματικός ψεύτης, παρά ἐκεῖνος πού ἀρνεῖται ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Μεσσίας Χριστός, ὁ ἴδιος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ; Κι αὐτός εἶναι πού ἐνσαρκώνει τό πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου, αὐτός πού ἀρνεῖται τόν Πατέρα καί τόν Υἱό, ἀφοῦ δέν δέχεται τήν ἀποκάλυψη πού μᾶς ἔκανε ὁ Υἱός γιά τόν Πατέρα. 23 Καθένας πού ἀρνεῖται τόν Υἱό, οὔτε τόν Πατέρα ἔχει. 24 Αὐτό λοιπόν πού ἀκούσατε ἐσεῖς μέ τό κήρυγμα ἀπό τήν ἀρχή τῆς χριστιανικῆς σας ζωῆς γιά τόν Πατέρα καί τόν Υἱό ἄς μένει μέσα σας ἀμετάβλητο καί μόνιμο. Ἐάν μείνει μέσα σας αὐτό πού ἀπό τήν ἀρχή ἀκούσατε, κι ἐσεῖς θά μείνετε σέ στενή σχέση καί κοινωνία μέ τόν Υἱό καί τόν Πατέρα. 25 Καί αὐτή εἶναι ἡ ὑπόσχεση πού μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός, ἡ αἰώνια ζωή. Καί αἰώνια ζωή οὐσιαστικά εἶναι ἡ κοι­νωνία καί ἡ ἕνωσή μας μέ τόν Υἱό καί μέ τόν Πατέ­ρα. 26 Σᾶς τά ἔγραψα αὐτά γιά κείνους πού προσπαθοῦν νά σᾶς ἐξαπατήσουν μέ τίς αἱρετικές τους διδασκαλίες. 27 Κι ἐσεῖς ἔχετε τό πνευματικό χρίσμα, δηλαδή τό Ἅγι­ον Πνεῦμα πού πήρατε ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό, καί αὐ­τό μένει μέσα σας, ὁπότε δέν ἔχετε ἀνάγκη νά σᾶς διδάσκει κανένας ἄνθρωπος. Ἀλλά ὅπως τό χρί­σμα, τό ὁποῖο μένει πάντοτε τό ἴδιο καί δέν ἀλλάζει πο­τέ, σᾶς διδάσκει γιά ὅλα, καί ἡ διδασκαλία του εἶναι ἀλη­­θινή καί ὄχι ψεύτικη, καί ὅπως ἀπό τήν ἀρχή σᾶς δί­­δαξε, ἔτσι πρέπει νά μείνετε στό Χριστό καί νά κρατήσετε στερεά τή διδασκαλία πού σᾶς δίδαξε τό Ἅγι­­ον Πνεῦμα. 28 Καί τώρα λοιπόν, παιδάκια μου, νά μένετε ἔτσι στα­θε­ρά ἑνωμένοι μέ τόν Χριστό, ἔχοντας στενή σχέση καί κοι­νωνία μαζί του· ὥστε ὅταν φανερωθεῖ ἔνδοξα, νά ἔχουμε θάρρος καί πεποίθηση σ' αὐτόν καί νά μή ντρο­πι­α­­σθοῦμε ἀποφεύγοντάς τον ὡς ἔνοχοι στή δευτέρα του παρουσία. 29 Καί δέν θά ντροπιασθοῦμε, ἐάν τοῦ μοιάζουμε. Ἐφό­σον λοιπόν ξέρετε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι δίκαιος, γνω­ρίζετε ἀπό τήν πείρα σας καί ὅτι καθένας πού ἐφαρμόζει στήν πράξη τή δικαιοσύνη ἔχει γεννηθεῖ ἀπό αὐτόν καί τοῦ μοιάζει, ὅπως κάθε παιδί μοιάζει στόν πατέρα του. Κοιτάξτε πόσο μεγάλη καί θαυμαστή ἀγάπη μᾶς ἔχει δώσει ὁ Πατήρ, ὥστε νά ὀνομασθοῦμε παιδιά τοῦ Θεοῦ. Γι' αὐτό ὁ κόσμος τῶν ἀνθρώπων πού ζεῖ μακριά ἀπό τόν Θεό δέν μᾶς καταλαβαίνει καί δέν μᾶς γνωρίζει, διότι δέν γνώρισε τόν Θεό, μέ τόν ὁποῖο μοιάζουμε πνευματικά. 