ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΓΟΝΕΩΝ "Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ"

Λεωφόρος Σοφοκλῆ Βενιζέλου 130 Τ.Κ. 163 45 Ἡλιούπολη
Τηλέφωνο: 2109927961



Ἡ Γ.Ε. Χ. Α. εἶναι Πανελλήνιο Σωματεῑο μέ 60 τμήματα στίς περισσότερες πόλεις τῆς Ἑλλάδος καί στίς Συνοικίες τῆς περιοχῆς Ἀθηνῶν. Σκοπός της εἶναι ἡ τόνωσις τοῦ θρησκευτικοῦ φρονήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί ἡ ἐνίσχυσις τοῦ θεσμοῦ τῆς Οἰκογενείας ὅπως αὐτός διαμορφώθηκε κάτω ἀπό τήν ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. ὡς φορέα καί θεματοφύλακα τῶν Χριστιανικῶν καί Ἐθνικῶν παραδόσεων.

Γραφεῖα κεντρικοῦ: ὁδός Μαυρομιχάλη 32 (106 80) Ἀθήνα

Τηλ. & Fax: 210-3638793 E-mail: gexaathens@yahoo.gr

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

+ Νικόλαος Π. Βασιλειάδης (4.9.2016)

 
 
 
P2160037
Ένας από τους μεγαλύτερους θεολόγους των χρόνων μας έφυγε νωρίς την Κυριακή το πρωί, 4 Σεπτεμβρίου 2016, για τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία από την επίγεια Στρατευομένη, την Οποία υπηρέτησε «ως καλός Στρατιώτης Ιησού Χριστού» για πολλές δεκαετίες.
Κύπριος τω γένει, από τα κατεχόμενα, θεολόγος, Ιεροκήρυκας, μέγιστος συγγραφέας, συστηματικός και αντιαιρετικός, εργάστηκε, όσον ελάχιστοι στο Έργο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μέσα από τις τάξεις της Ιεράς και Σεβασμίας Αδελφότητος του π. Ευσεβίου Ματθοπούλου με τον γραπτό και προφορικό θείο λόγο.
Δεν υπήρξε τομέας της Ορθοδόξου Θεολογίας και σύγχρονο θεολογικό ή πατριωτικό θέμα που να μη τα υπηρέτησε και με τρόπο άριστο να τα φέρει εις πέρας. Τα βιβλία του, το ένα καλύτερο από το άλλο, με την ευρύτατη θεματογραφία και την απόλυτα κατοχυρωμένη βιβλιογραφία του, απαντούν σε όλα τα τρέχοντα θεολογικά ερωτήματα υπό το φως της Αγ. Γραφής και Πατερικής Παραδόσεως. Αποτελούν την καταφυγή και το βοήθημα κάθε ορθοδόξου μελετητή και κήρυκα.
 
Γραμμένα τα έργα του όλα με τον φωτισμό του Αγ. Πνεύματος και την δική του ακραία εργατικότητα και επιμέλεια αποτελούν ολόκληρη βιβλιοθήκη, η οποία μάλιστα εμπεριέχει μεταξύ των άλλων την Ερμηνεία των Αγίων Γραφών, την Ορθόδοξη Παράδοση και Ευσέβεια, την αγάπη για την Πατρίδα και την Ιστορία, τη θεία Λατρεία και τις Εορτές της Εκκλησίας μας, τη συμβουλευτική προς τους Νέους και τη μεγάλη αγάπη προς την Ορθοδοξία μας.
Τα έργα του τιμήθηκαν από την Ακαδημία Αθηνών και μερικά μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Ο ίδιος πήγε και κήρυξε τον θείο λόγο σε Κύπρο, Αυστραλία, Αγγλία, Ρωσία, άριστος κάτοχος όντας ο ίδιος της Αγγλικής και Γαλλικής γλώσσας. Κάποιοι είπαν ότι κάποια από τα συγγράμματά του είχαν προφητικό χαρακτήρα, όπως το Λυκόφως του Μαρξισμού, και αναμφίβολα όλα ωφέλησαν μικρούς και μεγάλους.
Διηύθυνε κυρίως το Νεανικό και Επιστημονικό Περιοδικό της «Δράσεως», το οποίο επί των ημερών του γνώρισε πραγματικά στιγμές μεγαλείου. Επίσης υπήρξε επί έτη Διευθυντής των Εκδόσεων, των Περιοδικών και των Υπηρεσιών της Αδελφότητος Θεολόγων του Σωτήρος Χριστού.
Ο αείμνηστος Νικόλαος Βασιλειάδης δεν ήταν μόνο ένας θεολόγος του σπουδαστηρίου ή του άμβωνος. Καταπιάστηκε εκ νεότητος αυτού και με τα ιεραποστολικά έργα στους τομείς του Χριστιανικού έργου: Οικοτροφεία Φοιτητών, Γραμματεία Περιοδικών, Φοιτητικές Κατασκηνώσεις, Συνέδρια του Συλλόγου «Ο Μ. Βασίλειος», Τομέας Επιστημόνων… Είχε μια πλήρη και ευλογημένη ζωή γεμάτη από ιεραποστολική δραστηριότητα και χάρη μέχρι την τελευταία του στιγμή.
Η προσωπική του πνευματική ζωή άριστα συγκροτημένη, γεμάτη από

