ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΓΟΝΕΩΝ "Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ"

Λεωφόρος Σοφοκλῆ Βενιζέλου 130 Τ.Κ. 163 45 Ἡλιούπολη
Τηλέφωνο: 2109927961



Ἡ Γ.Ε. Χ. Α. εἶναι Πανελλήνιο Σωματεῑο μέ 60 τμήματα στίς περισσότερες πόλεις τῆς Ἑλλάδος καί στίς Συνοικίες τῆς περιοχῆς Ἀθηνῶν. Σκοπός της εἶναι ἡ τόνωσις τοῦ θρησκευτικοῦ φρονήματος τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί ἡ ἐνίσχυσις τοῦ θεσμοῦ τῆς Οἰκογενείας ὅπως αὐτός διαμορφώθηκε κάτω ἀπό τήν ἐπίδραση τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας. ὡς φορέα καί θεματοφύλακα τῶν Χριστιανικῶν καί Ἐθνικῶν παραδόσεων.

Γραφεῖα κεντρικοῦ: ὁδός Μαυρομιχάλη 32 (106 80) Ἀθήνα

Τηλ. & Fax: 210-3638793 E-mail: gexaathens@yahoo.gr

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Αρχιμανδρίτης (†) π. Θεόδωρος Μπεράτης «Ο ηγιασμένος» [†18 Ιουλίου 2016]

 
  Με τη συμπλήρωση 40 ημερών από την εκδημία του ...
p theodoros mperaths 04


Πάνω από μισό αιώνα στην Ιερωσύνη. Δεκαετίες μέσα στο Φως της θείας Λατρείας και στη Χαρά της θείας Λειτουργίας. Ιεροκήρυκας, Εξομολόγος, Πνευματικός, Προϊστάμενος της Αδελφότητος Θεολόγων του Σωτήρος Χριστού. Πνευματικός πατήρ πνευματικών πατέρων και ποιμήν πνευματικών ποιμένων, λαϊκών, μοναχών, ιερέων, Επισκόπων, οικογενειών. Φωτεινός και διάφανος άνθρωπος. Σοβαρός, γλυκύς, «όλος ιερωμένος Θεώ». Ουράνιος άνθρωπος και επίγειος άγγελος.
Χαρακτηριστικό του γνώρισμα και στοιχείο αναφαίρετο η πνευματικότητά του. Ζούσε μέσα στις πνοές του Αγίου Πνεύματος. Ο λόγος του, η συμπεριφορά του, οι παρεμβάσεις του, οι συμβουλές του, δεν είχαν τίποτε το κοσμικό και επιτηδευμένο. Όλα ήταν πνευματικά, αγιογραφικά, πατερικά, ιερατικά, αγιολογικά. Ζούσε με τους αγίους. «Συμπολίτης των Αγίων και οικείος του Θεού».
Αξίζει να βγεί στην επιφάνεια κάτι ακόμη από τον κρυμμένο θησαυρό του π. Θεοδώρου. Όσοι τον έζησαν από κοντά, μπορούν μετά βεβαιότητος να ομολογήσουν, ότι ήταν απόλυτα ακριβής στο καθημερινό του πρόγραμμα, το προσωπικό και το εκκλησιαστικό. Κι αυτό επί έτη πολλά. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Εμείς ξέρουμε πως αρχίζουμε και πως τελειώνουμε τη μέρα μας». Λειτουργούσε δε με τέτοια ευλάβεια κάθε φορά, που ίσχυε και γι΄ αυτόν το γνωστό: «Ωσάν να είναι η πρώτη, η μόνη και η τελευταία θεία Λειτουργία» του.
Όλα αυτά τα χρόνια ο π. Θεόδωρος ήταν η σταθερή, αμετακίνητη και αμετάβλητη αξία. Ήταν το στήριγμα όλων. Ήταν το σημείο αναφοράς και το πνευματικό αγκωνάρι όπου ακουμπούσαν όλοι. Πολλές φορές και μόνο με τη σκέψη τους προς το πρόσωπό του έβρισκαν το δρόμο τους πολλοί δυσκολεμένοι. Ήταν η χαρακτηριστική μορφή του Νεοελληνικού Ορθοδόξου Βιώματος που ο αείμνηστος π. Ευσέβιος καθιέρωσε με την ευλογία της Εκκλησίας στην Ελλαδική Πραγματικότητα. Ήταν μια ζωντανή αγιογραφία που κατέβηκε στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη μέσω Κονίτσης. Και στο «κλεινόν άστυ» εκαρποφόρησε «εκατονταπλασίονα».
Τελευταία δοκιμάστηκε από την ασθένειά του αρκετά. Αλλά οι δοκιμασίες των Αγίων ξυπνούν τις συνειδήσεις των πολλών. Έτσι και στο Νοσοκομείο ιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, πατέρες και αδελφοί, έπαιρναν χάρη από την υπομονή του και τη δύναμη της αγιασμένης ψυχής του. Έβλεπαν ένα ταλαιπωρημένο πλοίο, κατάφορτο όμως από πνευματικούς θησαυρούς και αρετές, με κυβερνήτη τον Χριστό, με πηδάλιο το Ιερό Ευαγγέλιο, ωθούμενο από την πολυχρόνια πνοή της ιερατικής και καρδιακής προσευχής, ερχόμενο από μακρινό ταξίδι, να ελλιμενίζεται σιγά - σιγά στο υπήνεμο λιμάνι της Βασιλείας του Θεού… Και αυτό ήταν και συγκινητικό, αλλά και διδακτικό.
Ας έχουμε την αγία ευχή του.
Ο ηγιασμένος βίος του ας είναι παράδειγμα για μας όλους.
Στην Εξόδιο Ακολουθία τα πνευματικά του τέκνα, Επίσκοποι, ιερείς, ηγούμενοι, μοναχοί, λαϊκοί μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια και εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους για τον πνευματικό τους πατέρα. Τώρα ασφαλώς από ψηλά στέλνει την ευχή του και δέεται στον Κύριο της Δόξης υπέρ Υγείας και Σωτηρίας.
Αιωνία Του η Μνήμη!
 
 
Σημείωση: το 40νθημερο μνημόσυνό του θα τελεσθεί, πρώτα ο Θεός, την Κυριακή 28 Αυγούστου στο παρεκκλήσιο του Συλλόγου "Ο Μέγας Βασίλειος", Μαυρομιχάλη 32 Αθήνα

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Βιομετρικὴ ταυτότητα, «ἀταυτοποίητη» Κυβέρνηση, «ταυτοποιημένοι Ἐφιάλτες»

 
Δακρύζει ἡ Ἱστορία; Κάποτε ναί! Ὅ­πως τότε. Ποὺ τὴν ξάφνιασε γυναι­κεία φωνή. Εἶχε πέσει, λένε, σιγὴ θα­νάτου. Φόβος καὶ τρόμος. Τότε ἡ Ἱ­στο­ρία ἄκουσε φωνὴ παράδοξη. Μιὰ φωνή, 300 στόματα - μανάδες: «Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς»! Καὶ οἱ 300 τιτάνες τοῦ Λεωνίδα πέταξαν στὶς Θερμοπύλες. Ἐκεῖ στάθηκαν. Ἀντίκρυ στὸν ἥλιο. Ἀντίκρυ στὸ θάνατο. Καὶ κοίταξαν κατάματα τὸ ἀ­σιατικὸ θηρίο καὶ τὸ μαρμάρωσαν. Γιὰ πάντα. Τὰ ἄλλα εἶναι λεπτομέρειες.
 
   ! καὶ κάτι ἀκόμα.
   Ὁ Ἐφιάλτης!
   