2 Ἀγαπητοί μου, τώρα εἴμαστε παιδιά Θεοῦ, ἀλλά δέν μᾶς ἔχει φανερωθεῖ ἀκόμη τί πρόκειται νά γίνουμε στό μέλλον. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι ὅταν φανερωθεῖ ὁ Χριστός στή δευτέρα του παρουσία, θά γίνουμε ὅμοιοι μ' αὐτόν στή δόξα, διότι θά τόν δοῦμε ὅπως εἶναι, στήν κατάσταση τῆς θείας του δόξας, ἡ ὁποία θά καθρεπτισθεῖ καί θά λάμψει καί σέ μᾶς σάν νά εἴμαστε πνευματικοί καθρέπτες. 3 Καί κάθε ἄνθρωπος πού ἔχει καί κρατᾶ στέρεη αὐτήν τήν ἐλπίδα στό Χριστό, καθαρίζει τόν ἑαυτό του ἀπό κάθε ἁμαρτία, ὅπως κι ἐκεῖνος εἶναι καθαρός καί ἅγιος. Μόνο οἱ ἁγνοί καί καθαροί θά ἀξιωθοῦν νά δοῦν τόν καθαρό καί ἅγιο. 4 Κάθε ἄνθρωπος πού κάνει τήν ἁμαρτία, κάνει καί τήν ἀνομία. Παραβιάζει δηλαδή, ἀθετεῖ καί περιφρονεῖ τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἐπανάσταση ἐναντίον τοῦ νόμου καί τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ἀποτελεῖ καί ἀνατροπή τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ. 5 Καί ξέρετε ὅτι ὁ Χριστός φανερώθηκε ὡς ἄνθρωπος στή γῆ γιά νά ἐξαλείψει τίς ἁμαρτίες μας, ἐνῶ μέσα σ' αὐτόν δέν ὑπάρχει καμία ἁμαρτία, διότι παρέμεινε σ' ὅλη του τή ζωή ἀπολύτως ἀναμάρτητος. 6 Κάθε ἄνθρωπος λοιπόν πού μένει μέσα σ' αὐτόν καί εἶναι πάντοτε ἑνωμένος μαζί του δέν ἁμαρτάνει· καί κά­θε ἄνθρωπος πού ἁμαρτάνει δέν τόν ἔχει αἰσθανθεῖ ἐσω­τερικά μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς του καί δέν τόν ἔχει γνωρίσει μέ τήν πείρα του. 7 Παιδάκια μου, κανείς νά μή σᾶς πλανᾶ, ὁσοδήποτε πειστικά κι ἄν φαίνονται τά ἐπιχειρήματά του. Ἡ ἀλήθεια εἶναι αὐτή: Ἐκεῖνος πού ἐξασκεῖ στή ζωή του τή δικαιοσύνη καί τήν ἀρετή εἶναι δίκαιος, ὅπως καί ὁ Ἰησοῦς εἶναι δίκαιος· καί μόνον αὐτός ἔχει γνωρίσει τόν δίκαιο Ἰησοῦ καί εἶναι ἑνωμένος μαζί του. 8 Ἐκεῖνος πού ἐπιμένει στήν ἁμαρτία κατάγεται ἀπό τόν διάβολο καί ἔχει στενή σχέση καί γνωριμία μαζί του. Καί κατάγεται ἀπό τόν διάβολο, διότι ἀπό τήν ἀρχή ὁ διά­­βολος μέ πολύ πεῖσμα ἁμαρτάνει. Γι' αὐτόν τό σκοπό φανερώθηκε πάνω στή γῆ ὡς ἄνθρωπος ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, γιά νά καταργήσει τά ἔργα τοῦ διαβόλου.

