ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΓΟΝΕΩΝ "Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ"

Λεωφόρος Σοφοκλῆ Βενιζέλου 130 Τ.Κ. 163 45 Ἡλιούπολη
Τηλέφωνο: 2109927961



Ἡ Γ.Ε. Χ. Α. εἶναι Πανελλήνιο Σωματεῑο μέ 60 τμήματα στίς περισσότερες πόλεις τῆς Ἑλλάδος καί στίς Συνοικίες τῆς περιοχῆς Ἀθηνῶν. Σκοπός της εἶναι ἡ τόνωσις τοῦ θρησκευτικοῦ φρονήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί ἡ ἐνίσχυσις τοῦ θεσμοῦ τῆς Οἰκογενείας ὅπως αὐτός διαμορφώθηκε κάτω ἀπό τήν ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. ὡς φορέα καί θεματοφύλακα τῶν Χριστιανικῶν καί Ἐθνικῶν παραδόσεων.

Γραφεῖα κεντρικοῦ: ὁδός Μαυρομιχάλη 32 (106 80) Ἀθήνα

Τηλ. & Fax: 210-3638793 E-mail: gexaathens@yahoo.gr

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες...»

 
 
«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες...»Ὁ θεῖος Διδάσκαλος στὸν πέμπτο «μα­­καρισμὸ» τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας Του μακαρίζει τοὺς ἐλεήμονες: «Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» (Ματθ. ε΄ 7). Μακάριοι εἶ­ναι οἱ σπλαχνικοὶ καὶ ἐπιεικεῖς, ποὺ συμ­πονοῦν τοὺς συνανθρώπους τους στὴ δυσ­τυχία τους, διότι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.
 