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ...

 
 
νομαζόμενη «γία κα Μεγάλη Σύνοδος» τς ρθοδοξίας συνεκλήθη κα συνεδρίασε στν Κρήτη τν βδομάδα τς Πεντηκοστς (18-26 ουνίου 2016).
   Δύο μνες μετά, κρίνοντας μ νηφαλιότητα τ λο γχείρημα, μπορομε ν καταλήξουμε στς ξς παρατηρήσεις γι τν μφιλεγόμενη «Σύνοδο»:
1. ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΔΟΣ;
   να πρτο ρώτημα φορ στν ­δια τ φύση τς Συνόδου: ταν πράγματι Σύνοδος; Τ ρώτημα εναι καίριο. Διότι κατ τ σύγκλησή της κα τς ργασίες της, μ τν καθιέρωση ν ψηφίζουν μόνο ο Προκαθήμενοι καταλύθηκε οσιαστικ ννοια τς συνοδικότητας. ταν περισσότερο, πως παρετήρησε πίσκοπος τς πισκοπς Μπάτσκας το Πατριαρχείου τς Σερβίας Ερηναος (Μπούλοβιτς), μι «Σύναξις Προκαθημένων», ποία μάλιστα «νεργε μπράκτως ς συλλογικός τις πάπας».
   Τν προβληματικότητα τν ναγνώρισαν κα νθερμοι ποστηρικτς τς «Συνόδου». τσι ρχιεπίσκοπος λβανίας στν μιλία του κατ τν ναρκτήρια συνεδρίαση τς «Συνόδου», παντώντας στος πικριτές της, επε τι ατ ποτελε «διαιτερότητα... δν εναι να κριβς ντίγραφο τν Οκουμενικν Συνόδων... εναι κάτι διαίτερο».
   Πι ξεκάθαρα καθηγητς τς Θεολογικς Σχολς Θεσσαλονίκης κ. Χρυ­σόστομος Σταμούλης, ναφερόμενος στς καινοτομίες της, τ λεγόμενη «ρχ τς μοφωνίας» κα τν καθιέρωση τς «μίας ψήφου ν κκλησία», επε πρν τ σύγκλησή της τ ξς: «ντως, συγκεκριμένη διαδικασία εναι μάρτυρη ντς τς στορίας τς κκλησίας. ντως φαίνεται ν γνοεται τ στορικ κεκτημένο πο θέλει τν κάθε πίσκοπο ν χει μία ψφο. ντως φαίνεται ν ντικαθίσταται πίσκοπος π τν πρτο κα ν ποχωρε διαιτερότητα το προσώπου γι χάρη το καθόλου τς Τοπικς κκλησίας. Ν χάνεται στ᾿ λήθεια '' νότητα ν τ ποικιλί''. , κόμη πι σκληρά, υοθέτηση τς μίας ψήφου ν ποτελε τν "θρίαμβο το τομοκεντρικο τύπου τν ''συμβάσεων''". Κα δν χωράει καμία μφιβολία πς σ ­λα τ παραπάνω θ μπορούσαμε ν προσθέσουμε κα λλα. Ν πομε γι παράδειγμα τι μ τν ποδοχ τς μοφωνίας, λλ κα τς μίας ψήφου τ­τται κκλησιολογία τς συνοδικότητας, βιάζεται παράδοση τς κκλησίας κα περιθωριοποιεται δια ζωή».
    κ. Σταμούλης μως σωστ πισημαίνει κα να κόμη σημεο ξίσου προβληματικό:

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Αρχιμανδρίτης (†) π. Θεόδωρος Μπεράτης «Ο ηγιασμένος» [†18 Ιουλίου 2016]

 
  Με τη συμπλήρωση 40 ημερών από την εκδημία του ...
p theodoros mperaths 04


Πάνω από μισό αιώνα στην Ιερωσύνη. Δεκαετίες μέσα στο Φως της θείας Λατρείας και στη Χαρά της θείας Λειτουργίας. Ιεροκήρυκας, Εξομολόγος, Πνευματικός, Προϊστάμενος της Αδελφότητος Θεολόγων του Σωτήρος Χριστού. Πνευματικός πατήρ πνευματικών πατέρων και ποιμήν πνευματικών ποιμένων, λαϊκών, μοναχών, ιερέων, Επισκόπων, οικογενειών. Φωτεινός και διάφανος άνθρωπος. Σοβαρός, γλυκύς, «όλος ιερωμένος Θεώ». Ουράνιος άνθρωπος και επίγειος άγγελος.
Χαρακτηριστικό του γνώρισμα και στοιχείο αναφαίρετο

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Βιομετρικὴ ταυτότητα, «ἀταυτοποίητη» Κυβέρνηση, «ταυτοποιημένοι Ἐφιάλτες»

 
Δακρύζει ἡ Ἱστορία; Κάποτε ναί! Ὅ­πως τότε. Ποὺ τὴν ξάφνιασε γυναι­κεία φωνή. Εἶχε πέσει, λένε, σιγὴ θα­νάτου. Φόβος καὶ τρόμος. Τότε ἡ Ἱ­στο­ρία ἄκουσε φωνὴ παράδοξη. Μιὰ φωνή, 300 στόματα - μανάδες: «Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς»! Καὶ οἱ 300 τιτάνες τοῦ Λεωνίδα πέταξαν στὶς Θερμοπύλες. Ἐκεῖ στάθηκαν. Ἀντίκρυ στὸν ἥλιο. Ἀντίκρυ στὸ θάνατο. Καὶ κοίταξαν κατάματα τὸ ἀ­σιατικὸ θηρίο καὶ τὸ μαρμάρωσαν. Γιὰ πάντα. Τὰ ἄλλα εἶναι λεπτομέρειες.
 
   ! καὶ κάτι ἀκόμα.
   Ὁ Ἐφιάλτης!
   
Αὐτὸς ποὺ διαχρονικὰ ἐκπληρώνει τὸν ποιητικὸ λόγο:
   «Τιμὴ σ᾿ ἐκείνους ὅπου στὴ ζωή των
   ὅρισαν καὶ φυλάγουν Θερμοπύλες…
   Καὶ περισσότερη

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Ή νέα σκλαβιά της Ἑλλάδος

 
 

 
Ή νέα σκλαβιά της Ἑλλάδος
Ἀφοῦ ἐξαπάτησε τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἡ παροῦσα Κυβέρνηση, ὑποσχόμενη λύτρωση ἀπὸ τὴ δεινὴ οἰκονομική του κατάσταση –ὁδηγώντας τον ὅμως σὲ ἀκόμη δεινότερες συνθῆκες– ἐπιχειρεῖτώρα, συνεχίζοντας καὶ ἐπιτείνοντας τὴν πολιτικὴ τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων, νὰ τοῦ ἀλλάξει κυριολεκτικὰ τὴν πίστη, σχεδιάζοντας σταδιακὸ ἀποχριστιανισμὸ τῆς Παιδείας.
Aὐτὸ σημαίνουν οἱ ἀλλαγὲς ποὺ εἰσηγεῖται ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐθνικοῦ Διαλόγου τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας μετὰ ἀπὸ ἕναν προσχηματικὸ διάλογο μὲ τοὺς ἐμπλεκόμενους φορεῖς. Διότι, κατὰ τὰ γραφόμενα στὰ Μέσα Ἐνημερώσεως, μεταξὺ τῶν ἄλλων προτείνει: Κατάργηση τῶν μαθητικῶν παρελάσεων στὶς ἐθνικὲς Ἑορτές, κατάργηση τῆς προσευχῆς στὰ Σχολεῖα καὶ κατάργηση τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν μαθητῶν.
 