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 29 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016

Εὐαγγέλιον: ἡμέρας, Δευτέρας ἀπόκρεω (Μρ. ια΄ 1-11):

Καὶ ὅτε ἐγγίζουσιν εἰς Ἱε­­­ρουσαλὴμ εἰς Βηθσφα­γῆ καὶ Βηθανίαν πρὸς τὸ ὄ­­­ρος τῶν ἐλαιῶν, ἀποστέλ­λει δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ 2 καὶ λέγει αὐτοῖς· ὑπάγετε εἰς τὴν κώμην τὴν κατέναν­τι ὑμῶν, καὶ εὐθέως εἰσ­πο­ρευόμενοι εἰς αὐτὴν εὑρή­σετε πῶλον δεδεμένον, ἐφ᾿ ὃν οὐδεὶς ἀνθρώπων κε­­κάθικε· λύσαντες αὐτὸν ἀ­γά­­γετε. 3 καὶ ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ· τί ποιεῖτε τοῦτο; εἴπατε ὅτι ὁ Κύριος αὐτοῦ χρείαν ἔχει, καὶ εὐθέως αὐτὸν ἀποστέλ­λει πάλιν ὧδε. 4 ἀπῆλθον δὲ καὶ εὗρον τὸν πῶλον δεδεμένον πρὸς τὴν θύραν ἔξω ἐπὶ τοῦ ἀμφόδου, καὶ λύουσιν αὐτόν. 5 καί τινες τῶν ἐκεῖ ἑστηκότων ἔλεγον αὐτοῖς· τί ποιεῖ­τε λύοντες τὸν πῶλον; 6 οἱ δὲ εἶπον αὐτοῖς καθὼς ἐνετείλατο ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἀ­­­φῆκαν αὐτούς. 7 καὶ ἤγαγον τὸν πῶλον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐπέ­βα­λον αὐτῷ τὰ ἱμάτια αὐ­τῶν, καὶ ἐκάθισεν ἐπ᾿ αὐτῷ. 8 πολλοὶ δὲ τὰ ἱμάτια αὐτῶν ἔστρωσαν εἰς τὴν ὁδόν, ἄλ­λοι δὲ στοιβάδας ἔκοπτον ἐκ τῶν δένδρων καὶ ἐστρών­νυον εἰς τὴν ὁδόν. 9 καὶ οἱ προάγοντες καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον λέγοντες· ὡσαννά, εὐλογημέ-νος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. 10 εὐλογημένη ἡ ἐρχομένη βασιλεία ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ πατρὸς ἡμῶν Δαυΐδ· ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις. 11 Καὶ εἰσῆλθεν εἰς Ἱεροσό­λυμα ὁ Ἰησοῦς καὶ εἰς τὸ ἱε­­ρόν· καὶ περιβλεψάμενος πάντα, ὀψίας ἤδη οὔσης τῆς ὥρας, ἐξῆλθεν εἰς Βηθανίαν μετὰ τῶν δώδεκα.