Αὐτὸς ποὺ διαχρονικὰ ἐκπληρώνει τὸν ποιητικὸ λόγο:
   «Τιμὴ σ᾿ ἐκείνους ὅπου στὴ ζωή των
   ὅρισαν καὶ φυλάγουν Θερμοπύλες…
   Καὶ περισσότερη τιμὴ τοὺς πρέπει
   ὅταν προβλέπουν (καὶ πολλοὶ προβλέπουν)
   πὼς ὁ Ἐφιάλτης θὰ φανεῖ στὸ τέλος,
   κι οἱ Μῆδοι ἐπιτέλους θὰ διαβοῦνε».
   Καὶ διάβηκαν τότε. Μὰ ἦταν ἤδη νικημένοι. Κι ἔφτασαν νεκροὶ γιὰ νὰ ταφοῦν στὴ Σαλαμίνα.
   Ἔτσι καὶ τώρα. Οἱ Μῆδοι ξαναφαίνον­ται περισσότερο ἀπειλητικοὶ ἀπὸ τότε. Διότι τώρα ἐπιδιώκουν νὰ ὑποδουλώσουν τὸ πνεῦμα. Καὶ δὲν ἔρχονται πιὰ ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Ἐπελαύνουν ἀπὸ τὴ Δύση. Ναί, ἀπὸ τὴν ἄγρια Δύση. Ἡ εἴ­δηση δημοσιεύτηκε στὰ τέλη τοῦ περασμένου Ἀπριλίου σὲ ἀνταπόκριση τῆς ἐφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ» καὶ λέει ὅτι τὰ ἀμερικάνικα πεν­ταγωνικὰ γεράκια ἀπαιτοῦν νὰ ἀλλάξουμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες τὶς ταυτότητές μας: νὰ πάρουμε νέες, ἠλεκτρονικές, ποὺ θὰ περιέχουν βιομετρικὰ στοιχεῖα, γιὰ νὰ μὴν μπο­ροῦν νὰ πλαστογραφοῦνται. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ τὸ Ὑπουργεῖο Προστασίας τοῦ Πολίτη ἔχει ἤδη ξεκινήσει νὰ τρέχει τὴ διαδικασία μὲ τὴ σύσταση δύο ἐπιτροπῶν, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ μία ἀσχολεῖται μὲ τὸ νομοπαρασκευαστικὸ κομμάτι καὶ ἡ ἄλλη μὲ τὶς τεχνικὲς προδιαγραφές. Ἡ Οὐάσινγκτον ζητάει ἐπιτακτικὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ τὸ γρηγορότερο δυνατὸν ἡ διαδικασία, καθώς, σὲ διαφορετικὴ περίπτωση, ἀπὸ τὸ 2017 μπο­ρεῖ νὰ ὑπάρξει ἀποπομπὴ τῆς Ἑλ­λάδας ἀπὸ τὸ πρόγραμμα ἀπαλλαγῆς ἔκδοσης βίζας (Visa Waiver Program), γιὰ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ταξιδεύουν στὴν Ἀμερική.
   Ἀξιωματοῦχος τοῦ Ὑπουργείου Προστασίας τοῦ Πολίτη ἀναφέρει στὸν «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ»: «Ἄσχετα μὲ τὸ τί ζη­τᾶνε οἱ Ἀμερικανοί, ἐμεῖς ἔπρεπε οὕτως ἢ ἄλλως νὰ ἐκδώσουμε Δελτία ταυτότητας, διότι αὐτὸ ἀποτελεῖμεταξὺ ἄλλωνδέσμευση τῆς χώρας μας πρὸς τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἀπὸ τὸ 2006. Μέχρι τὰ μέσα τοῦ Ἰουνίου 2016 οἱ ἐπιτροπὲς θὰ παραδώσουν ἕτοιμους τοὺς φακέλους μὲ τὶς προτάσεις τους. Στὴ συνέχεια, θὰ δοθεῖ ἡ πολιτικὴ ἔγ­κριση καὶ θὰ προχωρήσουμε στὴ νομοθέτηση τῶν νέου τύπου ταυτοτήτων. Κατόπιν, θὰ γίνει ὁ διαγωνισμὸς γιὰ τὸν ἀνάδοχο καί, ἂν ὅλα πᾶνε καλά, με­τὰ ἀπὸ τρεῖς μῆνες θὰ πέσουν οἱ ὑ­πογραφές. Ἐκτι­μᾶ­με ὅτι οἱ πολίτες θὰ ἔχουν στὰ χέρια τους τὰ σύγχρονα ἔγ­γραφα τὴν ἄνοιξη ἢ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2017».
   Αὐτὰ ἀπὸ τὴν ἀνταπόκριση. Ὅμως... δὲν εἶναι ἐντυπωσιακὴ ἡ προθυμία τῆς Κυβέρνησης νὰ πειθαρχήσει στὶς ἀ­παι­τήσεις τῆς ἀμερικάνικης πλανηταρχίας; Καὶ μάλιστα μὲ τέτοια ταχύτητα; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ τὴν κάνει τόσο πειθαρχική;
   Ὁ ὑπουργὸς Προστασίας τοῦ Πολίτη κ. Νίκος Τόσκας σὲ δηλώσεις του γιὰ τὸ θέμα στὴ δημόσια τηλεόραση εἶχε τονίσει: «Πρέπει νὰ ἔχουμε μία ταυτότητα σύγχρονη, ποὺ νὰ ἔχει ἀξιοπιστία ὡς ἔγγραφο, ποὺ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ πλαστογραφηθεῖ εὔκολα. Ἑπομένως προ­χωρᾶμε. Ὑπάρχει κάποιο οἰκονομι­κὸ κόστος, δὲν θέλουμε νὰ ἐπιβαρύνου­με τὸν πολίτη, ὑπολογίζουμε γύρω στὰ δέκα εὐρὼ θὰ κοστίσει κάθε ταυτότητα».
   Μάλιστα! Τώρα μᾶς ἔπεισε ὁ κ. Ὑ­πουργός. Τὸ πρόβλημά μας λοιπὸν εἶ­ναι τὰ 10 €! Ἀπὸ τὰ 10 € ἐπιβαρύνεται ὁ πολίτης, κ. Ὑπουργέ, ἢ ἀπὸ τὴν τυραννία τῆς στυγνῆς σιωνιστικῆς αὐτοκρατορίας στὴν ὁποία τὸν παραδίδετε; Δὲν προβληματίζεστε καθόλου; Ἐσεῖς, μιὰ ὑποτίθεται ἀριστερὴ Κυβέρνηση, σκύβετε τὸ κεφάλι δουλικὰ μπροστὰ στὴν πιὸ ὠμὴ μορφὴ καπιταλιστικῆς δουλείας; Καὶ βιάζεστε τόσο πολὺ νὰ τὸ κάνετε; Γιατί;
   Ἀπάντηση στὸ καίριο αὐτὸ ἐρώτημα δίνει κάποιο ἄλλο σημεῖο τῆς ἀνταποκρίσεως τοῦ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ». Ὅλο αὐτό, μᾶς λέει, εἶναι ἡ πρώτη φάση. «Σὲ δεύτερο χρόνο, θὰ ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἀναβάθμισης τῶν στοιχείων, καθὼς τελικὸς στόχος εἶναι τὸ μικροτσὶπ νὰ περιέχει πληροφορίες ποὺ σχετίζον­ται μὲ τὸ ἰατρικὸ ἱστορικὸ καὶ τὴν ἀσφάλιση τοῦ κατόχου, ὅπως καὶ τὸ ΑΦΜ... ἐνῶ τὰ μέλη τῆς ἁρμόδιας ἐπιτροπῆς, ὅπως ἀναφέρουν ἀξιόπιστες πηγές, λαμβάνουν σοβαρὰ ὑπόψιν τοὺς περιορισμοὺς ποὺ προ­βλέπον­ται ἀπὸ τὴν Ἀρχὴ Προστασίας Προσωπικῶν Δεδομένων».
   Ἐδῶ λοιπὸν βρίσκεται τὸ μυστικό. Πᾶ­νε νὰ μᾶς φέρουν τὴ φριχτὴ Κάρτα τοῦ Πολίτη ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα. Ὅ,τι πάσχισαν μανιωδῶς νὰ ἐπιβάλουν προ­ηγούμενες Κυβερνήσεις – δεξιές, κεν­τροδεξιές, κεντροαριστερές – καὶ ἀπέτυχαν παταγωδῶς, πῆρε τὸ μονοπάτι τοῦ Ἐφιάλτη γιὰ νὰ τὸ πραγματοποιήσει ἡ δῆθεν ἀριστερὴ Κυβέρνηση.
   Καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Προστασίας τοῦ Πολίτη μεταβάλλεται σὲ Ὑπουργεῖο Προ­δοσίας τοῦ Πολίτη, ἀφοῦ παραδίδει τὰ στοιχεῖα τῶν πολιτῶν στοὺς ἐπίδοξους τυράννους τῆς γῆς. Τραγικὴ ἐ­πιλογή. Διότι οὐσιαστικὰ προετοιμάζει τὸ ἔδαφος γιὰ παγκόσμια δικτατορία ποὺ θὰ ἐλέγχει τὰ πάντα καὶ θὰ δημιουργήσει τὴν ὑποδομὴ γιὰ τὸ σύστημα, ποὺ περιγράφεται στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως ὡς ἡ μέθοδος μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἀντίχριστος θὰ κυριαρχήσει στὸν κόσμο.
   Γι᾿ αὐτὸ πρέπει τὸ ὕπουλο σύστημα νὰ χτυπηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ προσ­φυγὲς στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας. Ἂν βρεθοῦν 300 νέοι τιτάνες νὰ ἀντισταθοῦν στὴν ἐπέλαση τῶν Μήδων τῆς Δύσης, ἡ Ἱστορία θὰ δακρύσει ξανά. Καὶ οἱ ἀλλόφρονες Μῆδοι τοῦ Σιωνισμοῦ στὸ τέλος θὰ ταφοῦν στὴ «Σαλαμίνα» τῆς αὐθάδειάς τους.
Ορθόδοξο Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ"

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Ή νέα σκλαβιά της Ἑλλάδος

 
 

 
Ή νέα σκλαβιά της Ἑλλάδος
Ἀφοῦ ἐξαπάτησε τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἡ παροῦσα Κυβέρνηση, ὑποσχόμενη λύτρωση ἀπὸ τὴ δεινὴ οἰκονομική του κατάσταση –ὁδηγώντας τον ὅμως σὲ ἀκόμη δεινότερες συνθῆκες– ἐπιχειρεῖτώρα, συνεχίζοντας καὶ ἐπιτείνοντας τὴν πολιτικὴ τῶν προηγουμένων Κυβερνήσεων, νὰ τοῦ ἀλλάξει κυριολεκτικὰ τὴν πίστη, σχεδιάζοντας σταδιακὸ ἀποχριστιανισμὸ τῆς Παιδείας.
Aὐτὸ σημαίνουν οἱ ἀλλαγὲς ποὺ εἰσηγεῖται ἡ Ἐπιτροπὴ Ἐθνικοῦ Διαλόγου τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας μετὰ ἀπὸ ἕναν προσχηματικὸ διάλογο μὲ τοὺς ἐμπλεκόμενους φορεῖς. Διότι, κατὰ τὰ γραφόμενα στὰ Μέσα Ἐνημερώσεως, μεταξὺ τῶν ἄλλων προτείνει: Κατάργηση τῶν μαθητικῶν παρελάσεων στὶς ἐθνικὲς Ἑορτές, κατάργηση τῆς προσευχῆς στὰ Σχολεῖα καὶ κατάργηση τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν μαθητῶν.
 