Ταυτόχρονα μὲ παρόμοιο

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Μὲ πίστη, προσευχὴ καὶ ἁγιότητα

 

   Τὸ μεταναστευτικό, τὸ προσφυγικό, τὸ ἀσφαλιστικό, τὸ φορολογικό, οἱ διαρκῶς μειούμενες οἰκονομικὲς ἀντοχές μας, ἡ ἐπαπειλούμενη γενικὴ πτώ­χευση, ἡ ἀπογοήτευση τῶν νέων καὶ ἡ φυγή τους στὸ ἐξωτερικό, ἡ ἐξαθλίωση στὰ Νοσοκομεῖα μας, οἱ ἐπιπόλαιοι πειραματισμοὶ στὸν εὐαίσθητο χῶρο τῆς Παιδείας, τὰ ἐπικίνδυνα παιγνίδια πολέμου στὸ Αἰγαῖο, ἡ πολιτικὴ ἀστάθεια, ἡ πνευματικὴ καθίζηση, ἡ ἠθικὴ παραλυσία, ἡ αὐξανόμενη ἐγκληματικότητα καὶ τόσα, τόσα ἄλλα…
Αὐτὴ εἶναι, δυστυχῶς, ἡ ἀποκαρδιωτικὴ καθημερινὴ πραγματικότητα ποὺ ζοῦ­­με, ἡ ἀποπνικτικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ ἀναπνέουμε.
Ποιὸς τὰ ἔφερε ὅλα αὐτά; Ποιὸς ἔχει τὸ κύριο βάρος τῆς εὐθύνης; Ἀσφαλῶς ὄχι αὐτοὶ ποὺ φαίνονται, αὐτοὶ ποὺ θεωροῦμε ὅτι κυβερνοῦν τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαούς. Ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ κινοῦν τὰ νήματα, ἄλλα κέντρα ποὺ ἀποφασίζουν, ἄλλες δυνάμεις ποὺ ἐνεργοῦν. Καὶ ἐμεῖς παρακολουθοῦμε ἀνήμποροι νὰ ἀντιδράσουμε.
Καὶ οἱ προοπτικές; Ἡ κατάσταση εἶναι τόσο συγκεχυμένη, ἀδιευκρίνιστη καὶ ρευ­­στή, ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τί θὰ μᾶς φέρει τὸ αὔριο. Ὅλα φαίνον­ται ἀβέβαια, δυσάρεστα καὶ σκοτεινά. Γι' αὐτὸ καὶ ἐπικρατεῖ στὶς καρδιὲς ὁ φόβος, ἡ ἀ­γωνία, τὸ ἄγχος, ἡ ἀπαισιοδοξία, ἡ μελαγχολία, ἡ κατάθλιψη.
Ὑπάρχει κάτι ἐντυπωσιακὸ σ' ὅλη αὐτὴ τὴ δύσκολη κατάσταση: Τὴν ἀντιμετωπίζουμε χωρὶς καμιὰ ἀναφορὰ στὸ Θεό. Καὶ ἄλλοτε περάσαμε δοκιμασίες, φθάσαμε σὲ ἀδιέξοδα βασανιστικά. Καταφεύγαμε ὅμως ὡς ἔθνος στὸ Θεό. Ζητούσαμε τὴ βοήθειά Του, τὴ δραστική Του παρέμβαση. Καὶ βλέπαμε θαύματα τότε. Τώρα ὅλα τὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ μόνες τὶς δικές μας δυνάμεις, μὲ δεδηλωμένη καὶ ὑπερήφανη τὴν προκλητικὴ ἀθεΐα μας! Μὲ αὐ­τοπεποίθηση, μὲ μεγαλόστομες διακηρύξεις. Χωρὶς ὅμως τόλμη, χωρὶς τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴ δύναμη τῆς πίστεως, χωρὶς ἐλπίδα. Καὶ προχωροῦμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν», ἔχει πεῖ ὁ Κύριος (Ἰω. ιε΄ [15] 5). Σήμερα φθάσαμε στὸ «οὐδέν», ἀλλὰ κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἰθύνοντες δὲν σκέπτεται ὅτι αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι βαδίζουμε χωρὶς τὸν Θεό.
Ὅσοι θέλουμε νὰ ἔχουμε τὴν ἀναφορὰ τῆς ζωῆς μας στὸ Θεό,