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Οταν πλησίασαν στήν Ἱερουσαλήμ, ἐκεῖ ὅπου ἦταν ἡ Βηθσφαγῆ κι ἀπέναντι ἀπ' αὐτήν ἡ Βηθανία, κοντά στό ὄρος τῶν ἐλαιῶν, ἔστειλε δύο ἀπ' τούς μαθητές του 2 καί τούς εἶπε: Πηγαίνετε στό ἀπέναντί σας χωριό, καί ἀμέσως μόλις θά μπαίνετε σ' αὐτό, θά βρεῖτε ἕνα πουλάρι δεμένο, πάνω στό ὁποῖο δέν ἔχει καθίσει κανένας ἄνθρωπος μέχρι τώρα. Λύστε το καί φέρτε το ἐδῶ. 3 Κι ἄν σᾶς πεῖ κανείς «γιατί τό κάνετε αὐτό;», πέστε ὅτι ὁ Κύριος τό χρειάζεται, καί γρήγορα θά σᾶς τό ἐπι­στρέ­ψει καί θά σᾶς τό στείλει πάλι ἐδῶ. 4 Ἐκεῖνοι λοιπόν πῆγαν καί βρῆκαν τό πουλάρι δεμένο κοντά στήν πόρτα ἔξω, στό μέρος πού ὁ δρόμος τοῦ χω­ριοῦ διασταυρωνόταν μέ τήν εἴσοδο τοῦ σπι­τιοῦ. Καί τό ἔλυσαν. 5 Καί μερικοί ἀπό ἐκείνους πού στέκονταν ἐκεῖ ἄρχι-σαν νά τούς λένε: Τί κάνετε ἐσεῖς ἐκεῖ πού λύνετε τό πουλάρι; 6 Κι αὐτοί τούς ἀπάντησαν ὅπως τούς εἶχε πεῖ ὁ Ἰησοῦς. Καί τούς ἄφησαν νά τό πάρουν. 7 Ἔφεραν τότε τό πουλάρι στόν Ἰησοῦ κι ἔβαλαν πά­νω σ' αὐτό τά ἐξωτερικά τους ἐνδύματα, κι ἐκεῖνος κάθισε πά­νω του. 8 Πολλοί μάλιστα ἔστρωσαν τά ροῦχα τους στό δρόμο, γιά νά περάσει πάνω ἀπ' αὐτά ὁ Ἰησοῦς· κι ἄλλοι πάλι ἔκοβαν ἀπ' τά δέντρα κλαδιά μέ παχύ φύλλωμα καί τά ἔστρωναν στό δρόμο. 9 Κι ὅσοι πήγαιναν μπροστά, κι ὅσοι ἀκολουθοῦσαν, κραύγαζαν δυνατά κι ἔλεγαν: Ἄς εἶναι δοξασμένος καί ὑμνολογούμενος ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ· εὐλογημένος ἀπ' τόν Θεό εἶναι αὐτός πού ἔρχεται σταλμένος ἀπό τόν Κύριο. 10 Εὐλογημένη καί δοξασμένη νά εἶναι τοῦ προπάτορά μας Δαβίδ ἡ βασιλεία πού ἔρχεται καί πρόκειται μετά ἀπό λίγο νά ἀναστηλωθεῖ σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου, γιά νά δοξασθεῖ καί ὁ Κύριος πού μᾶς τή στέλνει. «Δόξα στό Θεό» ἄς κράζουν καί οἱ ἄγγελοι πού βρίσκονται στά ὑψηλότερα μέρη τοῦ οὐρανοῦ. 11 Κι ἔτσι ὁ Ἰησοῦς μπῆκε στά Ἱεροσόλυμα καί στόν ἱε­ρό περίβολο τοῦ ναοῦ. Κι ἀφοῦ κοίταξε τριγύρω μέ ἀγα­νάκτηση ὅλους ὅσους βεβήλωναν τό ἱερό μέ τίς ἀγο­­­ραπωλησίες τους, ἐπειδή ἦταν πλέον ἡ ὥρα προ­χω­­ρημένη, βγῆκε καί πῆγε στή Βηθανία μαζί μέ τούς δώδεκα.