Τὸ μεγαλεῖο τοῦ νὰ ἐλεεῖ κανεὶς τὸν συνάνθρωπό του, οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐπο­χῆς μας δὲν μποροῦν νὰ τὸ κατανοήσουν, διότι ζοῦν ἐγωκεντρικά. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου θεωροῦν εὐτυχισμένους αὐτοὺς ποὺ λαμβάνουν κι ὄχι αὐτοὺς ποὺ δίνουν. Ἀλλὰ ὁ θεῖος Διδάσκαλος μὲ τὸν ἀδιάψευστο λόγο Του μᾶς βεβαιώνει ὅτι μακάριοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐλεοῦν τοὺς ἐμπερίστατους συνανθρώπους τους.
Ἀλλὰ τί εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη καὶ τί ἀ­­μοιβὲς ἐπιφυλάσσει ὁ Κύριος στοὺς ἐλεήμονες;
Ἐλεημοσύνη δὲν εἶναι μόνο ἡ χρηματικὴ βοήθεια, ἀλλὰ ἡ σπλαχνικὴ μετάδοση κάθε καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ· ἡ πρόθυμη συμπαράσταση σὲ ὁποιαδήποτε ἀνάγκη τοῦ πλησίον μας, ὑλικὴ καὶ πνευματική.
Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σημειώνει ὅτι ἡ ἐλεημοσύνη «οὐκ ἐν χρήμασι γίνεται μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐν πράγμασιν» (PG 60, 196). Κι ἀκόμη προσθέτει ὅτι εἶναι «ποικίλος ὁ τῆς ἐλεημοσύνης τρόπος καὶ πλατεῖα αὕτη ἡ ἐντολή» (PG 57, 227). Ἡ ἐλεημοσύνη ἔχει πολλὲς μορφὲς καὶ ἐκδηλώσεις, ὑλικὲς καὶ πνευματικές, ἀ­­νάλογες πρὸς τὸ βάθος καὶ τὸ πλάτος τῆς ἀγάπης τοῦ ἐλεήμονος. Ἀσκεῖται μὲ πολλοὺς καὶ ποικίλους τρόπους. Ἔχει πολὺ πλατιὰ ἐφαρμογὴ αὐτὴ ἡ ἐντολή.
Μποροῦμε νὰ ἐλεοῦμε προστατεύοντας κάποιον ποὺ εἶναι ἀνήμπορος. Μποροῦμε νὰ ἐνισχύουμε ἄλλον ποὺ βρίσκεται σὲ δυσκολία ἢ νὰ συμβουλεύουμε ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ἀνάγκη καθοδηγήσεως. Ἂν ὁ ἄλλος πεινάει καὶ μοιρασθοῦμε μαζί του τὸ λιτὸ φαγητό μας, τοῦ προσφέρουμε ἐλεημοσύνη. Ἂν διψάει καὶ τοῦ δώσουμε λίγο νερὸ νὰ ξεδιψάσει, τοῦ προσφέρουμε ἐλεημοσύνη. Ἂν εἶναι ξένος καὶ τὸν φιλοξενήσουμε, τοῦ προσ­φέρουμε ἐλεημοσύνη. Ἂν εἶναι γυμνὸς καὶ τὸν ντύσουμε, τοῦ προσφέρουμε ἐλεημοσύνη. Ἂν εἶναι ἀσθενὴς ἢ φυλακισμένος καὶ τὸν ἐπισκεφθοῦμε, τοῦ προσ­φέρουμε ἐλεημοσύνη.
Καὶ ἡ «καῦσις τῆς καρδίας ὑπὲρ ὅλης τῆς κτίσεως», ὅπως λέει ὁ ὅσιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, εἶναι ὕψιστη μορφὴ ἐλεημοσύνης. Ὅπως καὶ ἡ θερμὴ προσευχή μας «ὑπὲρ πλεόντων, νοσούντων, καμνόν­των, αἰχμαλώτων...» εἶναι ἐλεημοσύνη.
Ἐπίσης ἐλεοῦμε, ὅταν βοηθοῦμε ἕνα χωρισμένο ἀνδρόγυνο νὰ συμφιλιωθεῖ· ὅταν βοηθοῦμε τὸν ὑποδουλωμένο στὸ πάθος, ποὺ τὸν βασανίζει, νὰ ἐλευθερωθεῖ· ὅταν στηρίζουμε τοὺς νέους στὸν ἅγιο φόβο τοῦ Θεοῦ· ὅταν παρηγοροῦμε τοὺς πενθοῦντες· ὅταν συγχωροῦμε· ὅταν βοηθοῦμε μιὰ πλανεμένη ψυχὴ νὰ σωθεῖ!
Ἀπὸ τὰ παραδείγματα ποὺ ἐπιλεκτικὰ ἀναφέρθηκαν, γίνεται κατανοητὸ ὅτι ὑ­­πάρχει εὐρύτατο πεδίο ἀσκήσεως τῆς ἐλεημοσύνης. Τὰ περιστατικὰ ποὺ παρουσιάζονται μπροστά μας εἶναι πάρα πολλά. Ὅσοι ἔχουν φιλάνθρωπα αἰσθήματα, δὲν τὰ προσπερνοῦν βιαστικά, ἀλ­­λὰ βλέπουν τὸν ἐμπερίστατο συνάνθρωπο μὲ βλέμμα συμπαθείας, μὲ συμ­πονετικὴ καρδιά, καὶ κατὰ τὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ ἐκδηλώνουν θυσιαστικὴ τὴν ἀ­­γάπη τους.
Σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι ὅσοι ἔχουν «φιλάνθρωπον γνώμην», συμπονετικὴ διάθεση, ἂν ἔχουν χρήματα, δὲν θὰ τὰ λυπηθοῦν, ἀλλὰ θὰ δώσουν ἄφθονα ἐκεῖ ποὺ χρειάζεται· ἂν δοῦν κάποιον σὲ συμφορές, δὲν θὰ τὸν προσπεράσουν, ἀλλὰ θὰ κλάψουν καὶ θὰ θρηνήσουν μαζί του· ἂν συναντήσουν κάποιον ἀδικημένο, δὲν θὰ ἀδια­φορήσουν, ἀλλὰ θὰ τὸν προστατεύσουν ἀδελφικά· ἂν δοῦν κάποιον ποὺ τὸν κακομεταχειρίζονται, δὲν θὰ ποῦν: ἐμένα τί μὲ νοιάζει; ἀλλὰ θὰ ἁπλώσουν τὸ χέρι τους γιὰ βοήθεια (ΕΠΕ 17, 430).
Μὲ δυὸ λόγια, οἱ ἐλεήμονες σκορπίζουν ἁπλόχερα τὰ δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἐφαρμόζοντας τὸν ψαλμικὸ στίχο: «Ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν» (Ψαλ. ρια΄ [111] 9). Ἀλλὰ τὸ παράδοξο εἶναι ὅτι, ἐνῶ μοιράζουν τὰ ἀγαθά τους, αὐτὰ δὲν λιγοστεύουν, ἀλλὰ γίνονται περισσότερα. Αὐτοὶ φροντίζουν μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ Θεὸς φροντίζει μὲ πατρικὴ ἀγάπη γι᾿ αὐτούς. «Ὁ ἐλεῶν πτωχόν, ἔχει τὸν Θεὸν μεριμνῶντα περὶ αὐτοῦ», σημειώνει ὁ ὅσιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος (Ἀσκητικά, Λόγος ε΄).
Ἡ ἀμοιβὴ τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἐλεήμονες δὲν εἶναι ποτὲ ἴδια μὲ τὴ δική τους μικρὴ προσφορά, ἀλλὰ ἀσυγκρίτως με­γαλύτερη. Τὰ δικά μας δῶρα, ὅταν ἐλεοῦμε, εἶναι «πηλὸς καὶ χόρτος μαραινόμενος», ἐνῶ τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ εἶναι «οὐράνια καὶ ἄφθαρτα». «Ἐρρύσασθέ με», λέει ὁ Κύριος, «ἀπὸ δεσμωτηρίου, ἐπεσκέψασθέ με ἀσθενοῦντα, ἐλύσατέ μου τὸν λιμὸν καὶ τὴν δίψαν, ἐνίψατέ μου τοὺς πόδας, ἐθερμάνατέ με ριγοῦντα· ἰδοὺ χαρίζομαι ὑμῖν τὸν κόλπον τοῦ Ἀ­­βραάμ. Ἔλαβον πηλόν, δίδωμι μαργαρίτας· ἔλαβον χόρτον, δίδωμι χρυσόν» (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, PG 60, 703).
Φαίνεται πολὺ καθαρὰ στὴ φράση αὐ­­τὴ τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ὅτι μὲ τὴν ἐλεημοσύνη δίνουμε λίγα καὶ παίρνουμε πολλά. Προσφέρουμε μικρὰ καὶ λαμβάνουμε μεγάλα. Δίνουμε ὑλικὰ καὶ παίρνουμε πνευματικά. Προσφέρουμε φθαρ­τὰ καὶ λαμβάνουμε ἄφθαρτα.
Ἡ ἀσυγκρίτως μεγαλύτερη ἀμοιβὴ τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἐλεήμονες εἶναι τὸ μέγα καὶ πλούσιο ἔλεός Του: ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, ὁ ἐξαγιασμὸς τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μας, ἡ κληρονομία τῆς θείας Βασιλείας Του. Ὅλα ὅσα κάνουμε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἄλλους, ὁ Κύριος θὰ τὰ ὑπολογίσει ὅτι τὰ κάναμε σ᾿ Αὐτὸν τὸν Ἴδιο, τὸν Θεό μας, καὶ θὰ μᾶς ἀμείψει γι᾿ αὐτά. Οἱ ἐλεήμονες τότε θὰ ἀκούσουν τὸν ἀγωνοθέτη Κύριο νὰ τοὺς λέει: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. κε΄ [25] 34). Ὁποία χαρὰ τότε, ὁποία δόξα, ὁποία μακαριότης!
Ορθόδοξο Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ"