Ταυτόχρονα μὲ παρόμοιο προσχηματικὸ Διάλογο γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ), παραβιάζοντας ὠμὰ τὸ Σύνταγμα, ἐπιβάλλει μετατροπὴ τοῦ Μαθήματος σὲ Πολυθρησκειακό - Πολυθεϊστικὸ μὲ βάση τὸ πανθρησκειακὸ «Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν». Στὸν ὁποῖο Διάλογο ὀρθῶς ἀρνήθηκε νὰ μετάσχει ἡ «Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων» (ΠΕΘ), ἀφοῦ ἡ ὅποια συζήτηση θὰ γινόταν ἐπὶ προειλημμένων ἀποφάσεων. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μὲ ἀνοιχτὴ ἐπιστολή της κατήγγειλε ὅτι: «Ἡ μετατροπὴ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν σὲ κοκτέϊλ θρησκειῶν, ποὺ ἐπιχειρεῖται, χωρὶς οὐσιαστικὸ διάλογο, μέσω τῆς ἐπιβολῆς τῶν ὡς ἄνω Προγραμμάτων, ἐὰν τελικὰ ἐφαρμοστεῖ... θὰ εἶναι μία ἀπροκάλυπτη δίωξη, ἐκ μέρους τοῦ ΙΕΠ καὶ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, τῆς ὀρθόδοξης πίστεως τῶν μαθητῶν, ἀφοῦ ἀποτελεῖ καθαρὴ κατήχηση καὶ προσηλυτισμὸ στὴν πολυθεΐα καὶ πανθρησκεία».
Καὶ ἐνῶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ποικιλοτρόπως ἀπεργάζεται τὸν ἀποχριστιανισμὸ τῆς Παιδείας, τὴν ἴδια ὥρα μὲ τὴ νομοθετική του διάταξη (5) στὸ νόμο 4386, ποὺ περιέχει «Ρυθμίσεις γιὰ τὴν ἔρευνα καὶ ἄλλες διατάξεις», λαμβάνει ἰδιαίτερη φροντίδα γιὰ τὴ θρησκευτικὴ διδασκαλία Καθολικῶν καὶ Ἑβραίων μαθητῶν, ὥστε νὰ «εἶναι δυνατὴ ἡ πρόσληψη, ἀνὰ σχολικὸ ἔτος, ἐκπαιδευτικοῦ ἐκτὸς τῶν οἰκείων πινάκων ἀναπληρωτῶν ἐκπαιδευτικῶν γιὰ τὴ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν τοῦ Καθολικοῦ δόγματος καὶ γιὰ τὴ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ γλώσσας τῆς Ἑβραϊκῆς θρησκείας... ὕστερα ἀπὸ πρόταση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Καθολικῆς Ἱεραρχίας Ἑλλάδος (Ι.Σ.Κ.Ι.Ε.) καὶ τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου (Κ.Ι.Σ.) ἀντίστοιχα».
Ἀπίστευτη προνομιακὴ φροντίδα γιὰ τοὺς Καθολικοὺς καὶ τοὺς Ἑβραίους καὶ ταυτόχρονη ὑπονόμευση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ κατήχηση τῶν παιδιῶν στὴ θανατηφόρα Πανθρησκεία.
Ὅλη αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη δὲν εἶναι δουλικὴ ὑποταγὴ σὲ ἀφανὴ διευθυντήρια, ποὺ ἀπεργάζονται τὴ νέα σκλαβιὰ τῆς Ἑλλάδος
Ορθόδοξο Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ"

Προβολή άρθρου...

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Μὲ πίστη, προσευχὴ καὶ ἁγιότητα

 

   Τὸ μεταναστευτικό, τὸ προσφυγικό, τὸ ἀσφαλιστικό, τὸ φορολογικό, οἱ διαρκῶς μειούμενες οἰκονομικὲς ἀντοχές μας, ἡ ἐπαπειλούμενη γενικὴ πτώ­χευση, ἡ ἀπογοήτευση τῶν νέων καὶ ἡ φυγή τους στὸ ἐξωτερικό, ἡ ἐξαθλίωση στὰ Νοσοκομεῖα μας, οἱ ἐπιπόλαιοι πειραματισμοὶ στὸν εὐαίσθητο χῶρο τῆς Παιδείας, τὰ ἐπικίνδυνα παιγνίδια πολέμου στὸ Αἰγαῖο, ἡ πολιτικὴ ἀστάθεια, ἡ πνευματικὴ καθίζηση, ἡ ἠθικὴ παραλυσία, ἡ αὐξανόμενη ἐγκληματικότητα καὶ τόσα, τόσα ἄλλα…
Αὐτὴ εἶναι, δυστυχῶς, ἡ ἀποκαρδιωτικὴ καθημερινὴ πραγματικότητα ποὺ ζοῦ­­με, ἡ ἀποπνικτικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ ἀναπνέουμε.
Ποιὸς τὰ ἔφερε ὅλα αὐτά; Ποιὸς ἔχει τὸ κύριο βάρος τῆς εὐθύνης; Ἀσφαλῶς ὄχι αὐτοὶ ποὺ φαίνονται, αὐτοὶ ποὺ θεωροῦμε ὅτι κυβερνοῦν τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαούς. Ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ κινοῦν τὰ νήματα, ἄλλα κέντρα ποὺ ἀποφασίζουν, ἄλλες δυνάμεις ποὺ ἐνεργοῦν. Καὶ ἐμεῖς παρακολουθοῦμε ἀνήμποροι νὰ ἀντιδράσουμε.
Καὶ οἱ προοπτικές; Ἡ κατάσταση εἶναι τόσο συγκεχυμένη, ἀδιευκρίνιστη καὶ ρευ­­στή, ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τί θὰ μᾶς φέρει τὸ αὔριο. Ὅλα φαίνον­ται ἀβέβαια, δυσάρεστα καὶ σκοτεινά. Γι' αὐτὸ καὶ ἐπικρατεῖ στὶς καρδιὲς ὁ φόβος, ἡ ἀ­γωνία, τὸ ἄγχος, ἡ ἀπαισιοδοξία, ἡ μελαγχολία, ἡ κατάθλιψη.
Ὑπάρχει κάτι ἐντυπωσιακὸ σ' ὅλη αὐτὴ τὴ δύσκολη κατάσταση: Τὴν ἀντιμετωπίζουμε χωρὶς καμιὰ ἀναφορὰ στὸ Θεό. Καὶ ἄλλοτε περάσαμε δοκιμασίες, φθάσαμε σὲ ἀδιέξοδα βασανιστικά. Καταφεύγαμε ὅμως ὡς ἔθνος στὸ Θεό. Ζητούσαμε τὴ βοήθειά Του, τὴ δραστική Του παρέμβαση. Καὶ βλέπαμε θαύματα τότε. Τώρα ὅλα τὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ μόνες τὶς δικές μας δυνάμεις, μὲ δεδηλωμένη καὶ ὑπερήφανη τὴν προκλητικὴ ἀθεΐα μας! Μὲ αὐ­τοπεποίθηση, μὲ μεγαλόστομες διακηρύξεις. Χωρὶς ὅμως τόλμη, χωρὶς τὴν παρηγοριὰ καὶ τὴ δύναμη τῆς πίστεως, χωρὶς ἐλπίδα. Καὶ προχωροῦμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν», ἔχει πεῖ ὁ Κύριος (Ἰω. ιε΄ [15] 5). Σήμερα φθάσαμε στὸ «οὐδέν», ἀλλὰ κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἰθύνοντες δὲν σκέπτεται ὅτι αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι βαδίζουμε χωρὶς τὸν Θεό.
Ὅσοι θέλουμε νὰ ἔχουμε τὴν ἀναφορὰ τῆς ζωῆς μας στὸ Θεό, ὅσοι κρατοῦμε ἀ­κόμη τὴν πίστη στὴν καρδιά μας, ἂς μὴ λησμονοῦμε ὅτι πίσω ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ φαίνονται ὅτι κυβερνοῦν τὸν κόσμο, πίσω καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους πού, ἄγνωστοι στοὺς πολλούς, κινοῦν τὰ νήματα, ὑπάρχει κάποιος Ἄλλος. Αὐτός, ὁ ἀόρατος Κυβερνήτης τοῦ παντός, εἶναι ὁ παντοδύναμος Θεός, ὁ παντοκράτωρ Κύριος, ὁ Δημιουργὸς τοῦ σύμπαντος κόσμου. Εἶ­ναι Αὐτὸς ποὺ ὄχι μόνο ἔφερε στὴν ὕ­παρ­ξη μὲ τὸν παντοδύναμο λόγο Του τὰ πάντα, ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ συντηρεῖ τὰ πάντα καὶ νὰ τὰ κυβερνᾶ, γιὰ νὰ τὰ ὁδηγεῖ, μὲ ἄπειρη δύναμη καὶ σοφία, στὸν ἔσχατο σκοπὸ ποὺ ὁ Ἴδιος ἔχει ὁρίσει. Αὐτὸς εἶναι «ὁ ἡνιοχεῖν τὰ πάντα δυνάμενος», ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (PG 53, 36). Κρατεῖ στὰ παντοδύναμα χέ­ρια Του τὰ ἡνία στὸ ἅρμα τοῦ κόσμου καὶ τὸ κατευθύνει μὲ θαυμαστὴ ἀκρίβεια στὴν πορεία ποὺ ὁ Ἴδιος ἔχει χαράξει, γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθεῖ τὸ δικό Του σχέδιο καὶ νὰ γίνει τελικὰ τὸ δικό Του ἅγιο καὶ σωτήριο θέλημα.
Ὅλα εἶναι κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα Του, ὅλα εἶναι ὑπὸ τὸν ἔλεγχό Του, ὅλα, καὶ αὐτὰ ἀκόμη ποὺ οἱ ἐχθροί Του ἐνεργοῦν εἰς βάρος Του, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὸν σκοπό Του. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀσύλληπτη δύναμη καὶ σοφία Του!
Ἂς μὴν ἀνησυχοῦμε λοιπόν. Ἂς μὴ μᾶς πιάνει πανικός. Ἂς μὴ φοβούμεθα. Ἡ πίστη μᾶς εἰρηνεύει καὶ γεννᾶ τὴν προσευχή. Ἡ καταφυγὴ στὸ Θεὸ δυναμώνει τὴν ψυχή, τῆς χαρίζει στὰ δυσάρεστα ἀντοχὴ καὶ ἐλπίδα. Γι' αὐτὸ νὰ προσευχόμαστε πάντοτε, ἰδιαίτερα στὶς δύσκολες περιόδους τῆς ζωῆς μας νὰ ἀναθέτουμε «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ». Τὸν ἑαυτό μας, τοὺς δικούς μας, ὅλα τὰ ζητήματα τῆς ζωῆς μας νὰ τὰ ἐμπιστευόμαστε στὴν πανάγαθη καὶ παντοδύναμη Πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
Ἡ προσευχὴ δὲν ὠφελεῖ μόνο ἐμᾶς ποὺ προσευχόμαστε. Ὠφελεῖ καὶ αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους προσευχόμαστε. Ὠφελεῖ τοὺς συνανθρώπους μας, τὸ ἔθνος μας καὶ ὅλο τὸν κόσμο. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ πιὸ οὐσιαστικὴ προσφορὰ στὸν κόσμο.
Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάτι ἀκόμη· ἡ ἀνάγκη νὰ ζήσουμε βαθύτερα καὶ οὐσιαστικότερα τὴν πνευματικὴ ζωή, νὰ βαδίσουμε μὲ συν­έπεια τὴν ὁδὸ τοῦ ἁγιασμοῦ μας.
Ὁ Θεὸς γιὰ χάρη τῶν λίγων θὰ σώσει τοὺς πολλούς. Ἂν βρίσκονταν δέκα δίκαιοι στὰ Σόδομα, δὲν θὰ γινόταν ἡ καταστροφή. Καὶ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶπε ὁ Κύριος ὅτι «διὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς κολοβωθήσονται αἱ ἡμέραι ἐ­κεῖναι», γιὰ χάρη τῶν ἐκλεκτῶν θὰ λιγοστέψουν οἱ μέρες ἐκείνης τῆς μεγάλης θλίψεως (Ματθ. κδ΄ [24] 22).
Λείπουν σήμερα οἱ μεγάλοι ἄνδρες, ποὺ θὰ πᾶνε μπροστὰ καὶ θὰ σηκώσουν τὰ μεγάλα βάρη. Ποὺ θὰ ἀναλάβουν μὲ συνέπεια τὶς μεγάλες εὐθύνες. Ποὺ θὰ θυσιασθοῦν οἱ ἴδιοι γιὰ νὰ ζήσουν οἱ ὑ­πόλοιποι. Ἀλλὰ δὲν λείπουν τόσο αὐτοί, οἱ τολμηροὶ καὶ ἱκανοὶ πολιτικοὶ καὶ οἱ εὐ­φυεῖς οἰκονομολόγοι. Λείπουν οἱ Ἅγιοι.
Ὅποιος ἐργάζεται γιὰ τὸν προσωπικό του ἁγιασμό, αὐτὸς εἶναι ψύχραιμος καὶ εἰρηνικὸς στὶς δυσκολίες καὶ ὅλα τὰ ἀντιμετωπίζει μὲ ἤρεμη βεβαιότητα. Αὐτὸς βο­η­θεῖ οὐσιαστικὰ καὶ στὴν ἐπίλυση τῶν γενικότερων προβλημάτων. Οἱ Ἅγιοι σώζουν τὸν κόσμο.