 

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016

Ἀπόστολος: ἡμέρας, Σαβ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Τιμ. στ΄ 11-16):

11 Σὺ δέ, ὦ ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ταῦτα φεῦγε· δίωκε δὲ δικαιοσύνην, εὐσέβειαν, πίστιν, ἀγάπην, ὑπομονήν, πρᾳότητα. 12 ἀγωνίζου τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως· ἐπιλα­βοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς, εἰς ἣν καὶ ἐκλήθης καὶ ὡμο­λόγησας τὴν καλὴν ὁμολο­γίαν ἐνώπιον πολλῶν μαρτύρων. 13 παραγγέλλω σοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωοποιοῦντος τὰ πάντα καὶ Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ μαρτυρήσαντος ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου τὴν καλὴν ὁμολογίαν, 14 τηρῆσαί σε τὴν ἐντολὴν ἄσπιλον, ἀνεπίληπτον μέχρι τῆς ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, 15 ἣν καιροῖς ἰδίοις δείξει ὁ μακάριος καὶ μόνος δυνάστης, ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων, 16 ὁ μόνος ἔχων ἀθα­να­­σίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσι­τον, ὃν εἶδεν οὐδεὶς ἀν­­θρώπων οὐδὲ ἰδεῖν δύναται· ᾧ τιμὴ καὶ κράτος αἰ­ώνιον· ἀμήν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

11 Ἐσύ ὅμως, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, νά φεύγεις μακριά ἀπ' αὐτά τά ἐλαττώματα καί τά πάθη. Ἀντίθετα νά ἐπιδιώκεις τή δικαιοσύνη, τήν εὐσέβεια, τήν πίστη, τήν ἀγάπη, τήν ὑπομονή, τήν πραότητα. 12 Νά ἀγωνίζεσαι τόν καλό ἀγώνα στόν ὁποῖο μᾶς καλεῖ ἡ πίστη. Πιάσε καλά καί κράτα σφιχτά τήν αἰώνια ζωή, τήν ὁποία σέ κάλεσε ὁ Θεός νά κληρονομήσεις, ἀλλά κι ἐσύ πρίν ἀπό τό βάπτισμά σου ἔδωσες τήν καλή ὁμολογία γι' αὐτήν μπροστά σέ πολλούς μάρτυρες. 13 Σοῦ παραγγέλλω ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μεταδίδει ζωή στά πάντα, καί ἐνώπιον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μπροστά στόν Πόντιο Πιλάτο ἔδωσε τή μαρτυρία τῆς καλῆς ὁμολογίας ὅτι εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, 14 νά διατηρήσεις τήν ἐντολή καί τίς ὑποχρεώσεις πού ἀνέλαβες στό βάπτισμα καί τή χειροτονία σου καθαρή ἀπό κάθε μολυσμό, ἀνώτερη ἀπό κάθε κατηγορία, μέχρι τήν ἡμέρα πού θά φανερωθεῖ ἔνδοξος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. 15 Καί τήν ἔνδοξη αὐτή φανέρωση τοῦ Κυρίου θά τή δείξει ὁ Θεός Πατήρ σέ καιρούς πού ὁ ἴδιος ὅρισε καί γνωρίζει, ὁ μακάριος καί μόνος ἐξουσιαστής, ὁ βασιλεύς ὅσων βασιλεύουν στή γῆ καί ὁ κύριος ἐκείνων πού κυριαρχοῦν ἐπάνω στή γῆ, 16 ὁ μόνος πού ἔχει ἀπ' τόν ἑαυτό του ζωή ἀθάνατη καί προαιώνια καί κατοικεῖ σέ φῶς τό ὁποῖο κανείς δέν μπορεῖ νά πλησιάσει. Αὐτόν δέν τόν εἶδε κανένας ἀπό τούς ἀνθρώπους, οὔτε μπορεῖ νά τόν δεῖ. Σ' αὐτόν ἀνήκει ἡ τιμή καί ἡ παντοτινή καί αἰώνια δύναμη.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016

Εὐαγγέλιον: ἡμέρας, Σαβ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. κ΄ 46-κα΄ 4, η΄ 8):