Προβολή άρθρου...

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Μόνο ἔτσι ἡσυχάζουμε...



Στ μέρη τς Καισαρείας βρίσκεται πόστολος τν θνν Παλος. Στ σπίτι το Φιλίππου, νς κ τν πτ διακόνων. Εαγγελίζεται τν λόγο το Θεο. Κηρύττει…
Στὰ μέρη τῆς Καισαρείας βρίσκεται ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος. Στὸ σπίτι τοῦ Φιλίππου, ἑνὸς ἐκ τῶν ἑπτὰ διακόνων. Εὐαγγελίζεται τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Κηρύττει τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Ξαφνικὰ τὸν ἐπισκέπτεται ἕνας προφήτης, ὁ Ἄγαβος. Αὐτὸς πῆρε τὴ ζώνη τοῦ Παύλου καὶ ἔδεσε μ’ αὐτὴν τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια του καὶ εἶπε: «Αὐτὰ λέει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα: Τὸν ἄνδρα στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ ζώνη αὐτή, θὰ τὸν δέσουν στὴν Ἱερουσαλὴμ οἱ Ἰουδαῖοι ἔτσι ὅπως εἶμαι τώρα δεμένος ἐγώ, καὶ θὰ τὸν παραδώσουν στὰ χέρια τῶν εἰδωλολατρῶν Ρωμαίων».
Οἱ Χριστιανοὶ ἄκουσαν μὲ ἔκπληξη κι ἀπορία τὰ λεγόμενα τοῦ προφήτη. Ταράχθηκαν, ξέσπασαν σὲ δάκρυα καὶ θερμὲς ἱκεσίες πρὸς τὸν Παῦλο. Τὸν παρακάλεσαν ν’ ἀλλάξει τὸ σχέδιό του καὶ νὰ μὴν προχωρήσει στὰ Ἰεροσόλυμα. Τότε ὁ Παῦλος ἀποκρίθηκε:
–Γιατί κλαῖτε καὶ μὲ τὰ δάκρυά σας μοῦ συντρίβετε τὴν καρδιά; Δὲν πρόκειται νὰ πετύχετε τίποτε μὲ τὰ κλάματά σας. Διότι ἐγὼ εἶμαι ἕτοιμος ὄχι μόνο νὰ δεθῶ, ἀλλὰ καὶ νὰ πεθάνω στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. «Τί ποιεῖτε κλαίοντες καὶ συνθρύπτοντές μου τὴν καρδίαν; ἐγὼ γὰρ οὐ μόνον δεθῆναι, ἀλλὰ καὶ ἀποθανεῖν εἰς Ἱερουσαλὴμ ἑτοίμως ἔχω ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ».
Κι ἐπειδὴ ὁ Παῦλος δὲν πειθόταν, σημειώνει ὁ ἱερὸς συγγραφέας τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, σιωπήσαμε καὶ εἰρηνεύσαμε λέγοντας: Τοῦ Κυρίου τὸ θέλημα ἂς γίνει. «Μὴ πειθομένου δὲ αὐτοῦ ἡσυχάσαμεν εἰπόντες· τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου γινέσθω» (Πράξ. κα΄ [21] 8-14).
Προσπάθησαν οἱ πιστοὶ νὰ μεταπείσουν τὸν Παῦλο, ἀλλὰ μάταιες οἱ προσ­πάθειές τους. Ὁ Παῦλος σταθερὸς προχωρεῖ μὲ τέλεια αὐταπάρνηση στὸ δρόμο τοῦ καθήκοντος καὶ ἕτοιμος νὰ θυσιασθεῖ, ἂν χρειασθεῖ. Οἱ πιστοὶ θαύμαζαν τὴν ἡρωικὴ στάση τοῦ Ἀποστόλου καὶ διδασκάλου τους, ἀλλὰ ἔνιωθαν καὶ τὴν ἀνάγκη νὰ παραμείνει ζωντανὸς κοντά τους γιὰ νὰ τοὺς διδάσκει καὶ καθοδηγεῖ. Ἡσύχασαν, ἠρέμησαν, ὅταν ἀποφάσισαν νὰ ἐμπιστευθοῦν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἂς γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ!
Μιλᾶ πολὺ δυνατὰ μέσα μας τὸ παράδειγμα τῶν Χριστιανῶν, μαθητῶν τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Τὰ λόγια τους μᾶς ἀναπαύουν, καθὼς ἔρχονται στὸ νοῦ μας, ὅταν βρισκόμαστε σὲ παρόμοιες καταστάσεις.
Ὅταν τὰ σχέδιά μας βλέπουμε ν’ ἀλλάζουν, ὅταν οἱ στόχοι μας καὶ οἱ ἐπιθυμίες μας δὲν ἱκανοποιοῦνται ὅπως θέλαμε, ὅταν μὲ τὸ ἀνθρώπινο μυαλό μας ἀλλιῶς τὰ εἴχαμε ὑπολογίσει καὶ διαφορετικὰ ἐξελίσσονται. Μιὰ ἀσθένεια, ἕνα ἀτύχημα, ἕνας ἀπροσδόκητος θάνατος, μιὰ ἀποτυχία, ἀλλάζουν τὴ ροὴ τῶν πραγμάτων. Τότε;...
Τότε ἂς μὴν ταραζόμαστε, ἂς μὴ θορυβούμαστε πανικόβλητοι. Ἀλλὰ νὰ ἡσυχάζουμε, νὰ εἰρηνεύουμε καὶ νὰ ἀφήνουμε νὰ μᾶς φανερώσει ὁ ἅγιος Θεὸς τὸ θέλημά Του. Νὰ μᾶς ἀποκαλύψει τί θέλει, τί ἔχει στὸ πάνσοφο σχέδιο τῆς ἀγάπης Του γιὰ μᾶς. Εἶναι εὐκαιρία νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὸ θέλημά του. Μᾶς δίνεται ἡ ἀφορμὴ νὰ σκεφθοῦμε πὼς Ἐκεῖνος, ὁ Θεὸς καὶ Δημιουργός μας, ἔχει τὸ σχέδιό Του. Τὰ ἐπιτρέπει ὅλα μὲ βάση τὸ αἰώνιο συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Μόνο ἔτσι ἡσυχάζουμε πραγματικά, ὅταν ἐμπιστευόμαστε ἀπόλυτα τὴ ζωή μας στὴν πρόνοια καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης συμβούλευε σχετικά: «Μεγάλη ὑπόθεση νὰ ἀφήνεται κανεὶς στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ! Οἱ ἄνθρωποι βάζουν στόχους καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς ἐπιτύχουν, χωρὶς νὰ ἀφουγ­κράζονται ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ χωρὶς νὰ συμμορφώνονται πρὸς αὐ­τό. Πρέπει νὰ ἀφεθοῦμε μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ νὰ κατευθύνει τὰ πράγματα καὶ ἐμεῖς νὰ κάνουμε τὸ χρέος μας μὲ φιλότιμο. Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐμπιστευθεῖ τὸν Θεό, ὥστε νὰ ἐγκαταλείψη τελείως τὸν ἑαυτό του στὰ χέρια Του, θὰ βασανίζεται. Οἱ ἄνθρωποι συνήθως καταφεύγουν πρῶτα στὴν ἀνθρώπινη παρηγοριὰ καί, ὅταν ἀπογοητευθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, τότε καταφεύγουν στὸν Θεό. Ἂν ὅμως θέλουμε νὰ μὴ βασανιζόμαστε, νὰ ζητοῦμε τὴν θεία παρηγοριά, γιατὶ αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ μόνη ἀληθινὴ παρηγοριά. Δὲν φθάνει ἡ πίστη στὸν Θεό· χρειάζεται καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Ἡ ἐμπιστοσύνη μας στὸν Θεὸ μέχρι θανάτου, καὶ τότε βλέπουμε καθαρὰ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς σώζει. Ὅταν ἀναθέτουμε τὸ μέλλον μας στὸν Θεό, Τὸν ‟ὑποχρεώνουμε” νὰ μᾶς βοηθήση» (Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι, τόμ. Β΄: Πνευματικὴ Ἀφύπνιση, σελ. 152).
Στὶς δυσκολίες τῶν καιρῶν μας μᾶς χρειάζεται αὐτὴ ἡ ἀπόλυτη καὶ γεμάτη ἐμπιστοσύνη ἀνάθεση τῶν θεμάτων μας στὸν πανάγαθο καὶ πάνσοφο Θεὸ καὶ Πατέρα μας. Μόνο ἔτσι θὰ ἡσυχάζουμε...
Προβολή άρθρου...
 