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω ο π. Θεόδωρος Μπεράτης



 

    Εκοιμήθη εν Κυρίω σήμερα Δευτέρα 18 Ιουλίου 2016 το μεσημέρι, ο Αρχιμανδρίτης π. Θεόδωρος Μπεράτης Θεολόγος - εροκήρυξ, πρώην Προϊστάμενος της Αδελφότητος Θεολόγων "Ο Σωτήρ".
      Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί από τον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου Πευκακίων την Τετάρτη 20 Ιουλίου στις 12.30 μ.μ.


ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ!
ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ!

 

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Ὑπουργὸς σὲ ξένη χώρα!

 
 
 
 
 «Τὸ ἑλληνικὸ Σχολεῖο δὲν ἔχει τόνο Ὀρθόδοξης Παράδοσης»!
   Αὐτὸ δήλωσε μὲ περισσὴ ἰταμότητα ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Νίκος Φίλης. Νά ἡ συνέντευξή του:
   Δημοσιογράφος Νίκος Χατζηνικολάου: «Ἐδῶ ἔχει δημιουργηθεῖ ἡ αἴσθηση ὅμως ὅτι, στὰ πλαίσια μιᾶς χαλαρῆς σχέσης ποὺ ἔχει ὁ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὴ Θρησκεία, προσ­παθεῖτε νὰ τὸ ὑποβαθμίσετε τὸ μάθημα (ἐνν. τῶν Θρησκευτικῶν), νὰ τὸ μετατρέψετε σὲ Θρησκειολογία καὶ νὰ πάψει νὰ δίνει τὸ μάθημα αὐτὸ τὸν τόνο τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης, ποὺ ἔχει τὸ Ἑλ­ληνικὸ Σχολεῖο».
   Ὑπουργός: «Τὸ ἑλληνικὸ Σχολεῖο δὲν ἔχει τόνο Ὀρθόδοξης Παράδοσης»!
   Δημοσιογράφος: «Ἔχει! πῶς δὲν ἔ­χει;»
 
  Ὑπουργός: «Ἔχει τόνο δημοκρατικοῦ κοσμικοῦ Σχολείου. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ ὑ­π­άρχει βεβαίως καὶ τὸ στοιχεῖο τῆς Ὀρ­θοδοξίας. Καμία ἀντίρρηση... Τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὁμολογιακὸ Μάθημα, θὰ εἶναι Μάθημα γνώσης»!
   Ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας, ὅσο παραμένει ἀκόμα στὴ θέση του, μπορεῖ νὰ ὁραματίζεται ὅποιες ἀλλαγὲς θέλει στὸ χῶρο τῆς Παιδείας. Ὅμως δὲν ἔχει κανένα δικαίωμα νὰ ἀλλάξει τὸν χαρακτήρα τοῦ Σχολείου ποὺ ἐπιβάλλει τὸ ἰσχύον Σύνταγμα τῆς χώρας καὶ ποὺ σαφῶς ὀφείλει νὰ διαποτίζεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ Παράδοση. 
   Ὁ ἴδιος καὶ ἄλλα μέλη τῆς τωρινῆς Κυβέρνησης μπορεῖ νὰ ἔχουν ὅ­ποιες ἰδέες θέλουν. Ὅσο ὅμως παραμένει αὐτὸ τὸ Σύνταγμα, ὀφείλουν νὰ τὸ σέβονται καὶ νὰ τηροῦν τὶς ἐπιταγές του.
   Πολὺ περισσότερο εἶναι ἀδιανόητο νὰ ἐπιχειρεῖ ὁ κ. Ὑπουργὸς νὰ διαστρέψει τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο χαρακτήρα τοῦ Σχολείου. Σὲ ξένη χώρα ζεῖ; Ἂς πεῖ, πότε ἦταν κοσμικό – δηλαδὴ ἀδιάφορο θρησκευτικά – τὸ Ἑλληνικὸ Σχολεῖο; Πῶς τολμάει νὰ λέει: «Τὸ ἑλληνικὸ Σχολεῖο δὲν ἔχει τόνο Ὀρθόδοξης Παράδοσης»; Αὐτὸς ὁ τόνος τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης δὲν εἶναι ὁ τόνος ποὺ ἔδωσαν στὸ Σχολεῖο ἐκεῖνοι ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ νὰ ἔχουμε σήμερα ἐμεῖς ἐλεύθερη Πατρίδα;
   Πολλοὶ προσάπτουν στὸν κ. Ὑπουργὸ ὡς ἀρνητικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν διαθέτει κάποιο πτυχίο. Ἐμεῖς αὐτό, παρὰ τὴν παραδοξότητά του, δὲν τὸ θεωροῦμε ὁπωσδήποτε ἀρνητικό. Θὰ μποροῦσε μάλιστα νὰ ἀποδειχθεῖ θετικό, ἂν ὁ κ. Ὑπουργὸς διαπνεόταν λίγο ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῶν παλαιότερων γενεῶν, ποὺ φρόντιζαν νὰ μάθουν γράμματα στὰ παιδιά τους σὲ ἀντιστάθμισμα τῆς δικῆς τους ἀναγκαστικῆς ἐλλιποῦς μορφώσεως. Θὰ μποροῦσε καὶ ὁ ἴδιος ἀντίστοιχα νὰ ἀναβαθμίσει οὐσιαστικὰ τὴν Παιδεία, μάλιστα μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης.
   Δυστυχῶς ὅμως δείχνει νὰ δικαιώνει αὐτὸ ποὺ ἀπάντησε κάποιος σ᾿ ἐκείνους ποὺ σχολίαζαν ἀρνητικὰ τὴν ἀπουσία πτυχίου ἀπὸ τὸ βιογραφικό του: «Μὴν εἶστε ἄδικοι, δὲν χρειάζεται πτυχίο γιὰ τὴν κατεδάφιση τῆς παιδείας».
 
Ορθόδοξο Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ"

Προβολή άρθρου...