46 Προσέχετε ἀπὸ τῶν γραμματέων τῶν θελόντων περιπατεῖν ἐν στολαῖς καὶ φιλούντων ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς καὶ πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ πρωτοκλισίας ἐν τοῖς δεί­πνοις, 47 οἳ κατεσθίουσι τὰς οἰκί­ας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μα­κρὰ προσεύχονται· οὗτοι λήψονται περισσότερον κρῖ­μα. Αναβλέψας δὲ εἶδε τοὺς βάλλοντας τὰ δῶρα αὐ­τῶν εἰς τὸ γαζοφυλάκιον πλουσίους· 2 εἶδε δέ τινα χήραν πενι­χρὰν βάλλουσαν ἐκεῖ δύο λεπτά, 3 καὶ εἶπεν· ἀληθῶς λέγω ὑμῖν ὅτι ἡ χήρα ἡ πτωχὴ αὕ­τη πλεῖον πάντων ἔβαλεν· 4 ἅπαντες γὰρ οὗτοι ἐκ τοῦ περισσεύοντος αὐτοῖς ἔ­­­βαλον εἰς τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, αὕτη δὲ ἐκ τοῦ ὑστε­ρήματος αὐτῆς ἅπαντα τὸν βίον ὃν εἶχεν ἔβαλε. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατοντα­πλασίονα. ταῦτα λέγων ἐ­­­φώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

46 Νά προσέχετε καί νά φυλάγεστε ἀπό τούς γραμ­μα­­­τεῖς, πού θέλουν νά περπατοῦν μέ ἐνδυμασίες ἐπί­ση­­­μες καί ἐντυπωσιακές καί τούς ἀρέσει νά τούς χαιρετοῦν εὐ­λα­­βικά καί τιμητικά στίς ἀγορές, καί ἐπιδιώκουν τά πρῶ­­τα κα­θί­­­σματα στίς συναγωγές καί τίς πρῶτες θέσεις στά δεῖ­πνα. 47 Αὐτοί κατατρῶνε τά σπίτια καί τήν περιουσία τῶν χηρῶν, ἐνῶ κάνουν ὑποκριτικά μεγάλες προσευχές, δῆ­θεν ἀπό εὐλάβεια, γιά νά ἐξαπατοῦν τίς χῆρες. Αὐτοί θά καταδικαστοῦν περισσότερο ἀπ' ὅσο οἱ κλέφτες καί οἱ ἅρπαγες. Κάποια στιγμή σήκωσε τά μάτια του ὁ Ἰησοῦς καί εἶδε τούς πλούσιους πού ἔριχναν τίς εἰσφορές τους στό θησαυροφυλάκιο τοῦ ναοῦ. 2 Εἶδε καί κάποια φτωχή χήρα, πού ἔριχνε ἐκεῖ δύο λεπτά. 3 Καί εἶπε: Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἡ φτωχή αὐτή χήρα ἔριξε περισσότερα ἀπ' ὅλους. 4 Διότι ὅλοι αὐτοί ἔριξαν ἀπό τό περίσσευμά τους στίς δωρεές πού προσφέρονται στό Θεό. Αὐτή ὅμως ἀπό τό ὑστέρημά της καί ἀπό τήν τέλεια φτώχεια της ἔριξε στό κιβώτιο τῆς συνεισφορᾶς ὅλα ὅσα εἶχε γιά τή συντήρησή της. 8 κι ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν μέσα στή γῆ τή μαλακή καί εὔφορη, καί ὅταν φύτρωσαν, ἔκαναν καρπό ἑκατό φορές περισσότερο ἀπ' τό σπόρο. Κι ἐνῶ τά ἔλεγε αὐτά, γιά νά δώσει μεγαλύτερο τόνο στούς λόγους του καί γιά νά διεγείρει τήν προσοχή τῶν ἀκροατῶν του, φώναζε δυνατά: Αὐτός πού ἔχει αὐτιά πνευματι­κά καί ἐνδιαφέρον πνευματικό γιά νά ἀκούει καί νά ἐγ­κολ­πώ­νε­ται αὐτά πού λέω, ἄς ἀκούει.