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Μιὰ νέα Κατοχὴ

 
Δυστυχς, εδήσεις σν τν παρακάτω λο κα πληθαίνουν στ καθημεριν δελτία εδήσεων: «πτάχρονο γοράκι λιποθύμησε π τν πείνα μέσα στν τάξη. Τ περιστατικ συνέβη σ Δημοτικ Σχολεο το γρινίου κα φορ (...) μαθητ τς Β΄ τάξης». εδηση ναφέρει τι ν λόγ μαθητς τ μέρα κείνη, λλ κα τν προηγούμενη, εχε πάει στ σχολεο του χωρς ν φάει κα χωρς ο γονες του ν χουν τ δυνατότητα ν το δώσουν στω 50 λεπτ προκειμένου ν γοράσει να κουλούρι. Τ πόλοιπα παιδιά, μετ τν κατάρρευση το μικρο, βαλαν τς φωνς κα ο δάσκαλοι σπευσαν στ σημεο κενο. μέσως εδοποιήθηκε μητέρα το παιδιο, ποία πγε στ σχολεο κα μ δύνη ξιστόρησε στος δασκάλους τ δύσκολη κατάσταση στν ποία βρίσκεται οκογένεια, ζητών­τας στόσο γι λόγους ξιοπρέπειας ν μ βγε στ δημοσιότητα τ νομά τους. Σύμφωνα μ τ λόγια της πατέρας τς οκογενείας χασε πρ μηνν τ δουλειά του, μ ποτέλεσμα ν μν πάρχει πλέον δυνατότητα συντηρήσεώς της.
Τ σχετικ περιστατικ λοένα κα πληθαίνουν. Χιλιάδες λληνικς οκογένειες ντιμετωπίζουν πλέον πισιτιστικ πρόβλημα, ν τ καθημεριν συσσίτια τν κατ τόπους δήμων κα νοριν δέχονται συνεχς νέες ατήσεις. Μία νέα Κατοχ εναι δη ν ξελίξει, κα τ βάρος ατ καλούμαστε λοι μαζ ν τ σηκώσουμε. χουμε εθύνη νώπιον το Θεο. Κα να ερ ν μς περισσεύει, ς μν τ ξοδεύουμε διάφορα. ς τ δώσουμε στν νορία μας, πουδήποτε γνωρίζουμε τι θ «πιάσει τόπο», προκειμένου συμπολίτες μας ν βρον να πιάτο φαγητ σήμερα κα αριο. ς περιορίσουμε τ καθημερινά μας ξοδα, γι ν μπορομε ν βοηθομε ναγκεμένους συνανθρώπους μας. Χριστς πειν! Μν Τν προσπεράσουμε διάφορα.
 