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

«Ἥμαρτες; ἡσύχασον»

 
  
 
 Γνωστὴ ἡ ἱστορία ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Αὐτὴ μὲ τὰ δύο ἀδέλφια: τὸν Κάϊν καὶ τὸν Ἄβελ. Τὰ πρῶτα ἀδέλφια ἐπάνω στὴ γῆ· ὅταν ὅλος ὁ πληθυσμὸς τῆς γῆς ἦταν τέσσερα ἄτομα: ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα, καὶ τὰ παιδιά τους Κάιν καὶ Ἄβελ.
   Καὶ λοιπόν, περιγράφει τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ «Γένεσις», τὴ θυσία πρὸς τὸν Θεὸ ποὺ ἀποφάσισαν νὰ προσφέρουν τὰ δύο ἀδέλφια (βλ. Γεν. δ΄ 3-7). Ὁ Κάιν ἦταν γεωργός, ὁ Ἄβελ βοσκός.
   Πῆραν καὶ οἱ δύο ἀπὸ τὰ γεννήματά τους νὰ προσφέρουν θυσία στὸ Θεό. Ἀλλὰ ἐνῶ ὁ Ἄβελ διάλεξε ἀπὸ τὰ πρόβατά του ὅ,τι καλύτερο διέθετε, τὰ ἄριστα τῶν ἀρίστων στὴν ποιότητα, ὁ Κάιν ἀπὸ τοὺς καρποὺς ποὺ τοῦ ἀπέδιδε ἡ γῆ πῆρε πρόχειρα, ὅ,τι νά 'ταν, χωρὶς νὰ διαλέξει τὸ καλύτερο γιὰ τὸν Θεό. Φυσικὸ λοιπὸν ἦταν ὁ Θεὸς νὰ εὐαρεστηθεῖ μὲ τὴ θυσία τοῦ Ἄβελ, ἐνῶ ἀντιθέτως νὰ ἀπορρίψει ἐκείνη τοῦ Κάιν. «Καὶ ἐπεῖδεν ὁ Θεὸς ἐπὶ Ἄβελ καὶ ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ, ἐπὶ δὲ Κάϊν καὶ ἐπὶ ταῖς θυσίαις αὐτοῦ οὐ προσέσχε» (στίχ. 4-5).
 
   Λυπήθηκε ὁ Κάιν μὲ τὴν προτίμηση τοῦ Θεοῦ. Λυπήθηκε πολύ. Λύπη ὅμως ὄχι μετανοίας, ἀλλὰ τὸ ἀντίθετο: ἐγωιστική. Δυσφόρησε μὲ τὴ στάση τοῦ Θεοῦ, ὀργίστηκε. Σκυθρώπασε τὸ πρόσωπό του: «Καὶ ἐλυπήθη Κάϊν λίαν, καὶ συνέπεσε τῷ προσώπῳ αὐτοῦ» (στίχ. 5). «Ἔριξε τὰ μοῦτρα του», ὅπως λέμε.
   Καὶ ὁ Θεὸς τί ἔκανε, ὅταν εἶδε ἔτσι τὸν Κάιν; Θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ τοῦ πεῖ: «Δὲν φτάνει ποὺ ἁμάρτησες ἐνώπιόν μου, μὲ περιφρόνησες μὲ τὴν πράξη σου αὐτή, μὲ ὑποβίβασες σὰν νὰ ἤμουν κοινὸς ἄνθρωπος, ἕνας ἀπὸ σᾶς· τώρα θυμώνεις κι ἀπὸ πάνω; Καὶ σκυθρωπάζεις ποὺ δὲν δέχθηκα τὴ θυσία σου;».
   Ἀλλὰ τίποτε ἀπὸ αὐτὰ ὁ πανάγαθος Κύριος. Ἀντιθέτως, σὰν φιλόστοργος πατέρας πρὸς τὸ ἀγνῶμον παιδί του, σὰν καλὸς διδάσκαλος πρὸς τὸν ἀπειθὴ μαθητή του, προσπαθεῖ ἀφενὸς μὲν νὰ τὸν συνετίσει καὶ ἀφετέρου νὰ τὸν ἀπαλλάξει ἀπὸ αὐτὴ τὴ δυσφορία ποὺ τὸν ἔχει καταλάβει, ἀπὸ τὴν τόσο ἀρνητικὴ γιὰ τὸν ἴδιο ψυχικὴ αὐτὴ κατάσταση.
   Καὶ τί τοῦ λέει; «Ἵνα τί περίλυπος ἐγένου, καὶ ἵνα τί συνέπεσε τό πρόσωπόν σου; οὐκ ἐὰν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δὲ μὴ διέλῃς, ἥμαρτες;» (στίχ. 6-7). Γιατί κυριεύθηκες ἀπὸ λύπη καὶ γιατί ἔτσι σκοτείνιασε τὸ πρόσωπό σου; Δὲν εἶναι ἁμαρτία τὸ νὰ προσφέρεις μὲν σωστὰ τὴ θυσία σου, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχεις κάνει σωστὴ ἐκλογὴ ἀπὸ τὰ γεννήματά σου; Μὲ ἐρωτηματικὸ τρόπο, ὥστε νὰ ἔχει ὁ Κάιν τὴ δυνατότητα νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὴν εὐκαιρία καὶ νὰ ἀπαντήσει σωστά, ἀποδεχόμενος τὸ σφάλμα του. Νὰ πεῖ δηλαδή: «Ναί, Κύριε. Ἔχεις ἀπόλυτο δίκιο.
Ἥμαρτον, συγχώρεσέ με».
   Κι ὅμως· ὁ Κάιν δὲν ἀπαντᾶ τίποτε. «Βράζει» μέσα του. Καὶ τὸ πρόσωπο κάτω, γεμάτο θυμὸ καὶ ἀντίδραση.
   Καὶ ὁ Θεός; Πάλι κίνηση μεγαλειότητος ἐκ μέρους Του. Καὶ συνάμα εὐσπλαχνίας ἀπερίγραπτης:
   «Ἡσύχασον· πρὸς σὲ ἡ ἀποστροφὴ αὐτοῦ, καὶ σὺ ἄρξεις αὐτοῦ» (στίχ. 7). Ἡσύχασε. Ἠρέμησε, Κάιν. Δὲν σοῦ ἀφαιρῶ τὰ προνόμια ποὺ ἔχεις ἔναντι τοῦ ἀδελφοῦ σου ὡς μεγαλύτερος. Αὐτὸς πάντοτε θὰ σὲ σέβεται καὶ θὰ σὲ τιμᾶ, καὶ σὺ θὰ τὸν ἐξουσιάζεις.
   «Ἡσύχασον». Κάνει ἐντύπωση ἡ λέξη αὐτὴ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου.
Ὁ Κάιν εἶχε ἁμαρτήσει ἐνώπιόν Του, καὶ μάλιστα ὄχι λίγο. Φυσικὸ ἦταν νὰ ἔχει μέσα του ταραχή. Ἐξάλλου ἡ ἁμαρτία πάντα αὐτὸ προκαλεῖ στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου: ἀνασφάλεια, φόβο, τύψεις, ταραχή. Ὁ Κύριος ὅμως τοῦ λέει· «ἡσύχασον». Ἠρέμησε. Μὴν ἀφήνεις τὴν καρδιά σου νὰ κατακλύζεται ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀρνητικά, πιεστικά, ψυχοφθόρα αἰσθήματα.
   «Τί οὖν;», σχολιάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. «Ἥμαρτες, καὶ μέγα ἥμαρτες, ἀλλ' οὐ κολάζω διὰ τὸ ἁμαρτηθέν· φιλάνθρωπος γάρ εἰμι... Ἐπεὶ οὖν ἥμαρτες, ''ἡσύχασον'', γαλήνην ἔργασαί σου τοῖς λογισμοῖς, καὶ ἀπαλλάγηθι τῆς τῶν κυμάτων σφοδρότητος, τῶν πολιορκούντων σου τὴν διάνοιαν». Ἁμάρτησες βέβαια, λέει, καὶ μάλιστα πολύ· ὅμως Ἐγὼ δὲν σὲ τιμωρῶ γιὰ τὴν ἁμαρτία σου· διότι εἶμαι φιλάνθρωπος... Ἀφοῦ λοιπὸν ἁμάρτησες, ἡσύχασε, προσπάθησε νὰ φέρεις γαλήνη στοὺς λογισμούς σου καὶ ἀπαλλάξου ἀπὸ τὴ σφοδρότητα τῶν κυμάτων ποὺ κατακλύζουν τὸ μυαλό σου. Καὶ συνεχίζει ὁ ἱερὸς Πατήρ: «Κατάστειλον τὴν ταραχήν, μὴ τῷ προλαβόντι ἁμαρτήματι ἕτερον χαλεπώτερον προσθῇς... Μὴ αἰχμάλωτον σαυτὸν ἐκδῷς τῷ πονηρῷ δαίμονι. Ἥμαρτες, ἡσύχασον» (ΕΠΕ 2, 530). Σταμάτα τὴν ταραχὴ μέσα σου, γιὰ νὰ μὴν προσθέσεις στὸ προηγούμενο ἁμάρτημα ἄλλο φοβερότερο... Μὴν παραδώσεις τὸν ἑαυτό σου αἰχμάλωτο στὸν πονηρὸ διάβολο. Ἁμάρτησες; Ἡσύχασε.
   Πόσο καίρια ἦταν ἡ προτροπὴ τοῦ Θεοῦ! Ἂν ὁ Κάιν τὴν εἶχε ἀκούσει, δὲν θὰ παρασυρόταν στὸ δεύτερο, τὸ φρικτότερο ἁμάρτημά του, τὸν φόνο τοῦ ἀδελφοῦ του Ἄβελ. Ἀπ' αὐτὸ θέλησε νὰ τὸν προστατεύσει ὁ Θεός. Γι' αὐτὸ καὶ τοῦ εἶπε· «ἡσύχασε»! Κοίταξε νὰ ἠρεμήσεις, νὰ βρεῖς τὸν ἑαυτό σου, νὰ συνέλθεις, νὰ μετανοήσεις... 
   Τί Θεὸς εἶναι Αὐτός! 
   Δὲν θέλει ποτὲ νὰ ἔχει ἡ καρδιά μας ταραχή. Οὔτε καὶ ὅταν ἁμαρτάνουμε· κι ὅταν ἀκόμα ἁμαρτάνουμε πολύ. Ἐξάλλου ἡ ταραχὴ εἶναι πάντοτε τὸ ὄχημα τοῦ διαβόλου. Καὶ εἶναι δεῖγμα ἐγωιστικῆς θεώρησης τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἀγώνα μας τὸ νὰ ταραζόμαστε ὅταν ἁμαρτάνουμε. Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος ἔχει πάντοτε συναίσθηση τῆς πνευματικῆς πτωχείας, μικρότητος, εὐτελείας του, καὶ ζητεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ ἥσυχα τὴ συγχώρηση. Καὶ ἡ ἀληθινὴ μετάνοια πάντοτε ἐμπερικλείει τὴν αἴσθηση τῆς στοργῆς καὶ τῶν ἀπείρων οἰκτιρμῶν τοῦ ἁγίου Θεοῦ, γι' αὐτὸ καὶ μόνο μέσα σὲ κλίμα εἰρήνης ψυχῆς μπορεῖ νὰ καλλιεργηθεῖ καὶ νὰ τελεσφορήσει.
   Ἂς μὴ φεύγει λοιπὸν ποτὲ ἀπὸ τὰ αὐτιά μας ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ φιλανθρώπου Κυρίου: «Ἥμαρτες; ἡσύχασον».
Ορθόδοξο Περιοδικό "Ο ΣΩΤΗΡ"