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω ο π. Θεόδωρος Μπεράτης



 

    Εκοιμήθη εν Κυρίω σήμερα Δευτέρα 18 Ιουλίου 2016 το μεσημέρι, ο Αρχιμανδρίτης π. Θεόδωρος Μπεράτης Θεολόγος - εροκήρυξ, πρώην Προϊστάμενος της Αδελφότητος Θεολόγων "Ο Σωτήρ".
      Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί από τον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Πευκακίων την Τετάρτη 20 Ιουλίου στις 12.30 μ.μ.


ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ!
ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ!

 

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Ὑπουργὸς σὲ ξένη χώρα!

 
 
 
 
 «Τὸ ἑλληνικὸ Σχολεῖο δὲν ἔχει τόνο Ὀρθόδοξης Παράδοσης»!
   Αὐτὸ δήλωσε μὲ περισσὴ ἰταμότητα ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Νίκος Φίλης. Νά ἡ συνέντευξή του:
   Δημοσιογράφος Νίκος Χατζηνικολάου: «Ἐδῶ ἔχει δημιουργηθεῖ ἡ αἴσθηση ὅμως ὅτι, στὰ πλαίσια μιᾶς χαλαρῆς σχέσης ποὺ ἔχει ὁ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὴ Θρησκεία, προσ­παθεῖτε νὰ τὸ ὑποβαθμίσετε τὸ μάθημα (ἐνν. τῶν Θρησκευτικῶν), νὰ τὸ μετατρέψετε σὲ Θρησκειολογία καὶ νὰ πάψει νὰ δίνει τὸ μάθημα αὐτὸ τὸν τόνο τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης, ποὺ ἔχει τὸ Ἑλ­ληνικὸ Σχολεῖο».
   Ὑπουργός: «Τὸ ἑλληνικὸ Σχολεῖο δὲν ἔχει τόνο Ὀρθόδοξης Παράδοσης»!
   Δημοσιογράφος: «Ἔχει! πῶς δὲν ἔ­χει;»
 
  Ὑπουργός: «Ἔχει τόνο δημοκρατικοῦ κοσμικοῦ Σχολείου. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

«Ἥμαρτες; ἡσύχασον»

 
  
 
 Γνωστὴ ἡ ἱστορία ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Αὐτὴ μὲ τὰ δύο ἀδέλφια: τὸν Κάϊν καὶ τὸν Ἄβελ. Τὰ πρῶτα ἀδέλφια ἐπάνω στὴ γῆ· ὅταν ὅλος ὁ πληθυσμὸς τῆς γῆς ἦταν τέσσερα ἄτομα: ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα, καὶ τὰ παιδιά τους Κάιν καὶ Ἄβελ.
   Καὶ λοιπόν, περιγράφει τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ «Γένεσις», τὴ θυσία πρὸς τὸν Θεὸ ποὺ ἀποφάσισαν νὰ προσφέρουν τὰ δύο ἀδέλφια (βλ. Γεν. δ΄ 3-7). Ὁ Κάιν ἦταν γεωργός, ὁ Ἄβελ βοσκός.
   Πῆραν καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὰ γεννήματά τους νὰ προσφέρουν θυσία στὸ Θεό. Ἀλλὰ ἐνῶ ὁ Ἄβελ διάλεξε ἀπὸ τὰ πρόβατά του ὅ,τι καλύτερο διέθετε, τὰ ἄριστα τῶν ἀρίστων στὴν ποιότητα, ὁ Κάιν ἀπὸ τοὺς καρποὺς ποὺ τοῦ ἀπέδιδε ἡ γῆ πῆρε πρόχειρα, ὅ,τι νά 'ταν, χωρὶς νὰ διαλέξει τὸ καλύτερο γιὰ τὸν Θεό. Φυσικὸ λοιπὸν ἦταν ὁ Θεὸς νὰ εὐαρεστηθεῖ μὲ τὴ θυσία τοῦ Ἄβελ, ἐνῶ ἀντιθέτως νὰ ἀπορρίψει ἐκείνη τοῦ Κάιν. «Καὶ ἐπεῖδεν ὁ Θεὸς ἐπὶ Ἄβελ καὶ ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ, ἐπὶ δὲ Κάϊν καὶ ἐπὶ ταῖς θυσίαις αὐτοῦ οὐ προσέσχε» (στίχ. 4-5).
 