 

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Τα Εισόδια της Θεοτόκου - Ερμηνεία Εικόνας

 
 
Η ιερή ακολουθία της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου και η σχετική εικόνα υπηρετούν ένα βαθύτερο σκοπό: χειραγωγούν τον πιστό στο μυστήριο της σάρκωσης του Υιού και Λόγου του Θεού. Η είσοδος της Θεοτόκου στο ναό είναι το προοίμιο της εύνοιας του Θεού στους ανθρώπους, η προκήρυξη της σωτηρίας των ανθρώπων, η αναγγελία του Χριστού και η πραγματοποίηση του σχεδίου της θείας, οικονομίας. Αυτά διακηρύσσει το απολυτίκιο της εορτής.
 
«Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις. Εν Ναω του Θεού τρανώς η Παρθένος δείκνυται και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν Χαίρε της οικονομίας του Κτιστού η εκπλήρωσις.»
 
Ο ορθόδοξος αγιογράφος με βάση τις παραπάνω πληροφορίες της απόκρυφης διήγησης και τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας για τη Θεοτόκου συνθέτει την εικόνα των Εισοδίων.
 
Το κύριο πρόσωπο της εικόνας είναι η τριετής Παναγία. Εικονίζεται τη στιγμή που την υποδέχεται στο ναό ο ιερέας Ζαχαρίας, ο μετέπειτα πατέρας του Προδρόμου, καθώς την παραδίδουν ευλαβικά οι θεοσεβείς γονείς της. Πίσω τους ακολουθούν οι παρθένες, «οι αμίαντες θυγατέρες των Εβραίων», που κρατούν αναμμένες λαμπάδες.
 
Η Παναγία δε ζωγραφίζεται φυσιοκρατικά. Δεν εμφανίζει δηλαδή τίποτε το παιδικό, εκτός από το μικρό μέγεθος του σώματός της. Αυτό γίνεται σκόπιμα. Ο ορθόδοξος αγιογράφος θέλει να μάς απομακρύνει από το γράμμα της διήγησης («τριετής η παις»), για να συλλάβουμε το πνεύμα της, την εκκλησιολογική της διάσταση. Η Παναγία είναι η Θεοτόκος, η Μητέρα του Θεού. Γι' αυτό ο υμνωδός μάς καλεί «την νηπιάζουσαν φύσει και υπέρ φύσιν Μητέρα αναδειχθείσαν του Θεού ευφημήσωμεν ύμνοις» (Τροπάριο του όρθρου).
 
Η Παναγία εικονίζεται ως ώριμη γυναίκα με το γνωστό μαφόριό της, όπως τη βλέπουμε στις εικόνες της.
 