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Ἡ ὑπέρτατη αὐθεντία καὶ ἡ τελικὴ ἀλήθεια τῆς Μεγάλης Συνόδου

Ἡ ὑπέρτατη αὐθεντία καὶ ἡ τελικὴ ἀλήθεια τῆς Μεγάλης Συνόδου

Ἡ ὑπέρτατη αὐθεντία καὶ ἡ τελικὴ ἀλήθεια τῆς Μεγάλης Συνόδου
Ἀπὸ τὸ 1961 προετοιμαζόταν καρκινοβατώντας καὶ ἤδη καθορίστηκε νὰ πραγματοποιηθεῖ ἀπὸ 18 ἕως 27 Ἰουνίου 2016 στὶς ἐγκαταστάσεις τῆς Ὀρθόδοξου Ἀκαδημίας Κρήτης στὸ Κολυμπάρι τῶν Χανίων ἡ Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος.
Ἡ ὅλη κίνηση θεωρήθηκε ὅτι ἔχει «κοσμοϊστορικὴ σημασία», ἀφοῦ «γιὰ πρώτη φορὰ ὕστερα ἀπὸ μία χιλιετία καὶ πλέον ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν θὰ συνέλθουν νὰ συζητήσουν καὶ νὰ λάβουν ἀπὸ κοινοῦ ἀποφάσεις γιὰ σημαντικότατα θέματα» (Καθηγητὴς Ἰωάννης Μαρτζέλος).
Ἡ σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου μετὰ ἀπὸ αἰῶνες εἶναι ἀναμφιβόλως σημαντικότατο γεγονός. Ἡ Σύνοδος μπορεῖ πράγματι νὰ ἀποκτήσει καὶ κοσμοϊστορικὴ σημασία, ἄν, συλλαμβάνοντας τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, φανερώσει μέσα στὴ σύγχυση καὶ τὸ πυκνὸ σκοτάδι τοῦ κόσμου τὴ μοναδικὴ ἀλήθεια, τὸν μόνο δρόμο, τὸ ἀληθινὸ φῶς, τὸν Χριστό. Ἐπιθυμοῦμε ὁλόψυχα νὰ τὸ κάνει, καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ εὐχὴ καὶ προσευχὴ ὅλων μας, ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας.
Ὅμως δὲν μποροῦμε καὶ νὰ ζοῦμε μὲ ψευδαισθήσεις. Ὑπάρχουν κάποια στοιχεῖα, παλαιότερα καὶ νεότερα, ποὺ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ εἴμαστε συγκρατημένοι, εἰδικὰ ὡς πρὸς τὴν τυχὸν κοσμοϊστορικὴ σημασία τῆς Μεγάλης Συνόδου. Ἀφοῦ τὰ πρὸς συζήτηση θέματά της εἶναι:
«α) Ἀποστολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ β) Ἡ Ὀρθόδοξος Διασπορά γ) Τὸ Αὐτόνομον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καὶ ὁ τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτοῦ δ) Τὸ μυστήριον τοῦ Γάμου καὶ τὰ κωλύματα αὐτοῦ ε) Ἡ σπουδαιότης τῆς νηστείας καὶ ἡ τήρησις αὐτῆς σήμερον καὶ ς) Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον».
Ὅπως διαπιστώνουμε, τὸ θεματολόγιο τῆς Συνόδου ἐξαντλεῖται σὲ δευτερεύοντα θέματα. Δὲν συμπεριλαμβάνει τὰ μεγάλα, τὰ καίρια, τὶς φοβερὲς προκλήσεις τοῦ ἀποστατημένου κόσμου, καὶ μάλιστα τὴν εὐθύνη τῆς Συνόδου νὰ θέσει φραγμὸ στὴν ὑβριστικὴ ἀποστασία τοῦ δυτικοῦ Χριστιανισμοῦ, τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό.
Ἡ παρούσα ἀναφορά μας στὰ τῆς Συνόδου ἴσως θεωρηθεῖ ἀπὸ κάποιους ὅτι ἔχει ἀρνητικὸ χαρακτήρα. Ὅμως σκοπός μας δὲν εἶναι ἡ ἄρνηση. Ἐπιδίωξή μας εἶναι νὰ ἀποφευχθοῦν δυσάρεστες ἐξελίξεις ποὺ μπορεῖ νὰ θέσουν σὲ κρίση συνειδήσεως τὸν δοκιμαζόμενο ἀπὸ τὴ σαρωτικὴ ἐπέλαση τῆς ἀποστασίας εὐλογημένο λαὸ τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μὲ συνοχὴ ψυχῆς καταθέτουμε τὶς παρακάτω παρατηρήσεις μας.
Ἤδη δόθηκαν στὴ δημοσιότητα τὰ ἐγκριθέντα ἀπὸ Προσυνοδικὲς Διασκέψεις σχετικὰ κείμενα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἰδιαιτέρως θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν τὸ ἀπὸ τὴν Ε΄ Προσυνοδικὴ Διάσκεψη (Σαμπεζὺ 10-17 Ὀκτ. 2015) ἐγκριθὲν κείμενο γιὰ «τὶς σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», καθὼς καὶ ὁ «Κανονισμὸς ὀργανώσεως καὶ λειτουργίας τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου».
Α. «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον»
Τὸ σπουδαιότερο ἀπὸ τὰ πρὸς συζήτηση θέματα τῆς Συνόδου εἶναι ἀναμφιβόλως αὐτὸ τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο, τοῦ ὁποίου τὸ ἐγκριθὲν σχέδιο κειμένου ἐκθέτει τὶς βασικὲς θέσεις σὲ 24 ἄρθρα.
Ἔχει ἤδη διεξαχθεῖ ἱκανὸς δημόσιος Διάλογος γιὰ κάποια ἀπὸ τὰ 24 αὐτὰ σημεῖα. Ἀπὸ τὴν πλευρά μας θὰ περιορίσουμε τὶς παρατηρήσεις μας στὰ παρακάτω 3 σημεῖα:
1. Τὸ κείμενο στὸ πρῶτο του ἄρθρο διατυπώνει ξεκάθαρα τὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Ὅμως τὸ ἴδιο κείμενο στὸ τέλος πελαγοδρομεῖ, καθὼς προσπαθεῖ νὰ συμβιβάσει τὴ βασικὴ αὐτὴ ἀλήθεια μὲ τὴν ἐπιδιωκόμενη μέσῳ τῶν ἤδη ἀποτυχημένων Διαλόγων ἑνότητα καὶ μὲ τὴ σύγχυση ποὺ ἐπιφέρει ἡ συμμετοχή μας στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν.
2. Θὰ ἐπιμείνουμε περισσότερο στὸ ἄρθρο 11, ποὺ πραγματεύεται τὴ μεθοδολογία διεξαγωγῆς τῶν θεολογικῶν Διαλόγων. Λέει: «Ἐν περιπτώσει ἀδυναμίας ὑπερβάσεως συγκεκριμένης τινὸς θεολογικῆς διαφορᾶς ὁ θεολογικὸς Διάλογος δύναται νὰ συνεχίζηται, καταγραφομένης τῆς διαπιστωθείσης ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου θέματος θεολογικῆς διαφωνίας καὶ ἀνακοινουμένης ταύτης πρὸς πάσας τὰς κατὰ τόπους Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας διὰ τὰ ἐφεξῆς δέοντα γενέσθαι».
Τὸ ἄρθρο εἶναι παντελῶς ἀπαράδεκτο. Προτείνει ὕποπτη καὶ παραπλανητικὴ τακτική. Ἂν δὲν ἐπιτυγχάνεται συμφωνία σὲ καίρια δογματικὰ ζητήματα, ὁ Διάλογος θὰ πρέπει νὰ διακόπτεται ἀμέσως. Ἡ συνέχισή του κρύβει δόλο. Γιὰ ὅλους ὅσοι ἔχουν παρακολουθήσει τὰ περὶ τὸν Διάλογο μὲ τὸν Παπισμό, τὸ πράγμα εἶναι ὁλοφάνερο. Ἐκεῖ ἡ συζήτηση γιὰ τὸ πρωτεῖο τοῦ Πάπα κατέληξε σὲ παταγώδη ἀποτυχία. Μὲ τὸ σημεῖο τοῦτο λοιπὸν ἐπιχειρεῖται νὰ παρακαμφθεῖ τὸ ἀδιέξοδο τῆς ἀποτυχίας καὶ τῆς ἐπιβαλλόμενης ματαιώσεως τοῦ Διαλόγου. Γι᾿ αὐτὸ λένε: Συνεχίζουμε τὸν Διάλογο γιὰ ἄλλα θέματα.
Γιατί ὅμως σχεδιάζουν νὰ συνεχιστεῖ ὁ Διάλογος μὲ ἑπόμενα θέματα; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ὑπάρχει οἰκουμενιστικὴ ἐπικοινωνία· ἔτσι ὥστε στοὺς πολλοὺς νὰ καλλιεργεῖται ἡ ἐντύπωση ὅτι βαδίζουμε πρὸς συμφωνία καὶ ἕνωση, καὶ νὰ «νομιμοποιεῖται» ἡ συμμετοχὴ ἐπισκόπων καὶ ἄλλων κληρικῶν σὲ κοινὲς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς φιέστες καὶ ποικίλες τελετὲς καὶ ἐκδηλώσεις. Ἐνέργειες ποὺ τελικὰ θὰ δημιουργήσουν ἀνεπαίσθητα ἕνωση στὴν πράξη, χωρὶς νὰ ἔχει ἐπιτευχθεῖ συμφωνία στὴν πίστη – αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ εἶχε πρόγραμμά του ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας. Κανένας σήμερα δὲν πιστεύει ὅτι θὰ ἐπιτευχθεῖ συμφωνία μὲ τὸν Θεολογικὸ Διάλογο.
Ὁ Πάπας Φραγκίσκος σ᾿ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὑπῆρξε εἰλικρινής. Δήλωσε στὶς 30 Νοεμβρίου 2014 στὸν δημοσιογράφο Andrea Tornielli κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πτήσεως τῆς ἐπιστροφῆς του στὴ Ρώμη ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν Κωνσταντινούπολη: «Πιστεύω ὅτι κινούμαστε πρὸς τὰ ἐμπρὸς στὶς σχέσεις μας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, αὐτοὶ ἔχουν τὰ μυστήρια καὶ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή, κινούμαστε πρὸς τὰ ἐμπρός. Ἐὰν περιμένουμε ἀπὸ τοὺς θεολόγους νὰ καταλήξουν σὲ συμφωνία, αὐτὴ ἡ μέρα δὲν θὰ ἔρθει ποτέ!». Ὑπενθύμισε μάλιστα τὰ λόγια τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα: «Ὁ Ἀθηναγόρας, δήλωσε: "Ἂς βάλουμε τοὺς θεολόγους σὲ ἕνα νησὶ γιὰ νὰ συζητοῦν μεταξύ τους, καὶ ἐμεῖς νὰ προχωρήσουμε μαζὶ μπροστά". Ἡ ἑνότητα εἶναι ἕνα ταξίδι ποὺ πρέπει νὰ συνεχίσουμε μαζί, εἶναι πνευματικὸς οἰκουμενισμός, νὰ προσευχόμαστε μαζί, νὰ ἐργαζόμαστε ἀπὸ κοινοῦ».
Τὸ ζήτημα λοιπὸν εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ σαφές: Ὁ Θεολογικὸς Διάλογος γίνεται γιὰ τὰ μάτια τῶν πολλῶν, ἐνῶ ταυτόχρονα μέσῳ τῶν ἑορταστικῶν καὶ ἄλλων ἐκδηλώσεων προωθεῖται ἡ ἕνωση στὴν πράξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὠμὴ ἀλήθεια. Τὴν ἕνωση τὴ θέλουμε ὁλόψυχα ὅλοι οἱ πιστοί. Ἀλλὰ νὰ εἶναι ἕνωση ἀληθινή. Ἕνωση στὴν πίστη, ὅπως διαπύρως εὐχόμαστε σὲ κάθε λατρευτική μας σύναξη. Ὄχι διπλωματικὸς ἑλιγμός. Εἶναι συνεπῶς ἀπολύτως ἀπαράδεκτο τὸ ἄρθρο 11. Ὅταν δὲν ὑπάρχει συμφωνία, ἢ ἐπιμένουμε νὰ βρεθεῖ λύση ἢ σταματοῦμε τὸν Διάλογο. Δὲν ἐμπαίζουμε τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ.