   Λυπήθηκε ὁ Κάιν μὲ τὴν προτίμηση τοῦ Θεοῦ. Λυπήθηκε πολύ. Λύπη ὅμως ὄχι μετανοίας, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: ἐγωιστική. Δυσφόρησε μὲ τὴ στάση τοῦ Θεοῦ, ὀργίστηκε. Σκυθρώπασε τὸ πρόσωπό του: «Καὶ ἐλυπήθη Κάϊν λίαν, καὶ συνέπεσε τῷ προσώπῳ αὐτοῦ» (στίχ. 5). «Ἔριξε τὰ μοῦτρα του», ὅπως λέμε.
   Καὶ ὁ Θεὸς τί ἔκανε, ὅταν εἶδε ἔτσι τὸν Κάιν; Θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ τοῦ πεῖ: «Δὲν φτάνει ποὺ ἁμάρτησες ἐνώπιόν μου, μὲ περιφρόνησες μὲ τὴν πράξη σου αὐτή, μὲ ὑποβίβασες σὰν νὰ ἤμουν κοινὸς ἄνθρωπος, ἕνας ἀπὸ σᾶς· τώρα θυμώνεις κι ἀπὸ πάνω; Καὶ σκυθρωπάζεις ποὺ δὲν δέχθηκα τὴ θυσία σου;».
   Ἀλλὰ τίποτε ἀπὸ αὐτὰ ὁ πανάγαθος Κύριος. Ἀντιθέτως, σὰν φιλόστοργος πατέρας πρὸς τὸ ἀγνῶμον παιδί του, σὰν καλὸς διδάσκαλος πρὸς τὸν ἀπειθὴ μαθητή του, προσπαθεῖ ἀφενὸς μὲν νὰ τὸν συνετίσει καὶ ἀφετέρου νὰ τὸν ἀπαλλάξει ἀπὸ αὐτὴ τὴ δυσφορία ποὺ τὸν ἔχει καταλάβει, ἀπὸ τὴν τόσο ἀρνητικὴ γιὰ τὸν ἴδιο ψυχικὴ αὐτὴ κατάσταση.
   Καὶ τί τοῦ λέει; «Ἵνα τί περίλυπος ἐγένου, καὶ ἵνα τί συνέπεσε τό πρόσωπόν σου; οὐκ ἐὰν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δὲ μὴ διέλῃς, ἥμαρτες;» (στίχ. 6-7). Γιατί κυριεύθηκες ἀπὸ λύπη καὶ γιατί ἔτσι σκοτείνιασε τὸ πρόσωπό σου; Δὲν εἶναι ἁμαρτία τὸ νὰ προσφέρεις μὲν σωστὰ τὴ θυσία σου, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχεις κάνει σωστὴ ἐκλογὴ ἀπὸ τὰ γεννήματά σου; Μὲ ἐρωτηματικὸ τρόπο, ὥστε νὰ ἔχει ὁ Κάιν τὴ δυνατότητα νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὴν εὐκαιρία καὶ νὰ ἀπαντήσει σωστά, ἀποδεχόμενος τὸ σφάλμα του. Νὰ πεῖ δηλαδή: «Ναί, Κύριε. Ἔχεις ἀπόλυτο δίκιο.
Ἥμαρτον, συγχώρεσέ με».
   Κι ὅμως· ὁ Κάιν δὲν ἀπαντᾶ τίποτε. «Βράζει» μέσα του. Καὶ τὸ πρόσωπο κάτω, γεμάτο θυμὸ καὶ ἀντίδραση.
   Καὶ ὁ Θεός;