Το ίδιο κάνει και ο υμνωδός της Εκκλησίας και για τις λαμπάδες των παρθένων. Οι αναμμένες λαμπάδες δεν είχαν σκοπό να εμποδίσουν την τριετή παιδίσκη να γυρίσει πίσω, στο σπίτι της, καθώς ήταν στο δρόμο προς το ναό -αυτό λέει η απόκρυφη διήγηση- αλλά τούτο: να υποδείξουν τη νοητή λαμπάδα, την Παναγία, και προδηλώσουν έτσι την ανείπωτη μελλοντική αίγλη. Αυτή η αίγλη θα ήταν ο Χριστός, γιατί από την Παναγία θα ανέλαμπε (θα γεννιόταν) φωτίζοντας τους καθισμένους στο σκοτάδι της αμαρτίας ανθρώπους. Αυτόν το συμβολισμό παρουσιάζει το δ'; στιχηρό προσόμοιο του εσπερινού, ήχος δ'; «Αι νεανίδες χαίρουσαι και λαμπάδας κατέχουσαι, της λαμπάδος σήμερον προπορεύονται της νοητής και εισάγουσιν αυτήν εις τα Άγια των Αγίων ιερώς προσηλούσαι την μέλλουσαν αίγλην άρρητον εξ αυτής αναλάμψειν και φωτίσειν τους εν σκότει καθημένους, της αγνωσίας εν Πνεύματι».
 
Σε πολλές εικόνες πίσω από το Ζαχαρία, αριστερά, παριστάνεται η Παναγία να κάθεται σε καθέδρα με τρία σκαλιά (είναι η αναβαθμοί του θυσιαστηρίου του απόκρυφου κειμένου) και να περιμένει την τροφή που της φέρνει ο άγγελος Γαβριήλ. Η Παναγία να παραμείνει στο Άγιο των Αγίων ως νέα Κιβωτός της Διαθήκης, ως η «έμψυχος κιβωτός» και στα δώδεκα χρόνια της παραμονής της εκεί θα τρέφεται θαυματουργικά με ουράνια τροφή.
 
 
Πηγή: Από το βιβλίο Ο Μυστικός κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων (τόμος δεύτερος), Χρήστου Γ. Γκότση, Εκδ. Αποστολική Διακονία.

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΄΄Ο ΣΩΤΗΡ΄΄ - ΣΥΝΑΞΗ ΑΝΔΡΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ 2016

 
ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΄΄Ο ΣΩΤΗΡ΄΄
ΣΥΝΑΞΗ ΑΝΔΡΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ 2016
ΑΘΗΝΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 1 – ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
 

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Κατεβλήθη!