3. Ἐξίσου ἀπαράδεκτο ὅμως εἶναι καὶ τὸ ὑποστηριζόμενο στὸ ἄρθρο 22, ὅτι δηλαδὴ τὸ συνοδικὸ σύστημα ἀποτελεῖ «τὸν ἁρμόδιον καὶ ἔσχατον κριτὴν περὶ τῶν θεμάτων τῆς πίστεως». Ναί, εἶναι σωστὸ ὅτι τὰ θέματα τῆς πίστεως πρέπει νὰ ἐπιλύονται συνοδικῶς. Ὅμως ὁ ἔσχατος κριτὴς δὲν εἶναι ἡ ἴδια ἡ Σύνοδος ἀλλὰ ἡ «Συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας». Τί ὅμως εἶναι ἡ «Συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας»; Εἶναι ἡ ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐμπνεόμενη στὶς καρδιὲς τῶν ζώντων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀποδοχὴ ἢ ἀπόρριψη τῶν ἀποφάσεων τῶν Συνόδων.
Ὅπως ἀκριβέστατα τὸ διετύπωσε ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Παναγιώτης Τρεμπέλας, «ὅταν μία Σύνοδος προκαλέσῃ τὴν δυσπιστίαν καὶ τὸν σκανδαλισμὸν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, μορφοῦται συνείδησις ἐκκλησιαστικὴ τοῦ φρουροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, δυνατὴ καὶ τὸ κῦρος συνόδων ὡς Οἰκουμενικῶν συγκαλουμένων νὰ ἐκμηδενίσῃ» («Ὁ Παναγιώτης Ν. Τρεμπέλας ἐπὶ τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καὶ τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων», ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 2007, σελ. 88-89).
Ἀντίστοιχα ὁ καθηγητὴς Ἀμίλκας Ἀλιβιζάτος στὸ πόνημά του «Ἡ συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας» (σελ. 32) σημειώνει: «Τῆς ἐπακριβοῦς διαγνώσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς Συνειδήσεως ἕπεται τώρα ὁ τρόπος τῆς ἐπικυρωτικῆς ἢ ἀνατρεπτικῆς αὐτῆς ἐπιβολῆς. Ἡ πάνδημος τότε ἐπικυρωτικὴ ἢ ἀνατρεπτικὴ αὐτὴ ἐκδήλωσις ἐπὶ ὡρισμένων ἐκκλησιαστικῶν ἀποφάσεων φέρει χαρακτῆρα ὀργανικῆς ἐνεργείας, ἀκριβῶς διότι εἶναι ὁριστικῶς ἐπικυρωτικὴ ἢ ἀνατρεπτικὴ σπουδαιοτάτων καὶ ἐπισημοτάτων ἀκόμη ἐκκλησιαστικῶν ἀποφάσεων.
Εἰς τὴν περίπτωσιν ταύτην ὁμιλοῦμεν περὶ τῆς ἀποφάνσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς Συνειδήσεως, ἥτις τυπικῶς μηδὲν ὀργανικὸν ἢ διοικητικὸν γνώρισμα ἔχουσα, οὐδὲ συνεπῶς καὶ οἱονεὶ ὡς ἀνωτέρα ἀρχὴ ὑφισταμένη ἐν ὡρισμένῳ τόπῳ καὶ χρόνῳ καὶ ἐνεργοῦσα, ἔχει ἐν τούτοις τὴν πραγματικὴν δύναμιν ἐγκρίσεως καὶ ἐπικυρώσεως καὶ δογματικῶν ἀκόμη ἀποφάσεων Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Συνήθως ὁμιλοῦμεν περὶ τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὡς περὶ τῆς ὑψίστης ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς καὶ αὐθεντίας, ἥτις ἀποφαίνεται πλὴν ἄλλων καὶ ἀλαθήτως ἀκόμη ἐπὶ τῆς δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς ὅμως ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία καταδεικνύει, τοῦτο λέγεται μόνον θεωρητικῶς καὶ ὑπὸ τὴν αἵρεσιν τῆς ἐγκρίσεως τῶν ἀποφάσεων τούτων ὑπὸ τῆς Συνειδήσεως τῆς Ἐκκλησίας».
Σημαντικότατες ἐπισημάνσεις ποὺ φανερώνουν ποιὸς εἶναι ὁ τελικὸς κριτὴς τῶν συνοδικῶν ἀποφάσεων. Γι᾿ αὐτὸ τὸν λόγο τὸ ἄρθρο 22, ἔτσι ὅπως εἶναι διατυπωμένο, εἶναι παντελῶς ἀπόβλητο.
Β. Ὁ κανονισμὸς τῆς Συνόδου
Μέγιστο πρόβλημα ἀποτελεῖ καὶ ὁ λεγόμενος «Κανονισμὸς Ὀργανώσεως καὶ Λειτουργίας τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου» καὶ εἰδικότερα τὸ ἄρθρο 12 ποὺ ἐπιγράφεται «ψηφοφορία καὶ ἔγκρισις τῶν κειμένων».
Σύμφωνα μὲ αὐτὸ ἡ ψηφοφορία γιὰ τὰ συζητούμενα θέματα γίνεται ἀπὸ τὴν κάθε αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν κάθε ἐπίσκοπο χωριστά. Ὁ ἐπίσκοπος κατὰ τὸν κανονισμὸ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διαφωνεῖ, καὶ ἡ διαφωνία του καταγράφεται στὰ Πρακτικά. Δὲν ἔχει ὅμως δικαίωμα πραγματικῆς καὶ ἰσόκυρης ψήφου. (Ἡ διαφωνία του ἀποτελεῖ ἐσωτερικὸ ζήτημα τῆς Ἐκκλησίας, στὴν ὁποία ἀνήκει. Ἂν διατυπώσει αἱρετικὴ διδασκαλία, ἡ Μεγάλη Σύνοδος δὲν θὰ τὸν καταδικάσει, θὰ τὸν ἀφήσει στὴν κρίση τῆς τοπικῆς του Ἐκκλησίας. Ἂν μὲ θεϊκὸ φωτισμὸ ὁμολογήσει μὲ κρυστάλλινη ἀκρίβεια τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἡ Μεγάλη Σύνοδος θὰ τὸν ἀγνοήσει).
Ἡ διάταξη συνεπῶς αὐτὴ ὑποτιμᾶ κατὰ τρόπο ἀπαράδεκτο τοὺς ἐπισκόπους καὶ συνιστᾶ πρωτοφανὴ στραγγαλισμὸ ὄχι μόνο τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας ἀλλὰ καὶ τῆς ἐκδηλώσεως τῆς πνοῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἐπιβάλλεται τέτοια δικτατορικῆς νοοτροπίας διάταξη. Ἀποτελεῖ οὐσιαστικὰ βόμβα στὰ θεμέλια τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησιολογίας. Οὔτε στὸ ὁλοκληρωτικὸ σύστημα τοῦ παπισμοῦ δὲν ἐφαρμόστηκε τέτοια ἀπαράδεκτη τακτική. Συνῆλθε τὸ 1962 ἡ Δεύτερη Σύνοδος τοῦ Βατικανοῦ μὲ συμμετοχὴ περισσότερων ἀπὸ 2.000 ἐπισκόπων καὶ κατὰ τὴ λήξη τῆς πρώτης περιόδου, στὶς 8 Δεκεμβρίου τοῦ 1962, ὁ πάπας Ἰωάννης ΚΓ΄ συμπέρανε ὅτι «οἱ ἀντίθετες ἀπόψεις ποὺ διατυπώθηκαν ἔδειξαν ὅτι στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει κόσμος ἐλευθερίας».
Κόσμος ἐλευθερίας στὸ δικτατορικὸ Βατικανὸ καὶ στραγγαλισμός της στὴν Ὀρθοδοξία; Θὰ εἶναι πραγματικὰ θλιβερὸ νὰ συμβεῖ κάτι τέτοιο.
Γ. Τὰ μεγάλα θέματα
Χωρὶς νὰ ὑποτιμοῦμε κάποια ἀπὸ τὰ ἐγκριθέντα θέματα τῆς Μεγάλης Συνόδου, ἐπιθυμοῦμε νὰ τονίσουμε, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, ὅτι ἔχουν δευτερεύοντα χαρακτήρα καὶ δὲν ἀποτελοῦν ἐπαρκὴ καὶ ἀναγκαῖο λόγο γιὰ τὴ σύγκλησή της. Οὐσιαστικὸ θέμα θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι αὐτὸ τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο, ἂν εἶχε τεθεῖ σὲ σωστὴ βάση καὶ ὄχι ἔτσι ὅπως περιγράφεται στὸ κείμενο, μὲ τὸν εὔκολα διαφαινόμενο σκοπὸ νὰ ἐγκριθεῖ πανορθοδόξως ἡ οἰκουμενιστικὴ ἐκτροπὴ τῶν τελευταίων δεκαετιῶν.
Κι ἐνῶ τὰ θέματα τῆς Συνόδου κρίνονται ἀπὸ πολλοὺς καὶ ἀπὸ μᾶς δευτερεύουσας σημασίας, παραθεωροῦνται πραγματικὰ μεγάλα καὶ ἐπείγοντα ζητήματα ὅπως εἶναι τὰ ἀκόλουθα:
1. Ἡ διακήρυξη ὄχι μόνο ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ ὅτι ὅλες οἱ ἄλλες ὁποιασδήποτε μορφῆς χριστιανικὲς κοινότητες ὀφείλουν νὰ συνέλθουν ἀπὸ τὴν ἀχαλίνωτη ἐκτροπὴ καὶ ἀποστασία τους καὶ νὰ ἐπιστρέψουν σ᾿ αὐτήν. Καὶ ὅτι ἔτσι ἐννοεῖ ἡ Ὀρθοδοξία τὴν ἐπιδιωκόμενη διὰ τῶν Διαλόγων ἑνότητα.
2. Ἡ ἐξίσου ξεκάθαρη διακήρυξη ὅτι ὁ σεβασμὸς πρὸς τὶς ἄλλες θρησκεῖες τοῦ κόσμου δὲν πρέπει νὰ ὁδηγεῖ σὲ ὁποιαδήποτε μορφὴ Πανθρησκείας μὲ σχετικοποίηση τῆς ἀλήθειας περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Σύνοδος θὰ πρέπει νὰ διακηρύξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ὁ μόνος Σωτήρας τοῦ κόσμου· ὅτι, ὅπως διεσάλπισε ὁ ἀπόστολος Πέτρος, «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία» (Πράξ. δ΄ 12), καὶ ἔτσι νὰ καταδικαστοῦν ὅλες οἱ μορφὲς συγκρητισμοῦ καὶ οἱ ἐνεργούμενες συγχωνεύσεις θρησκευτικῶν δοξασιῶν.
3. Ἡ ἀντιμετώπιση ἐπίσης τῆς ραγδαίας ἐκκοσμικεύσεως ποὺ ὁδηγεῖ σὲ παράλογες ἀντιλήψεις, ὅπως αὐτὴ περὶ δῆθεν φυσιολογικῆς μορφῆς τῶν ὁμοφυλοφιλικῶν σχέσεων, ἀντιλήψεις ποὺ ἀποτελοῦν σημεῖα τῶν ἐσχάτων καιρῶν καὶ σοβαρὲς ἐνδείξεις ὅτι βρισκόμαστε κατὰ κυριολεξίαν στοὺς καιροὺς τῆς Ἀποκαλύψεως, καὶ ἄρα θὰ ἔπρεπε μιὰ τέτοια Μεγάλη Σύνοδος νὰ προετοιμάσει τοὺς πιστοὺς γιὰ τὰ ἀναμενόμενα νὰ συμβοῦν, ἀντὶ νὰ ἐξαντλεῖται σὲ μιὰ ἀνούσια ἀγαπολογία πρὸς τοὺς ἀμετανόητους αἱρετικοὺς τῆς Δύσεως, τὸν ἑωσφορίζοντα Παπισμὸ καὶ τὸν σὲ πλήρη ἀποστασία καταντήσαντα Προτεσταντισμό.
Σταματοῦμε ἐδῶ, διατυπώνοντας ταυτόχρονα τὴν εὐχὴ νὰ ἀποφευχθεῖ κάθε κίνδυνος ἐκτροπῆς ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ νὰ προστεθεῖ ἡ Μεγάλη Σύνοδος στὴν ἀδαμάντινη ἁλυσίδα τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ κράτυναν τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ φωτίζουν τὴν πορεία τῶν πιστῶν μέσα στὸ πυκνὸ σκοτάδι τοῦ διεφθαρμένου κόσμου.
«Ἔπειτα παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησάν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὑτοῦ»
Ἀπάντησις τῶν Ὀρθοδόξων πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τὸν πάπαν Πῖον Θ´ (1848)
Προβολή άρθρου...

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

ΧΙΟΝΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ:Τρία παιδιά στις φλόγες


Συγγραφέας: ΧΙΟΝΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ
Εκδότης: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ "Ο ΣΩΤΗΡ"
Κωδικός 03-066
Εξώφυλλο Χαρτόδετο
Σελίδες 80
Σχήμα 21x28
ISBN 978-618-5107-49-9

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
λθεια παιδι!

Π
ς θ σς φανε, ν κοσετε τι τρα ρχοντπουλα π βασιλικ γενι αχμαλωτζονται π κοσμοκρτορα βασιλι τς ποχς τους, κα ρχνονται σ φλογισμνο καμνι! Τ τυλγουν φλγες φοβερς! Κα μως οτε μι τρχα π τ μαλλι τους δν καγεται!...

Κα
χι μνο, λλ μσα π' τ καμνι κα μσα π τς φλγες κογεται πι συγκλονιστικ προσευχ κα τ πι προχο δοξαστικ τραγοδι στ Θε τους!

Σωστ
χουν πε πς ν ναζητς στορες ξεπραστες σ περιεχμενο κα οσα, νδιαφρουσες κα θαυμαστς σ μεγαλεο ψυχς, ν διαβσεις τς Ιστορες τς «Ββλου». Δηλαδ τς Αγας Γραφς.

Κα
πς ν μν εναι τσι, φο σ κθε σελδα της μιλει δια ᾿Αλθεια! Θες!

πλυτα ληθινς δνουν μηνματα σωστς ζως γι λες τς γενες τν νθρπων.
κπληκτικ κα γιογραφικ Ιστορα πο θ μελετσουμε σ' ατ τ μικρ βιβλο. Γεμτη ρωισμ κα μεγαλοπρπεια!
 

Προβολή άρθρου...