ταν πόδουλοι, λλ δν ταν δολοι. ταν σκλαβωμένοι, μ δν γιναν σκλάβοι ποτέ. ταν τα­πεινο κα καταφρονεμένοι, εχαν ­μως πέροχο κα ψηλ φρόνημα κα ρχον­τικ καρδιά. ταν φτωχοί, μ πλούτιζαν τν κόσμο.
Δν εχαν πτυχία, διδακτορικς διατριβές, τίτλους καθηγεσίας· εχαν μως τν ληθιν θεολογία. ταν ζυμωμένοι μ τν Παράδοση. ταν φορες τς λή­θειας τν Πατέρων, τν ποστόλων, το Εαγγελίου.
ταν ληθινοί.
Ο Πατριάρχες κα ο πίσκοποι τς περιόδου τς Τουρκοκρατίας. Τς σκοτεινς περιόδου τς δουλείας.
Κι ταν δέχθηκαν τ μεγάλη πρόκληση, δν δίστασαν!
Ο μικροί, ο φτωχοί, ο δύναμοι, ο διωγμένοι κα περιφρονούμενοι κα καταπιεζόμενοι επαν τ μεγάλο ΟΧΙ!
ΟΧΙ στν παποκράτορα, τν δίκερο γίγαντα τς Ρώμης, πως τν ποκαλε γιος Νικόδημος γιορείτης. Δίκερο, διότι διεκδικε διπλ ξουσία: πολιτικ κα κκλησιαστική. λλ δίκερο κα διότι νσαρκώνει τ δίκερο θηρίο τς «ποκαλύψεως», πο μφανίζεται μ προσωπεο ρνιο, λλ εναι δράκων, κα τ ποο πείθει τος λαος ν προσκυνήσουν τν ντίχριστο ς Χριστό (­ποκ. ιγ΄ [13] 11-18).
Σ᾿ ατ τν πανίσχυρο, πίδοξο θρη­σκευτικ πλανητάρχη επαν τ ΟΧΙ: στν πάπα Πίο τν Θ΄, ποος τ τος 1848 ξέδωσε τν γκύκλιο «In Sup­re­ma Petri Apostoli Sede» (ν τ ­περ­τάτ δρ το ποστόλου Πέτρου), μι ψευδοαγαπητικ πιστολή, μ τν ­ποία τος καλοσε – καλοσε λους τος Χριστιανούς – ν ποταγον στν ξουσία του. Εδικ στος ρθοδόξους πρό­τεινε ς τρόπο νώσεως ατν τν προ­­βατόσχημων λύκων τς Ονίας: Ν κρατήσουν λη τν παράδοσή τους, ρ­κε ν ναγνωρίσουν τν ξουσία του.
ΟΧΙ! το πάντησαν.
Κα δν το επαν μόνο ΟΧΙ!
Ατο ο δύναμοι στν πανίσχυρο ε­παν: Τέλειωσες! Εσαι νεκρός! Τ σύστημά σου, ψευδοεκκλησία σου ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ! Συντρίφθηκε, διαλύθηκε, ξαφανίσθηκε. Το μίλησαν σ προφητικ όριστο, τν σχυρότερο λων τν χρόνων. χι σ Μέλλοντα: Θ καταβληθε! Οτε κν σ Τετελεσμένο Μέλλοντα: Θ χει καταβληθε! λλ σ όριστο: ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ!
Δν γνώριζαν διπλωματικ γλώσσα ο μακάριοι. Ναί, μακάριοι. Ο ρθόδοξοι Πατριάρχες τς νατολς στν κατ τ τος 1848 πάντησή τους. Δν γνώριζαν π ψευδοαγαπολογία. Δν τος θάμ­πωναν δέες σν ατς πο κυκλοφορον σήμερα περ «δελφν κκλησι­ν», περ «δύο πνευμόνων», περ «βαπτισματικς θεολογίας».
Ο μικρο ατο κατ κόσμον – μεγάλοι κατ Θεόν – μι λήθεια γνώριζαν, τν πλ λήθεια τι ρθοδοξία εναι μόνη λήθεια! Μία, γία, Καθολικ κα ποστολικ κκλησία. Κα ατ τν λήθεια κατέθεσαν στν πάντησή τους πρς τν αθάδη πάπα Πίο τν Θ΄.
Συμπύκνωσαν στς πιγραμματικές τους φράσεις τ θεολογία 19 αώνων, τ διαχρονικ μαρτυρία το Πνεύματος. Κα ν θέλαμε, το επαν, δν μπορομε. Γιατί; Διότι τν πίστη τ δική μας τ διαφεντεύει λαός:
«πειτα παρ᾿ μν οτε Πατριάρχαι οτε Σύνοδοι δυνήθησάν ποτε εσαγαγεν νέα, διότι περασπιστς τς θρησκείας στν ατ τ σμα τς κκλησίας, τοι ατς λαός, στις θέλει τ θρήσκευμα ατο αωνίως μετάβλητον κα μοειδς τ τν Πατέρων ατο».
Κα κατέληξαν, σφαλίζοντας τ ποίμνιό τους, τ παιδιά τους:
«ν ποτε ρειανισμός, στι δ τν σήμερον κα Παπισμός· λλ κα οτος (σπερ κκενος δη παντάπασιν κλελοιπώς), καίτοι κμαος τό γε νν, οκ σχύσει ες τέλος, λλ διελεύσεται κα καταβληθήσεται κα οράνιος μεγάλη φων χήσει "ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ" (­ποκ. ιβ΄ [12] 10)».
Μ φοβάστε, παιδιά μας! Τ παπικ κακόηθες μόρφωμα εναι δη νεκρό. «ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ»! πως διαλύθηκε τότε ρειανισμός, τσι θ φανισθε κα Παπισμός. Κα τ τέλος του θ τ ναγγείλει οράνια φωνή: «ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ»!
Σήμερα γέτης το Παπισμο φαίνεται ν κυριαρχε στν θρησκευτικ χ­ρο. Θρησκευτικς πλανητάρχης. Κάθε κίνησή του καταγράφεται γι ν προβλη­θε. Κάθε λόγος του σχολιάζεται. Μοιάζει ν εναι πρτος κα μόνος. ς πρόσωπο κα ς θεσμς διαχρονικός.
Μοιάζει, λλ δν εναι.
Διότι δη χάθηκε, «ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ»!
ρθοδοξία, μόνη λήθεια, μένει.
πως τ δήλωσε σ λο τν κόσμο στς 14 ουλίου το 2000 κορυφαος Βυζαντινολόγος – Προτεστάντης ατός – σρ Στβεν Ράνσιμαν: «Χαίρομαι μ τ σκέψη τι στ πόμενα 100 χρόνια ρθοδοξία θ εναι μόνη στορικ κκλησία πο θ φίσταται»!
ρθοδοξία θ μένει κατάβλητη γι πάντα!